Reprise

Eén dag na “Les Temoins” ging ik dus toch naar “Reprise”, een film van Joachim Trier (een verre neef van Lars von Trier die in Denemarken werd geboren maar in Noorwegen woont en werkt, volgens de cinema recensie van Jan Pieter Ekker). Ik moet toegeven dat de naam Van Trier mij nieuwsgierig had gemaakt en ik werd niet teleurgesteld.

In het begin moest ik echt alle zeilen bijzetten om het verhaal te kunnen vatten, want met snelle shots en een afstandelijke voice-over werd het verhaal geïntroduceerd:

Erik en Phillip zijn twee bevriende, jonge schrijvers. Ze sturen gelijktijdig hun manuscript voor een roman naar een uitgever en stellen zich voor dat beide boeken uitgegeven zullen worden en cultstatus zullen krijgen.

Helaas: het pakt anders uit. Erik’s boek wordt afgewezen, Philip’s boek wordt uitgegeven en met enorm succes. Een half jaar later stort Philip in en kunnen zijn vrienden hem uit een psychiatrisch ziekenhuis ophalen. Volgens de artsen is zijn grote liefde voor zijn vriendin Kari de oorzaak van zijn psychose; als hij thuiskomt heeft zijn moeder alles wat aan haar doet denken uit zijn huis verwijdert. Waarschijnlijker is overigens dat Philip iets overgehouden heeft van een aanrijding door een auto tijdens het oversteken.

Schrijven is ineens niet zo belangrijk meer voor Philip; het kost hem trouwens ook teveel moeite. Wel ontmoet hij Kari weer.

Erik krijgt een tweede kans: zijn boek wordt nu uitgegeven en hij krijgt een uitnodiging voor een literair programma op TV. Helaas veegt de kritiek de vloer aan met zijn roman – “meer vorm dan inhoud”. Als hij helemaal aan de grond zit, krijgt hij een onverwachte opsteker van de door hem (en Philip) aanbeden schrijver Sten Egil Dahl (een fictieve schrijver, volgens de Internet Movie Database gebaseerd op de Noorse schrijver Tor Ulven, volgens Slant Magzine op Sigmund Sæverud). Hij gaat naar Parijs en besluit verder te gaan met schrijven.

De film zit vol met grapjes, zoals wanneer Philip zich op een bankje naast Sten Egil Dahl wil laten fotograferen door Erik – zonder dat Dahl het doorheeft overigens. Erik vergeet het kapje van de lens te halen, waardoor de foto helemaal zwart is. Deze foto prijkt later prominent aan de muur in Philips kamer. Maar deze foto blijkt later ook de cover te worden van Erik’s boek

Een andere grap is dat Erik het op een gegeven moment naar zijn vriendin Lilian gaat om het uit te maken, maar plotseling door een opkomende herinnering aan zijn moeder die hem berispt voor het kijken van porno op de computer wordt afgeleid en de relatie nog maar een tijdje voortzet.

Ronduit spannend is het als Philip terugtellend vanaf tien door de straten fietst, het verkeer razend op de achtergrond. Je verwacht dat hij overhoop gereden wordt, maar het is de aanleiding om toch weer een schrijfpoging te ondenemen.

REPRISE is a playful film about friendship, madness and creativity, about love and sorrow, great ambitions and the often unpleasant clash between youthful presumptions and reality. With its somewhat un-Norwegian structure, REPRISE has a distinct style and narrative technique which moves the story forward in a rich and enthusiastic manner. (Van de officiele filmsite)

Dromen worden vermengd met de wrange werkelijkheid, drama met poëzie, droge humor met tragiek. Reprise bevat kritiek op het (Noorse) literaire wereldje en jongemannenromantiek; verwijzingen naar het existentialisme en naar de punk- en de popcultuur. (Jan Pieter Ekker).

Wie is eigenlijk de hoofdpersoon? En waarom heet de film Reprise? Misschien moet je dat soort vragen helemaal niet stellen, maar ik geloof nu eenmaal dat er meerdere lagen in zo’n film (en in het algemeen in een kunstwerk) zitten. Voor wat het waard is: ik denk dat de film reprise heet omdat Philip, na zijn ontslag uit het psychiatrich ziekenhuis zijn vriendin Kari weer opzoekt en met haar opnieuw naar Parijs gaat, waar hij alles wat hij een aantal jaren daarvoor met haar heeft gedaan nog eens zo exact mogelijk overdoet en fotografeert – dit laatste omdat zijn moeder alle foto’s heeft weggegooid. Ik denk dan ook dat Philip de hoofdpersoon is; ik vind hem in ieder geval het meest ineressante karakter.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *