15-16 juni 2013, New York.

The mission of the 2045 initiative is the creation and realization of a new strategy for the development of humanity.

Key Topics: Project Avatar, Android robotics, Anthropomorphic telepresence, Neuroscience, Mind theory, Neuroengineering, Brain-Computer Interfaces, Neuroprosthetics, Neurotransplantation, Long-range forecasting, Future evolution strategy, Evolutionary transhumanism, Ethics, Bionic prostheses, Cybernetic life-extension, Mid-century Singularity, Neo-humanity, Meta-intelligence, Cybernetic immortality, Consciousness, Spiritual development, Science and Spirituality.

read more

Bij uitgeverij Springer is een boek verschenen over Human Enhancement, Transhumanisme en Ethiek, geschreven door Mark Coeckelbergh, docent filosofie aan de Universiteit Twente en managing director van het 3TU Centre for Ethics and Technology.
In zijn boek gaat Coeckelbergh vooral in op kwetsbaarheid en de relatie tot technologie. Ik zou het graag eens willen lezen, maar dat zal moeten wachten tot het boek beschikbaar komt in een bibliotheek, want het boek is, zelfs in de e-book versie, verschrikkelijk duur: € 83,29 voor de pdf en € 105,99 voor maar liefst 218 pagina's treeware.
Ik zal hier dus het persbericht citeren:

Nieuwe technologische ontwikkelingen gaan gepaard met grote beloftes en roepen ethische vragen op. De laatste jaren is er vaak sprake van het verbeteren van de mens door technologie, zogenaamd “human enhancement”, bijvoorbeeld door de mens genetisch te veranderen of hem “uit te breiden” met electronica. We lijken hard op weg naar een bestaan als “cyborg”: half mens, half machine. Maar mag dat wel? En vooral: wat willen we daarmee bereiken?

Transhumanisten omarmen de nieuwe technologische mogelijkheden en beloven dat we met nieuwe technologie minder kwetsbaar zullen worden, misschien zelfs onsterfelijk. De auteur van dit boek vindt ook wel dat technologie de mens zal veranderen (en altijd al heeft verandert), maar gaat in tegen de idee dat dit ons minder kwetsbaar zal maken – laat staan onsterfelijk. Met zijn analyse van existentiële kwetsbaarheid en hoe die veranderingen ondergaat door technologie laat hij zien dat net onze strijd tegen kwetsbaarheid door middel van technologie steeds nieuwe kwetsbaarheden creëert, waardoor we onszelf en de wereld steeds weer opnieuw transformeren.

Zo lijkt het alsof we door informatietechnologie kunnen ontsnappen naar een risicoloze wereld, maar ons opgaan in electronische netwerken en informatiestromen maakt ons dan weer kwetsbaar voor computervirussen en cyberaanvallen. En misschien kan de wetenschap ons genetisch veranderen, maar als daar dan een “nieuwe mens” uit voortkomt zal die ook weer nieuwe lichamelijke en psychische kwetsbaarheden vertonen. We kunnen onze existentiële kwetsbaarheid niet zomaar opheffen, ons bestaan zelf is een blootgesteld-zijn-aan en onze pogingen om nieuwe schilden te maken creëren steeds weer nieuwe Achilles hielen.

De auteur pleit daarom voor grondige ethische en politieke reflectie over nieuwe technologieën en de nieuwe risico’s en kwetsbaarheden die ze met zich mee zouden kunnen brengen. De toekomst van de mens staat immers op het spel. Bij een dergelijke ethiek gaat het niet om de “objectieve” risico’s van nieuwe technologieën en hoe we deze risico’s kunnen incalculeren en er een “assessment” van maken, maar om de vraag hoe technologie het menselijke bestaan verandert en zou kunnen veranderen. In zoverre we dit al kunnen sturen is het belangrijk om na te denken over wat voor mensen we in de toekomst willen worden.

Voor een meer persoonlijke bespreking van het boek moeten we dan maar wachten op betere tijden, met name waar het de prijzen van boeken betreft. Want transhumanisme is inmiddels mainstream aan het worden en human enhancement is al geen vraag meer naar het "of" maar naar het "wanneer" (het is al begonnen, merk je dat niet?).
Dit boek kan hopelijk bijdragen aan een brede en vooral open discussie, maar dan moet het natuurlijk wel beschikbaar komen voor het alweer achterhaald is, want het gaat hard in de wetenschap.

read more

De Volkskrant heeft vandaag een interessant artikel over protheses.
Hugh Herr stroopt zijn broekspijp op. Een robotachtig apparaat, waar andere mensen hun been hebben. 'Dit is de batterij. Daar zit de motor. Er zitten sensoren in en een computertje dat de voet aanstuurt. De prothese simuleert de beweging van een echte voet. Hij tilt bijvoorbeeld net als een mens bij elke stap de teen op. Dankzij de motor kost het bewegen minder moeite, je raakt niet zo vermoeid. Je kunt er ook sneller mee lopen dan met gewone mechanische protheses.

En even verderop:
U voorspelt dat er straks op de Paralimpics harder gelopen kan worden dan op de Olympische Spelen.
'Ja. Er is geen reden waarom de darwinistische grenzen van de natuur ook de grenzen van de ingenieur zouden moeten zijn. Het knappe van het menselijk lichaam is dat het zo veel verschillende dingen goed kan. We kunnen heel behoorlijk rennen, springen, zwemmen, en staan. Het is moeilijk, misschien onmogelijk, om een machine of een prothese te maken die dat allemaal kan. Maar op onderdelen kan een goed ontwerp de natuur overtreffen (...)'.

Dat klinkt me allemaal behoorlijk transhumanistisch in de oren. We hebben het hier gewoon over wat we in mijn jeugd op TV zagen als de bionische mens. Nu noemen we dat een cyborg, maar het idee blijft hetzelfde. De volgorde nog even herhaald: eerst vervangen we een geamputeerd been door een stok. Het blijft behelpen, maar het gaat. Dan vervangen we het door een kunstbeen - ziet er mooier uit, je merkt het alleen als iemand loopt, want het been is stijf. Niet zo leuk dus maken we er een die kan meebuigen. Is al beter. Op alle punten buigen waar een menselijk been het ook kan is nog beter. Dan maken we het bestuurbaar. Daarna gaan we er wedstrijden mee lopen. Nu worden de ethici bang, want ze zien al dat God geëvenaard gaat worden. Maar ze hebben ongelijk: we gaan God verbeteren.

Het is natuurlijk niet leuk als je benen geamputeerd zijn, maar ik durf te voorspellen dat over enige tijd mensen ervoor zullen kiezen om hun benen eraf te (laten) halen en te vervangen door protheses die het beter doen.
Zeker als we er ook nog gevoel in gaan krijgen:
(...)Die zou een kunstmatige huid moeten hebben, met sensoren die de ruwheid van de ondergrond meten. De informatie moet worden doorgegeven aan een chip in het been, verbonden met de zenuwbanen naar de hersenen. Zo krijgen de hersenen informatie over wat de voet 'voelt'.
Dat klinkt als sciencefiction.

'Toch gaat het onderzoek die kant op. Aan het omgekeerde wordt ook gewerkt: dan gebruikt de geamputeerde signalen uit de hersenen om de prothese aan te sturen. Mijn onderzoeksveld is een wondere wereld. Er zijn experimenten waarbij verlamden dankzij een hersenchip een robotarm aan kunnen sturen(kort na dit interview slaagden onderzoekers erin twee ratten met elektroden in hun hersenen op grote afstand met elkaar te laten communiceren, red.).

Om alvast aan dat gevoel te appelleren deed de Volkskrant er een ronduit wervende foto bij van Hugh Herr met paralympisch atlete en fotomodel Aimee Mullens - "sex sells", ontken het maar niet.

(Foto Jille Greenberg/Corbis)
en die verschilt qua idee en wervende kracht niet al te veel van een foto die ik inmiddels een jaar geleden op FaceBook aantrof:

Als kind werd mij geleerd dat je nóóit naar mensen met een handicap mag kijken, laat staan staren. Dat was zielig. Maar hier zou ik met Charles d´Orléans (1394-1465) willen uitroepen: "Dieu! qu'il la fait bon regarder!".

read more

Als het aan de Zwitserse transhumanisten ligt krijgt het begrip "Zwitserleven-gevoel" een heel andere lading. Niks geen golfspelende senioren, maar superhumans in een vergaande symbiose met computers en technologie.

A Future With Superhumans - a convo with PhD Daniel H. Wilson.
Superhumans with neural implants may belong to the realm of science fiction for now. But the day is fast approaching when technology offers us abilities beyond our wildest dreams (or darker than our worst nightmares). PhD in Robotics and NYTimes best selling author Daniel H. Wilson had a conversation with us to discuss the near future reality of brain implants that make us superhuman.

Om dit uit te dragen naar een groot publiek is er een nieuw DenkTank op gericht, NeoHumanitas - "Thinking Our Future". Ter gelegenheid van het verschijnen van de eerste editie van hun nieuwsbrief heeft NeoHumanitas een project om een e-Book "writing the future together" te publiceren:

In collaboration with the Graduate Campus of the University of Zurich and the OMICS-Ethics Research group of the University of Montreal:

You are invited to collaborate for the writing of a short e-book about socio-ethical issues related to human enhancement. Writings will target a lay audience.

Application deadline: May 1st 2013. PhD-candidates and postdocs from all relevant disciplines are invited to apply. The numbers of participants is limited and a selection of best-suited participants may be required. To apply, please send a cover letter (explaining why you want to get involved in the project) and a curriculum vitae to the organization committee

read more

Is de titel van een binnenkort te verschijnen boekwerk, samengesteld door Max More en Natasha Vita-More. Ondertitel: "Classical and Contemporary Essays on the Science, Technology, and Philosophy of the Human Future".

De reader moet zo'n 40 artikelen bevatten van belangrijke denkers en transhumanisten, maar namen zijn vooralsnog niet genoemd, of het moet die van Russell Blackford zijn, die er hier een korte blogpost aan heeft gewijd.

Op dit moment lijkt er alleen een hardcover ($88!) of een paperback-editie ($28) uit te komen. Tamelijk ouderwets voor zo'n futuristisch onderwerp - ik heb niets tegen boeken, integendeel, maar waarom geen eBook?

Of, zoals een commentaar op de bovengenoemde aankondiging van Blackford vraagt:
No brain-downloadable version for your advanced readers?

Natasha zelf schrijft nog:
To accompany this book, we are building a knowledge center that covers the book’s content and links to the many great works of arts and culture. I think it will have a strong position in the arts community (and with Michael Masucci (who is here on this list![ de Hplus-talk-mailinglist - GO ]) and EZTV, Parsons, UAT, Singularity University, and some of the major international arts festivals like GOGBOT, Ars Electronica, Siggraph, etc. and the human-computer interaction (HCI) events.
This knowledge and media center offers the simple yet poignant question: If transhumanism, than what? The possibilities of this question are innumerable: they can serve as concise answers and/or take us into the depths of our imagination.

Ik kijk er naar uit.

read more