Omroep C niet op TV

PERSBERICHT
Rotterdam, 31 maart 2009
Omroep C niet in het publieke bestel, slaat andere weg in
Ruim 46.700 leden voor nieuwe omroep voor kunst en cultuur

Het is Omroep C net niet gelukt om de grens van 50.000 leden te bereiken om toe te kunnen treden tot het publieke bestel. Tot 1 april zijn 46.739 cultuurliefhebbers lid geworden van de nieuwe omroep voor kunst en cultuur. C komt uiteindelijk zo’n 3.200 leden tekort om een licentieaanvraag te kunnen indienen bij de minister van OCW.

Ad ‘s-Gravesande, mede-initiatiefnemer van Omroep C vindt het spijtig, maar blijft vastberaden:”Het was de muis tegen de olifant, maar het was de moeite waard. Nederland verdient een publieke omroep die zijn maatschappelijke functie waarmaakt en inhoud boven marktaandelen stelt. We staan in die opvatting niet alleen. Tienduizenden willen meer en andere programma’s over kunst en cultuur, in het bijzonder op televisie. Daar blijven we de aandacht op vestigen.”

Jammer. Ik had me aangemeld, ik was één van de 46.739. Hoe belangrijk vind ik het nou eigenlijk dat Omroep C in het publieke bestel komt? Om eerlijk de waarheid te zeggen: ik kijk vrijwel nooit televisie – als ik alleen zou wonen zou ik er waarschijnlijk niet eens een hebben. Maar je ziet natuurlijk af en toe wel wat langskomen. En daar word je niet blij van. Ik gunde de oprichters van Omroep C hun kans op een tegengeluid. Het is helaas bij een zielig piepje gebleven. De schreeuwers hebben natuurlijk gewonnen.

Het beroerde is dat TV – zeker bij de commerciëlen – is afgesteld op het aller-aller-allerlaagste niveau van de Nederlandse samenleving. De onverzorgde uitspraak, het onzorgvuldige taalgebruik – daar hebben de kranten en zelfs de ondertiteling op TV trouwens ook steeds meer last van – is ten hemel schreiend. Maar de grote ergernis is natuurlijk het soort programma’s, vooral goedkoop gemaakte “reality” (de meeste mensen moeten een ongelooflijk deprimerend leven leiden) met hoofdzakelijk mensen van de straat (De Pfaffs, de Frogers, jouw vrouw mijn vrouw, de supernanny programma’s, de Char’s, de Gellers, babyfluisteraar Ogilvie) die allemaal graag met hun gezicht op TV willen. En mogen. Wie is er eigenlijk nog nooit op TV geweest?

Ik word behoorlijk treurig bij de gedachte dat ik avond aan avond zou moeten kijken naar steeds dezelfde professionals die je vaak, veel te vaak, op de buis ziet. Linda de Mol, Paul de Leeuw, Jeroen van Koningsbrugge, Beau van Erven Dorens; ze nemen als een hoer werkelijk alles aan wat maar geld oplevert en we hebben het hier nog over het handjevol mensen dat talent heeft en dat voor een paar centen staat te verkwanselen. Zelfs het gigantische multi-talent van Paul de Leeuw is allang niet meer opgewassen tegen de drang om zo vaak mogelijk in beeld te zijn – ik vind hem nog maar zelden leuk, zijn liedjes worden steeds slechter en vooral minder doorleefd gezongen, zijn presentatie steeds chaotischer met als afgrijselijk dieptepunt “Ranking the Stars”, dat ik twee keer heb gezien. Over de “stars” zelf, e.g. Maik de Boer, Filemon Wesselink, geen woord: ik zou ze sowieso eerder satellieten willen noemen, meeliftend op de reputatie van De Leeuw. Goed, Ruben Nicolai kan heel leuk zijn, maar is dan ook weer zo iemand die dat iets te goed van zichzelf weet. Het succes van de Lama’s – een zeldzaam voorbeeld van een goed programma, waarin het geheel van de makers meer is dan de som der delen – is hem, evenals bij Jeroen van Koningsbrugge, naar het hoofd gestegen. De diepere betekenis van “We zijn zo lekker gewoon gebleven” is in al zijn ironie voor hen helaas uit het leven gegrepen.

Hoewel Jack Spijkerman het zelf waarschijnlijk niet met me eens zal zijn, is hem dit lot gelukkig bespaard gebleven; natuurlijk heeft hij bij het mislukte Talpa-avontuur de verkeerde afslag genomen – en dat zonder netjes voor te sorteren, waardoor nu niemand hem in welk programma dan ook meer wil – maar het goede nieuws voor hem is dat dat tenminste voorkomt dat hij zich om den brode in een of ander dom spelletje moet laten prostitueren. Je zou toch niet in “Ik hou van Holland” moeten willen proberen de leukste thuis te zijn.

Helemaal onderaan de ladder staan wat mij betreft de losers van Hilversum, die via de bekende Gooise ons-soort-mensen-mentaliteit na eerdere bewijzen van onvermogen nog ergens een baantje gekregen hebben waar je als weldenkend mens niet graag door je vrienden in betrapt zou willen worden – helaas, het is nu eenmaal TV dus “their mediocrity is there for all to see”. Ik doel hier met name op ex-royaltyverslaggever Peter “Nomen-est-Omen” van der Vorst, die de sterren probeert te zien en moeite heeft met de positie van zijn kijker te bepalen (het vernederende moment dat hij Carice van Houten wilde/moest zoenen was echt het toppunt van ranzigheid), en Martijn Krabbé, die weet ik veel wat voor dom kunstje op TV doet – ik geloof iets in de trant van “Help, mijn man..” en vul maar in. Als ooit alle ideeën op zijn en we gaan “Help mijn man is tv-presentator” spelen, mag hij als eerste. Een goede vader schaamt zich natuurlijk niet voor zijn kinderen, maar ik vraag mij wel eens af wat Jeroen Krabbé diep van binnen nou van het gepruts van zijn zoon vindt.

OMG, wat een treurige boel allemaal, wat een afgang voor het Nederlandse televisiebestel, wat een belediging voor ieder weldenkend en beschaafd mens – en daar moeten er toch nog wel een paar van rondlopen in Nederland. En dan kijk ik nog niet eens echt dagelijks TV, ik zie dit allemaal uitsluitend in reclameblokjes voorbij komen. Te denken dat er mensen zijn die dagelijks zo’n portie hersenvergiftiging tot zich nemen.

Omroep C komt dus niet. Wat komt er nu wel bij? Als ik het goed begrepen heb:
POWNED, de “Publieke Omroep Weldenkend Nederland En Dergelijke” van weblog “Geenstijl”. Ik houd mijn hart vast. Het zou natuurlijk een slechte ad hominem zijn om iets te zeggen over de manier waarop Geenstijl-directeur Dominique Weesie, die de laatste tijd geregeld op TV zijn woordje mocht doen, uit zijn ogen kijkt, maar laat ik vaststellen dat na de originele begintijd van website Geenstijl, waarin vooral het hippe taalgebruik in positieve zin opviel, we inmiddels in het vaarwater van afzeiken terecht zijn gekomen:

POWNED is een bekend begrip op Geenstijl. Het betekent dat je op die site publiekelijk bent afgegaan.De doelgroep is de cynische generatie die mee wil doen aan discussies in plaats van te luisteren.

Geenstijl teert op dat ‘ene’ moment waarin Vogelaar met haar mond vol tanden stond. Ja dat was leuk. Maar niet heus; een ongemanierde hork, die slechts het lef had reeds aangeschoten wild te pesten – erg puberaal, erg laf, erg goedkoop vooral. Wat mij betreft had hij van Vogelaar een ram voor zijn kop mogen krijgen (en van mij zou hij hem ook gekregen hebben). Wie dat leuk vindt, heeft een ernstig tekort aan innerlijke beschaving.
Wakker Nederland. ‘Vertaalt de waarden en normen van de grote groep Nederlanders, die de ruggengraat van de Nederlandse samenleving vormt’. Dat zijn waarschijnlijk dezelfde Nederlanders die door een overdosis stomme spelletjes onhygiënisch hebben leren denken. Ze mogen hun waarden hebben, maar laten ze hun normen alsjeblieft voor zichzelf houden.

Ik hoef niet per sé meer cultuur op TV: ik ga zeer waarschijnlijk toch niet kijken. Ik vind het eigenlijk veel leuker om naar iets cultureels toe te gaan. En als ik thuis ben doe ik liever iets creatiefs met mijn computer, of lees een boek. Ik zou wel graag wat meer beschaving op TV willen, zodat ik de heel enkele keer dat ik TV kijk mij niet gelijk als een debiel aangesproken hoef te voelen.

Het past niet bij mijn manier van denken over politiek, maar misschien is censuur zo slecht nog niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *