Nu even niet / wel – Maria Goos

Het stuk Nu even niet” is een eenakter over mannenvriendschap van Maria Goos uit 2001. Van de website van Theater de Veste

Vier vrienden, veertigers, ontmoeten elkaar al vijftien jaar iedere maand in hetzelfde restaurant. Ze brengen de avond gemoedelijk door met eten, drinken, praten en roken in een sfeer van ouwe jongens onder elkaar. Er geldt één belangrijke, ongeschreven regel: ze bevinden zich in de ‘zeurvrije zone’.

Dat vind ik niet echt. Er wordt hier en daar nogal melancholisch gepraat over vrouwen en over de tijd waarin hun vriendschap ontstond. Dat levert een stuk op waarin frustratie over het ouder worden het hoofdthema lijkt.

Nu even niet, fotografie © Ben van Duin

Bij binnenkomst in de zaal heb je het gevoel in het restaurant binnen te komen. Drie van de vier acteurs zitten al aan het tafeltje op een reusachtige draaischijf met elkaar te praten. De vierde komt binnen, mobiel telefonerend met zijn zich afhankelijk opstellende vrouw. Dit is gelijk de opmaat tot veelvuldig klagen over de respectieve vrouwen, die consequent als “dinges” worden aangeduid. Nu heerst onder vrouwen de mythe dat mannen onder elkaar nogal oppervlakkig kunnen lullen en in dit stuk van Maria Goos, waaraan de vier acteurs Nico de Vries, Bart Klever, Arie Kant en Har Smeets hebben meegeschreven wordt dit dan ook helaas tot in het overdrevene uitgebeeld. Gevolg: in tegenstelling tot andere stukken die ik ken van de koninging van de dialogen – Cloaca, Leef – verveelt dit stuk na tien minuten al mateloos, niet in het minst door de hier en daar wat gekunsteld aandoende tijdsvorm waarin de acteurs herinneringen uit hun verleden moeten oproepen. Het tweede deel van de double-bill is het stuk “Nu even wel”; Goos schreef dit werk als vervolg op “Nu even niet” en werd o.a. geïnspireerd door door de dood van de man van een vriendin.

Dit deel beviel mij een stuk beter. Een van de vrouwen is de weduwe van de man die in “Nu even niet” was doodgegaan; ze is erachter gekomen dat haar man de laatste twee jaar van zijn leven een minnares had en wil haar ontmoeten in het restaurant waar haar man zijn vrienden iedere maand ontmoette. Met haar zus en de vrouw van een andere man uit het vriendengroepje. Het voornemen is om de minnares te “vergeven”, maar er wordt aangestuurd op vernedering, of op zijn minst: oproepen van schuldgevoel. Niets van dit alles wordt waargemaakt en wat overblijft is de frustratie van de drie vrouwen, die zeker tien jaar ouder zijn dan Marieke, de minnares.