Cats.

Cats speelt weer! Dus ik ernaar toe. Ik had vorig jaar in Hannover al een Duitstalige voorstelling gezien; nu dus een Nederlandse. Ik hoor het liever in het Engels, maar het is absoluut weer prachtig gedaan. Zo prachtig dat het eerste deel zelfs een beetje saai was, bij alle perfectie. Na de pauze werd dat een stuk beter.

Cats is eigenlijk een merkwaardig soort musical: het is gewoon een toonzetting van de gedichtenbundel “Old Possum’s Book of Practical Cats” van T.S. Eliot uit 1939. Gerrit Komrij vertaalde in 1985 de Engelstalige gedichtenbundel in ‘Kobus Kruls Parmantige Kattenboek’. Deze vertaling is ook gebruikt bij de Nederlandstalige musicaluitvoering.

Vera Mann zong een dramatisch sterke Grisabella, beetje veel vibrato in de hoogte, maar dat is een kwestie van smaak, zullen we maar zeggen. Marco Bakker, de man die van zichzelf beweert dat hij net zo makkelijk een Mattheus Passie als een operette zingt zette, vooral in de slotscene, een absoluut mooie Oom Deuteromium neer; al was zijn bewegen wat potsierlijk naast de andere zangers/dansers. Dat zal wel zo bedoeld zijn – zo jong is Deuteromium tenslotte niet meer. Gino Emnes was als Rum Tum Tugger (Tuk-stuk-rukker in de vertaling) opvallend aanwezig tijdens de hele voorstelling en Mark John Richardson was werkelijk fenomenaal als Dr. Diavolo.

Ik heb het van Cats altijd merkwaardig gevonden dat de hoofdrollen weggelegd zijn voor de losers: Grisabella en, in iets mindere mate, Oom Deuteromium zijn nou niet bepaald de rollen waar ik me mee zou willen identificeren. En de song “Memory” (in de Volkskrantrecensie vertaald als “Herinnering”) kan ik zeker niet de showstopper van het geheel noemen. De andere songs waren heel wat spectaculairder, niet in het minst door de schitterende dans en zang, die in het algemeen woordelijk te verstaan was.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *