George Overmeire

Jawel, ik heb 'um! En wie zei er dat internet isoleert? Mijn stukje Uil-breiding, waarin ik aangaf graag een uilenzadeldekje aan mijn collectie te willen toevoegen, leverde mij onlangs een e-mail op van de Haagse Studentenpas: of ik mijn adres door wilde geven, dan stuurden ze me toch gewoon zo'n zadeldekje toe? In de originele verpakking!
Ik blij als een kind. ik wilde best de kosten vergoeden, maar nee, dat was niet nodig.
Krijg ik een dag later via de post een envelop, met het zadeldekje (inderdaad: in de originele verpakking) en nog enige andere spulletjes met het uilenlogo: stikkers, een spel kaarten en een aansteker!
Nou, hier is de hele collectie dan - zonde om te gebruiken :-)

Ik was oudejaarsavond helemaal alleen, want Marit moest werken en de kinderen waren bij hun andere ouder aan het jaarwisselen.
Ik dus ook aan de gang met mijn muziek, mijn computer, mijn boeken - de TV lekker uit, niet gehinderd door het irritante gebral van Youp (om het nog maar niet te hebben over zijn vreselijke voorkomen) en de blije hiephiephoi lolbroekerij van Linda - en zo gleed ik ongemerkt het nieuwe jaar in.
Het was nieuwjaarsochtend 2012, 2.30 uur toen ik even ongemerkt mijn bed wilde inglijden, en daar lag-ie: deze ontzettend leuke uil.
Een lief briefje erbij, maar daarover hier geen details.:-)

---

Er zijn in 2011 heel wat uiltjes bij gekomen, en ik heb ze maar niet allemaal in dit fotoalbum bijgeboekt. Het worden er wat veel en de kwantiteit gaat de kwaliteit een beetje overschaduwen.
Deze is weer een beauty.

Goed, ik was dus in Utrecht voor museum het Catherijneconvent; ik schreef daar reeds over. Daarna brachten we nog wat tijd door met zwalken over straat tot we in het Louis Hartloopercomplex naar de film konden, "Tinker Tailor Soldier Spy". Een ongelofelijk goeie, maar gecompliceerde film - ik denk dat ik hem voor 70% begrepen heb,maar daar gaat het nou niet om. Onderweg daarnaartoe verschillende antiquariaten gezien, die ik allemaal links heb laten liggen - ik ken mijn zwakheden - maar toen de kaartjes gekocht waren, het kopje koffie gedronken was en we nóg tijd over bleken te hebben, ik de laatste zaak even ingelopen.
Bingo - gelijk bij binnenkomst lag op een tafel het boek "Hortense" van Thera Coppens.
Wie is Hortense?
De vrouw van Lodewijk Napoleon. Ik zou het niet geweten hebben als ik in 1989 mijn doctoraalscriptie muziekwetenschappen niet over Louis Drouet geschreven had. En Louis Drouet, de fluitist, componist, fluitbouwer, was in de tijd dat Lodewijk Napoleon in Nederland koning was zo'n beetje de hoffluitist van Lodewijk en de "muzikaal secretaris" van Hortense. Hortense moet zich kapot hebben verveeld en hield zich met van alles en nog wat bezig, tarotlezen onder andere, waarschijnlijk ging zij ook hier en daar een beetje vreemd en: ze componeerde. Aangezien ze geen noten kon lezen liet ze Drouet dan komen om de door haar verzonnen deunen op te schrijven. De avonturen van Drouet en Hortense staan in hoofdstuk 2 van mijn scriptie beschreven.
Nu - ik heb mij nog wat ontwikkeld door de jaren heen - begrijp ik eigenlijk niet dat die scriptie indertijd is goedgekeurd, maar toen het internet opkwam en ik ontdekte hoe ik zelf een website kon maken heb ik hem toch online geplaatst om te voorkomen dat mijn meesterproef ergens ging liggen vergelen zonder dat iemand er verder zijn voordeel mee zou doen. Er lag alleen een exemplaar in de Utrechtse universiteitsbibliotheek, de bibliotheek van het Haags gemeentemuseum en het Willem Noske-archief. Ook had ik de fluitisten Rien de Reede (samensteller van een catalogus waarop ik wat aanvullingen had gevonden) en Jorge Caryevski (die mij behoorlijk op weg had geholpen) een exemplaar toegestuurd, maar dat is niet voldoende natuurlijk om mijn werk, waarin toch wel wat biografische informatie zat die nog niet algemeen bekend was, onder de aandacht van de muziekwetenschappers te brengen.
Het heeft me in ieder geval twee keer iets opgeleverd.
Een aantal jaar geleden organiseerde Museum Paleis het Loo een expositie rond Lodewijk Napoleon in Nederland. Daarbij werd de kristallen dwarsfluit, die door Lodewijk aan Drouet was geschonken, tentoongesteld. Ten tijde van het schrijven van mijn scriptie lag die fluit in het depot van het Rijksmuseum en ik heb de conservator indertijd gevraagd of ik hem mocht zien. Dat mocht niet - het was maar een doctoraalscriptie - maar ik kon wel wat foto's krijgen.
Bij de expo in Paleis het Loo werd hij wel tentoongesteld, dus ik ernaartoe. Ook trouwens om even de catalogus in te zien, want bij het schrijven van dat boek had de samensteller mij nog om wat informatie gevraagd over Drouet's aandeel bij het lied "Partant pour la Syrie", waarvan het auteurschap zowel door Hortense als door Drouet is geclaimd.
Inderdaad, mijn scriptie werd in de bronvermelding genoemd. Ik ben denk ik toch wel ijdel, maar heb de catalogus niet gekocht.
Het boek ""Hortense" van Thera Coppens kende ik niet, maar ik keek natuurlijk gelijk in het register of Drouet genoemd werd. Jawel, pagina 300, een korte vermelding over de kristallen dwarsfluit en de inscriptie, en, ja hoor, achterin bij de voetnoot (H16 vtnt 8) mijn scriptie, als zijnde geschreven door "George Overmeier".
Verdorie, zo heet ik niet, het is "Over"meire". Slordig van uitgeverij Meulenhoff.
Ik heb het boek dan ook laten liggen.

Wie kent het beeld niet: Rodin's "De denker" (Le Penseur)? Het spreekt mij aan, net als vele anderen kennelijk. Er is op Rodin's denker stevig gecopieerd en geplagieerd. Zoals de copie (eigenlijk een afgietsel) die van het beeld in het Singermuseum in Laren staat en het beeld "Thinker on a rock" van Barry Flanagan dat op de Utrechtse Neude staat.

Van Rodin's Penseur heb ik hier nog een mooie parodie, "Flanagan's "Thinker on a Rock" is door Jurjen Bertens erg mooi nageschilderd.
Wie parodieert nou eigenlijk wie? Ik denk zelf ook weleens. Of dat voor anderen ook geldt weet ik niet, maar denken is in ieder geval een heel Christelijke bezigheid. Dat bleek donderdag maar weer eens toen ik in museum Het Catherijneconvent mijn kennis Christelijke kunst wilde ophalen en daar tegen dit beeld aanliep:

"Christus op de koude steen" uit 1510.
"Eenzaam en ontkleed zit Christus op een steen in afwachting van zijn kruisiging" beschrijft de beschrijver van het museum. En verderop in de tekst:

"Christus ziet er treurig en melancholisch uit, met het hoofd steunend op zijn hand. Dat Christus geheel naakt wordt afgebeeld komt zelden voor"

Da's wel wat anders dan bij Rodin, waar naakt de normaalste zaak van de wereld is. Ik nam dan ook even de tijd het beeld frontaal te bestuderen, maar - om met Godfried Bomans te spreken - "details werden niet verstrekt"; het handje zat ervoor.

---

Er was ook een expositie van historische kerststallen en twee zangeressen die - vier dagen na kerst - ons met kerstliederen probeerden te verblijden. Dat alles maakte dat het in dat museum drukker was dan mij persoonlijk lief is. Maar het leverde toch nog wat humor op.
Zoals: bij het binnenkomen in het museum hadden ze een levende kerststal ingericht. Voor de os en de ezel was het daar volgens mij best uit te houden, maar je zal de actrice zijn die de heilige Maagd moet spelen. Dus in een onbewaakt ogenblik zat ze met haar mobiele telefoon te frummelen - even mijn facebook-status updaten, "ben nu in een relatie met de H. Josef". Ik snap vooral niet waarom je daar als vrouw mee te koop zou willen lopen, want Josef schijnt in de eerste plaats een hele nette man te zijn geweest. Maar het hoort natuurlijk sowieso niet, dus toen ze zag dat ik het zag verdween het anachronistische voorwerp snel in de mouw. Jaja, vrouwenlist es menichfout
Of bij de vitrine waar bisschopskruizen en - ringen van Utrechtse bisschoppen werden geëxposeerd, waaronder die van kardinaal Alfrink. (da's gewoon de enige waarvan de naam mij nog iets zegt). Vooral die ringen waren supergroot en waar Marit haar commentaar nog zuiver hield (ik was erbij, dus ze moest een beetje op haar woorden letten) met "je zal zo'n ring moeten dragen", merkte een andere vrouwelijke bezoeker met onwaarschijnlijke nuchterheid op "het lijkt hier wel een feestwinkel".

Ik wees haar terecht :-)

Ik heb hem, bij alle verbouwingen in de stad, best gemist de laatste jaren. Vooral omdat ik hem, als ik met mijn auto achter het Station Holland Spoor langsreed op weg naar huis, ergens in de buurt van de Slachthuiskade opgeslagen zag liggen. Achter een muurtje maar wel gewoon in de open lucht. En zichtbaar, maar kennelijk wilde niemand hem stelen. Ik herinner mij dat toen hij er pas was, er ook wel vaak iets over te doen is geweest; niet iedereen vond hem even mooi.
Ik wel.:-)

---

Dinsdag 1 november fietste ik terug van de KB en daar stond hij weer, de goede, oude, vertrouwde Centraal Stationsklok, .
Nog niet goed afgesteld - de foto is gemaakt om 12.45 uur - maar daar wordt kennelijk - zie de ladder - aan gewerkt.

Een stukje vertrouwd Den Haag weer in glorie hersteld.

Vakantie en dus eindelijk eens tijd gehad voor de tentoonstelling "Machtige en Mooie Middeleeuwen" in de Verdieping van Nederland.

Allemaal middeleeuwse handschriften. Sommige van die boeken zijn ook te zien op de website van de KB, bijvoorbeeld hier, en zelfs als online compleet doorbladerbaar "bladerboek".
Online is mooi - wat zou ik nog moeten zonder internet - maar als je het in het echt ziet ben je toch even helemaal in een andere wereld. Een wereld waar ik niet in zou willen leven, overigens. De verbinding naar de 21e eeuw werd dan ook gemaakt door mijn HTC Android, die hier en daar wat miniatuurtjes moest schieten. Zonder flits uiteraard :-)

Links: getijdenboek Catherina van Kleef (15e eeuw), rechts: miniatuur "V" met Maria (met kind) en Beatrijs (knielend) uit de Beatrijs, folio 47v.

Deze fraaie spreuk vond ik in Antiquariaat "Klikspaan" in Leiden; ik zag hem aan de muur hangen tijdens het afrekenen van zo'n lekker ik-kruip-op-de-bank-met-mijn-boek-en-stoor-me-niet deeltje uit Dent's Everyman's Library: "On the Study of Celtic Literature and Other Essays" van Matthew Arnold. Uit 1867, opnieuw uitgegeven in 1910 en dat weer heruitgegeven in1976.
Wie wil zo'n boekje nou hebben? Ik dus, en geloof me - ik moet mijn verslaving altijd een beetje rechtvaardigen - ik heb er zeker vier even prachtige boekjes uit dezelfde serie voor laten staan.
Wat een mooie boekjes, nog uit de tijd dat men de tijd nam om te lezen. Ik jakker mij altijd zo snel mogelijk door al die bladzijden heen, al dan niet e-browsend, om de afstand tussen aankoop en lezen van mijn alsmaar uitdijende boekenverzameling overzichtelijk te houden.
Terwijl ik het boek afrekende zag ik naast de kassa, links aan de muur, temidden van alle spreuken over de genoegens van het lezen (alsof ik dát nodig heb!), deze dus.

---

Eindelijk eens iemand - en wel een zekere A.Edward Newton - die mij begrijpt.

De kunst- en cultuurkenner herkent deze zin natuurlijk van het beroemde schilderij "Et in Arcadia ego" van Nicolas Poussin, of anders wel van Goethe, die zijn "Italiaanse Reis" het motto "Auch ich in Arkadien" meegaf. Zonder werkwoord, omdat de o.a. door de Duitse Romanticus Carl Wilhelm Kolbe "Auch ich war in Arcadien" in gebruik geraakte vertaling eigenlijk fout is, maar Goethe dit wel bedoelde - Arcadia als metafoor voor Italië gebruikend.
Nu was ik deze vakantie in Acadia. Waar is de "r"? Typo? Nee, Acadia is het deel van Canada waar ik mijn vakantie doorgebracht heb zonder te weten dat het zo heette - ik dacht gewoon een stukje Oost-Canada te doen, eindbestemming Digby, waar Merel haar stage loopt. Al rondrijdend kwamen we erachter dat daar Acadiërs wonen, en First Nation-people en de Mi’kmaq, jawel de hele Mikmak.
Ik raak vrij snel in dingen geïnteresseerd, maar die Acadiërs konden mij niet echt boeien; desondanks was mijn vakantie in Canada uiterst geslaagd. Gelukkig maar, want het was de langste vakantie die ik ooit gedaan heb - ik ben niet graag van huis. Een hoofdzakelijk door Marit geschreven verslag - in feuilleton - staat op de familiewebsite, hier, hier, hier, hier, hier en hier.

---

Aardig wat boeken gelezen op vakantie, de Ayn Rand bio van Anne Heller, een goed boek. "Zendegi", erg goed, van Greg Egan, "Ebocloud", zelfs nog beter, en tenslotte "To a Mountain in Tibet" van Colin Thubron. Prachtig. Jaren geleden heb ik van Thubron "Distance" gelezen, dat was een roman. Dit is een reisverslag, maar het is zo heerlijk mooi, rustig geschreven. Een echte "slow-burner". in tegenstelling tot de scifi, die ik gewoonlijk graag lees, maar die wat sneller consumeert. Alles, zo'n achttienhonderd pagina's, via mijn e-reader en dat scheelde een hoop bagage, want het moet allemaal mee het vliegtuig in. Dit jaar waren we dan ook zonder Ank & Arie op vakantie. Voor de niet-ingewijden: Ank was ons navigatie systeem. Na jaren trouwe dienst en hele gesprekken tegen ons te hebben gevoerd - "U heeft uw bestemming bereikt" - en mijn af en toe enthousiaste rijgedrag in toom te hebben gehouden - "U rijdt boven de maximum snelheid" - was ze inmiddels echt verouderd, bovendien kon er geen kaart van Canada op. Ik heb haar dus ingeruild voor een jongere Gamin-satnav. Hanny heet ze, minder spraakzaam, geen lieve woordjes. Is even wennen. Arie is onze auto, de altijd betrouwbare Toyota Yaris. Met enig schuldgevoel heb ik hem op de lang-parkeren parkeerplaats van Schiphol drie weken lang helemaal alleen tussen allemaal grote rijkeluis-bakken achtergelaten. In Canada moest ik vreemdgaan met een gehuurde Mitsubishi. Mooie auto, ruim, maar een automaat, waardoor ik als plezier-rijder mij een beetje onder mijn niveau aangesproken voelde: gasgeven en remmen, meer mag je niet, zodat ik het gevoel had in een botsautootje te zitten. Zonder botsen overigens, hoewel ik een van de laatste dagen toch een noodstop heb mogen maken om een stekelvarken te sparen die gewoon over de weg liep te scharrelen. Het schijnt overigens dat ik daarmee ook de auto en misschien onszelf gered heb, daar de stekels van zo'n dier behalve de banden ook de remkabels behoorlijke schade kunnen toebrengen.

---

Nu: vandaag mijn jetlag overwonnen, was helemaal niet zo moeilijk, en morgen weer aan het werk. Zin? Jawel, want ik heb een baan waarbij ik voor 95% betaald mijn hobby sta uit te oefenen. Dit jaar ga ik ook gebruik maken van de BAPO-regeling - ik ben al 53! Dat betekent: één dag vrij, die ik heerlijk ga gebruiken om weer eens wat te studeren, te componeren, meer piano te spelen en eens wat vaker naar een museum te gaan.
Ik kom nu alweer tijd te kort.

Dagje slenteren in Amsterdam - altijd leuk. Op de markt van het Waterlooplein hééél vééél boekenkraampjes. Ik kijk daar nog altijd graag, maar kopen doe ik niet meer, want een e-reader.
En dan, bij alle afdankertjes: een Heus Harmonium - voor € 100,- ! Ik wil al jarenlang heel graag zo'n "psalmenpomp" hebben, ook al zou ik niet weten waar ik hem in mijn met boeken gevulde huis kwijt moet. En je koopt hem voor het meubel, want de sound is op mijn Roland JV-90 Expandable Synthesizer heel bevredigend na te bootsen.
Een babbeltje met de verkoopster, die zei dat haar vader er altijd op speelde - tot haar grote ergernis, want ze vond het geluid dat eruit kwam duidelijk niks.

"Gewoon zingen" zei de vader van Marc-Marie Huijbregts als de kleine Marc-Marie met kopstem zong, onthulde hij afgelopen zondag 23 juli bij zomergasten. Ja, ook mijn zingen - in het algemeen neurie ik graag baspartijen uit ooit door mij uitgevoerde koorwerken - wordt met wisselende welwillendheid ontvangen.

Goed ik kruip dus achter dat harmonium en speel wat losse noten en akkoorden, om te horen waarom hij maar € 100 kost.

"Wel wat moeilijks spelen, pap" zegt Hester. Het werd dus de tweede partita van Bach. Althans het eerste deel.:-)

---

De stoel is te laag, natuurlijk. En het ding was zo lek als een mandje.
We zoeken nog even verder.