De Varkensfabriek – "Het Spreekuur"

De Varkensfabriek bestaat uit Karim El Guennouni en Mohammed Azaay.

Dit seizoen speelt De Varkensfabriek hun nieuwe voorstelling Spreekuur. Het uitgangspunt van Spreekuur is, volgens Theaterbureau Grunfeld, de wijze waarop verschillende culturen met problemen omgaan. Het geheel speelt in een Marokkaans koffiehuis De eigenaar van het koffiehuis is overleden en zijn drie zoons vechten om de erfenis. Tarik, de oudste, wil geld verdienen door in het koffiehuis alcohol te gaan schenken en paaldansen te organiseren. Chackir wil gewoon koffie blijven schenken in de traditie van zijn vader. De gehandicapte zoon Rachid wil het geld gebruiken voor zijn heupoperatie. De drie broers zijn het over alles oneens en nemen zelfs geen beslissing over de begrafenis van hun vader, waarvoor trouwens ineens geen geld blijkt te zijn.

Tussen de bedrijven door spelen ook de tweelingzusjes een rol. En de moeder. Is vader een natuurlijke dood gestorven? Drie honden vechten om een been, maar wie gaat er mee heen? Allerlei klanten van allochtone en autochtone komaf vallen geregeld binnen, evenals, niet zichtbaar, een heuse Surinamer, die “ook gediscrimineerd wil worden, want hij ws hier eerder dan de Marokkanen”.

Alle rollen (volgens het programma 16, maar ik heb ze niet geteld) worden gespeeld door El Guennouni en Azaay. Soms nemen ze ook razendsnel elkaars rol over, waarna de ander weer in een andere rol kan kruipen. Dit alles gespeeld in een schaars decor. Een beetje te schaars, misschien, want ik was blij dat op 2 maart de zaal van het Westlandtheater niet al te zruk bezet was, zodat ik “zwart” op een betere plaats kon gaan zitten. Vanaf de mij toegewezen plaats had ik een groot deel van de voorstelling niet kunnen zien.

Karim El Guennouni en Mohammed Azaay zijn zelf Marokkaan, maar, naar ik aanneem, volledig ingeburgerd. Het was verfrissend ze alle vooroordelen die autochtone Nederlanders over Marokkanen hebben, inclusief ongeneerd discriminerend taalgebruik, zelf te horen uitspreken. Hoogtepunt was de Rap, bijna op het eind van de voorstelling. Terwijl de ene acteur de rol van doofstomme rapper speelde, verzorgde de ander al rappend de ondertiteling, hetgeen een hilarisch effect gaf.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *