Julian Barnes: "Arthur and George"

Vlak voor kerstmis kreeg ik het boek “Arthur and George” van Julian Barnes uit. Het boek gaat over een periode uit het leven van Arthur Conan Doyle, de schrijver van de beroemde Sherlock Holmesverhalen. Conan Doyle was op het hoogtepunt van zijn roem en midden in een persoonlijke crisis, toen hij een verzoek kreeg van George Edalji om hem te helpen gerehabilliteerd te worden. George, zelf jurist, had ten onrechte drie jaar in de gevangenis gezeten, beschuldigd van de moord op dieren in zijn woonplaats Staffordshire. Het boek bestaat uit drie delen; in het eerste deel schildert hij in korte hoofdstukken alternerend de jeugd van Artur en George; beide jongens groeien onder totaal verschillende omstandigheden op. De hoofdstukken heten afwisselend “Arthur” en “George” . Uiteindelijk lezen we hoe langzaamaan George steeds meer verdacht wordt dader te zijn van een reeks moorden op vee, of op zijn minst lid te zijn van een groep misdadigers die verantwoordelijk is voor het mutileren van vee; de “Great Wyrley gang”. In het tweede deel worstelt Arthur met zijn geweten als zijn vrouw Touie ernstig ziek wordt (waar hij bovendien als arts – Conan Doyle was oogarts – niet alert op was) en er een ander in zijn leven komt. Naar de zeden van het Edwardiaanse tijdperk wordt hun liefde niet geconsumeerd, maar als Touie na 15 jaar overlijdt durft hij het uit angst voor de openbare mening niet aan om met zijn grote liefde, Jean Leckie, in de openbaarheid te treden. Terwijl hij heen en weer geslingerd wordt tussen schuldgevoel tegenover Touie en plichtsgevoel tegenover Jean – zij heeft al die tijd op hem gewacht – komt het verzoek van George. Arthur kan nu de praktijken van zijn held Sherlock Holmes zelf toepassen. Het laatste – korte – deel van het boek beschrijft de periode na de dood van Conan Doyle. Het is algemeen bekend dat Conan Doyle zich bezighield met spiritisme. Na zijn dood vindt er een séance plaats met een medium, die probeert contact te maken met Conan Doyle. George staat hier sceptisch tegenover maar lijkt toch even onder de indruk te komen. Het is grappig deze scene enigszins doet denken aan Char

Yes, she says her name is June – and she is looking for – R, yes R – is it Richard?

Het boek is eigenlijk geen roman, maar een geromantiseerde navertelling van een historische gebeurtenis. Ruim een maand over gelezen. Ten dele door drukte, maar ook omdat het boek nu eenmaal langzaam leest. Niet erg, want het is een prachtig boek, dat bovendien in een schitterende band is uitgegeven. Andrew Crum, de recensent van de Scotsman schrijft erover

This is a slow-burning book; one that gradually enfolds the reader in a rich sense of period and place. Barnes knows all about narrative tricks, but there are no fireworks here. Instead he gives us a most wonderful log fire: something for us to curl up comfortably beside and admire, long into the night. 

 

 

 

 

 

 

recensies: