Film-marathon

Te veel films gezien de laatste tijd om allemaal afzonderlijk te bespreken. En waarom zou ik? Anderen doen dat wellicht beter dan ik. Mijn “Movies I’ve seen” pagina geeft een algemeen overzicht.
Daarom komt hier de korte versie:

1. Milk: fraaie biopic over Harvey Milk. Sean Penn slaagt erin een geloofwaardige homo neer te zetten zonder te vervallen in maniertjes.

The story of California’s first openly gay elected official, Harvey Milk, a San Francisco supervisor who was assassinated along with Mayor George Moscone by San Francisco Supervisor Dan White.



2. Doubt: vreselijk tegenvallende film, waarin weer eens de katholieke kerk en op jongetjes geilende priesters het lokkertje zijn. Is het niet een beetje zielig om weer eens het aangeschoten wild af te fikken? Tot overmaat van ramp zit het werkstuk ook nog vol fouten. Okay, Meryl Streep speelt mee, maar beter vond ik Philip Seymour Hoffman als de priester met het menselijke gezicht. De echte glansrol is helaas te klein: Viola Davis als de moeder van Donald Miller.



3.The Curious Case of Benjamin Button: in de eerste plaats een leuke film, die als gedachtenexperiment ook wel aanleiding kan geven tot wat gefilosofeer over de zin van het leven;zoals bijvoorbeeld ook “Jack” uit 1996.



4.Kan door huid heen.Prachtige film.

Marieke (Rika Lodeizen), dertig plus, zojuist verlaten door haar vriend, wordt aangerand. Om te herstellen, vlucht ze weg uit de grote stad. Ze betrekt een vervallen boerderij in Zeeland – die symbool staat voor haar geestestoestand. In een donkere kruipruimte ontdekt ze een geweer. Met verbluffende snelheid en zelfverzekerdheid weet regisseuse Rots de kijker te installeren in het hoofd van Marieke. Tolt Marieke, dan tolt de camera mee. En als Marieke denkt, hóórt de kijker haar ook denken. Met hulp van Rifka Lodeizen, die fysiek zeer sterk acteert, slaagt Rots erin om de kijker Marieke te laten voelen.

Eén zwakke plek: de muziek van Dan Geesin. Eenvoudig en toch smakeloos, maar vooral vreselijk slecht uitgevoerd.



5. Revolutionary Road:

Eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn een jong, aantrekkelijk en veelbelovend stel. Ze hebben twee leuke kinderen en wonen in een welvarende buitenwijk ergens in Connecticut. Maar gelukkig, of zelfs maar tevreden zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan, April treurt om een gefnuikte carrière als actrice. Ze waren toch voorbestemd om anders te zijn, beter? In een uiterste poging aan hun gezapige burgerbestaan te ontsnappen besluiten ze naar Frankrijk te gaan. In Europa zullen hun bijzondere gaven zich wel kunnen ontwikkelen, ver van de oppervlakkige consumptie maatschappij die Amerika in hun ogen is. Hun relatie verzandt echter in eindeloos gekibbel en jaloezie, en een drama lijkt onafwendbaar.

Mooiste rol is weggelegd voor Michael Shannon als “kinderen en gekken spreken de waarheid” John Givings, met een aantal fraaie one-liners, waaronder deze

Hopeless emptiness. Now you’ve said it. Plenty of people are onto the emptiness, but it takes real guts to see the hopelessness.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *