Cryptonomicon

That is a good book which is opened with expectation, and closed with delight and profit. – Amos Bronson Alcott, teacher and author (1799-1888)

Eind 1999, de Nederlandse vertaling was er volgens mij nog niet, kocht ik Neal Stephenson’s “Cryptonomicon”. Twee jaar later, op 26 augustus 2002 begon ik vol goede voornemens het vuistdikke boek te lezen. Het lukte mij het eerste hoofdstuk uit te lezen.

Op 5 januari 2006 deed ik een tweede poging. Ik besloot hoe dan ook door te zetten, al las ik tussendoor 43 andere boeken, fictie en non-fictie. En gisteren, 8 januari 2008, ruim twee jaar later, mocht ik het boek dichtslaan, met “delight and profit”.

Het is geen eenvoudige kost, dit boek. Maar het loonde de moeite; het zit vol ideeën. Nadeel van het boek vind ik dat er heel wat verhaallijnen inzitten die als in een televisiesoap steeds hoofdstuk voor hoofdstuk worden voortgeborduurd. Ik kreeg de smaak van het boek pas vanaf pagina 500 te pakken – dat was begin december 2007. Ik besloot nu alles op alles te zetten en even flink door te lezen. Een hele kerstvakantie met Cryptonomicon op de bank – het was het waard.

“Neal Stephenson is het soort genie dat op elke pagina met een schokkend idee komt”,

schrijft prof. Pawley in MIT Media Lab. Dat is wat overdreven, maar er staan ontzettend veel ideeën in dit boek. Zo wordt uitgelegd hoe cryptologie werkt aan de hand van de kansberekening dat een fietsketting van het tandwiel afloopt. De problematiek van het stemmen van kerkorgels wordt uitgebreid behandeld, de achtergrond van de Griekse Mythologie, m.n. die van de goding Athena (een idee dat Stephenson ook al in Snowcrash toepaste) en de invloed van de mannelijke libido – om niet te zeggen: geilheid – op het concentratievermogen in een wiskundige formule gevangen. En hoe je met een kaartspel je tekst handmatig kunt versleutelen en ontcijferen, al is dit laatste eigenlijk een idee van Bruce Schneier. Historische figuren worden vermengd met fictieve personen en dit alles in het prachtige gespierde taalgebruik dat maakt dat ik blij ben dat ik het boek in het Engels gelezen heb, al had ik me waarschijnlijk een hoop tijd kunnen besparen door het werk in vertaling te lezen.

Na het voltooien van het boek even op Wikipedia gekeken of ik alles wel goed begrepen had. En wat blijkt:

Portions of Cryptonomicon are notably complex and may be considered somewhat difficult by the non-technical reader. Several pages are spent explaining in detail some of the concepts behind cryptography and data storage security, including a description of van Eck phreaking, as an example.

Kortom: ik ben niet de enige die het boek een taaie kluif vond, maar kennelijk heb ik het toch allemaal wel begrepen. Bij de passages die zich afspelen op Qwghlm stelde ik mij de Hebriden voor – waar ik ooit een fantastische vakantie beleefd heb – en hoewel de eilandengroep eigenlijk volkomen fictief is, blijk ik er niet zover naast te hebben gezeten. Het nalezen van de Wikipedia-pagina’s over Cryptonomicon gaf nog meer verrassingen: Qwghlm blijkt voor te komen op de xkcd’s kaart met Online Communities, waar ik op een ander weblog van mij weleens naar verwezen heb (helemaal rechts bovenin).

Het is een bijzondere schrijver, die Neal Stephenson. Eerder las ik van hem “The Diamond Age” en “Snowcrash” “- het laatste boek stond model voor “Second Life“. Stephenson’s opvolger van “Cryptonomicon” is een trilogie: The Baroque Cycle, bestaande uit: “Quicksilver” (2003), “The Confusion”(2004) en “The System of the World” (2004). Ik wil ze graag lezen.

Maar nu even niet – eerst maar weer iets anders.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *