Loes Luca – Vijfvoudig moordwijf

Loes Luca is een topartiest, dat is duidelijk. Ik genoot erg van haar Zuster Cliviavertolking, en van haar aandeel in “In de ban van Bannink”, nu zag ik haar in “Moordwijven”, Jules Deelder’s vertaling van “Bombshells” door Joanna Murray-Smith.

In een aantal prikkelende scènes speelt de veelzijdige Loes Luca uiteenlopende vrouwen die in meer of mindere mate te kampen hebben met de stress van hun hedendaagse levens. Van een door schuld verscheurde, neurotische moeder die aan alle hoge eisen van het moderne moederschap probeert te voldoen tot een cactussenfan die in haar liefdesbetuiging aan de cactussen verslag doet van haar persoonlijke relaas. Een jong meisje dat aan een talentenjacht meedoet – en tot haar schrik ontdekt dat haar grootste rivale hetzelfde nummer zingt. Over een weduwe die een blinde jonge god voorleest en een bruid die in paniek raakt.
De vrouwen hebben gemeen dat ze praten, zingen en dansen op een vulkaan.

(Bron: Kikproductions).

Een leuk onderdeel van de show was dat de scenewisselingen  gewoon zichtbaar waren; terwijl Loes Luca achterin het podium zich terugtrok om zich op te maken voor de volgende scene, zetten twee toneelmeesters de nieuwe decorstukken klaar. Dit zag er soms uit als een choreografie en gaf daardoor iets extra’s aan de voorstelling.

Ik vond de scene met de weduwe het sterkst en die slotscene met de bruid die in paniek raakt het zwakst. Maar niemand hoeft dat met mij eens te zijn natuurlijk. Bovendien: wat doet het ertoe?  Loes Luca heeft een geweldige show neergezet:

Uit de Volkskrantrecensie: …uiteenlopende vrouwen, gespeeld door die ene, unieke.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *