Carlos Ruiz Zafon – De schaduw van de wind.

Wat een boek! Helaas is er al weer zoveel over gezegd dat ik hier overbodig ben. Eerst maar wat citaten. Op boekgrrls.nl schrijft een zekere Eisjen:

Een boek om de tijd voor te nemen en alles langzaam tot je door te laten dringen. Je moet het genot van het lezen ondervinden: “Het aftasten van deuren die zich in je ziel openen, je verliezen in de verbeelding, de schoonheid en het mysterie van de schijn en de taal.

Iets faut gedaan, dus. Ik kon het boek niet wegleggen en heb mijn nachtrust opgeofferd om het in zo’n vier dagen uit te lezen. De inhoud:

In het oude centrum van Barcelona ligt het Kerkhof der Vergeten Boeken. Hoofdpersoon Daniel Sempere wordt door zijn vader, weduwnaar en boekhandelaar, meegenomen naar deze geheimzinnige, verborgen wereld van verhalen. Vanaf dat moment neemt Daniels leven een wending die hij niet had kunnen voorzien. Hij mag een boek uitzoeken en kiest De schaduw van de wind, geschreven door een zekere Julián Carax. Het boek laat hem niet meer los, ook al schudt de wereld tijdens het grauwe Franco-regime om hem heen op zijn grondvesten. Hij wil alles weten over het boek en de schrijver. En merkwaardigerwijs lijken alle mensen die hij ontmoet, ook de vrouwen op wie hij verliefd wordt, deel uit te maken van het grote spel waarvan het boek het middelpunt vormt.

Het verhaal deed mij erg denken aan het werk van Hubert Lampo, in zijn goede tijd wel te verstaan. Van Lampo heb ik zo’n beetje alles gelezen. Ook bij hem tref je vaak een queeste aan. Boekhandelaars en de typische “Lampo-vrouw” zijn de vaste ingrediënten, evenals een beschermer, een mentor, de archtypische oude wijze. Als het mysterie is opgelost is de hoofdpersoon heel wat wijzer en een vrouw rijker. Bij Carlos Ruiz Zafon wordt de rol van wijze gespeeld door de zwerver Fermin Romero de Torres, die een aantal prachtige zinnen in de mond gelegd krijgt. Het viel mij vooral op dat Daniel en Fermin om het mysterie rond Julian Carax op te lossen nogal eens wat mensen moeten interviewen. Langzaamaan wordt de lezer hierdoor duidelijk wat zich allemaal heeft afgespeeld in het verleden en waarom de boeken van Carax van de aardbodem verdwenen lijken. Maar Zafon draaft nogal eens door en beschrijft gevoelens en gebeurtenissen van Carax en zijn geliefde Penelope waar zijn generatiegenoten nooit getuige van kunnen zijn geweest. Door de fout krijgt het boek toch iets kunstmatigs. Het verhaal en de sfeer zijn echter zo mooi dat ik me hier maar niets van aangetrokken heb en het boek na lezing met een dankbaar gevoel in mijn boekenkast heb teruggezet, vlakbij mijn Lampo-collectie.

Links: