De Rijzenspelers spelen "Per seconde wijzer".

Amateurkunst blijft een belangrijk onderdeel van ons kunstaanbod. Sterker nog: als er geen amateurkunst zou zijn, zou er waarschijnlijk ook geen professionele kunstbeoefening zijn, ergens moet toch de basis gelegd worden. En zo ben ik – want donateur – minstens twee keer per jaar bij De Rijzenspelers aanwezig. Uit Rijsenhout, vandaar de naam. Maar ik mis geen voorstelling, want het gezelschap is een aantal toegewijde amateur-acteurs rijk en speelt vaak gedurfde stukken. Zoals “Het terras” van Jean-Claude Carrière, “Een huis vol dromen” van Benny Braem en “Adel Blank” van Alex van Warmerdam.

Met het laatste stuk greep het gezelschap iets te hoog voor het publiek. Erg jammer, want het was een goed stuk waarmee het gezelschap kon laten zien wat het allemaal in huis had. Maar ja, als je publiek gaat mopperen, kom je als amateurgzelschap niet ver, dus werd er dit jaar gekozen voor de komedie “Per seconde wijzer” “van Frank Vickery.

Het stuk gaat over een plaatselijke musicalvereniging. Wat gebeurt er binnen een gewone amateurvereniging als de rollen worden verdeeld? Welk stuk heeft regisseur Nick van de plaatselijke musicalvereniging dit keer gekozen om te spelen? Weet iedereen wel dat het met die club financieel niet zo heel erg goed gaat? Tijdens de traditionele jaarlijkse barbecue zal Nick bekendmaken welk stuk er op de planken gebracht gaat worden. Ieder speler acht zichzelf groot en kundig genoeg om minstens de hoofdrol te spelen. We hebben te maken met Joyce, bekwaam en talentvol, maar aan lager wal geraakt. En ook Teddy heeft zijn belangen nu hij ouder wordt en realiseert dat zijn roem een hoogtepunt gehad heeft. Waarom is Derek eigenlijk uitgenodigd? Roz, de vrouw van Nick, heeft hem als aimabele gastvrouw uitgenodigd. Maar Derek is geen speler van de club. Nick houdt de spanning er lang in en weet iedereen enige tijd om de tuin te leiden. Echter, Nick heeft ook zijn belangen om te dalen, zeker nu er een nieuw lid zich heeft aangemeld bij de vereniging. Er volgt een gedenkwaardige avond vol wendingen, chantage en gekonkel. Iedereen heeft zijn belangen om er bij te zijn, al leidt het allemaal niet tot de keuze van een andere show dan Nick eigenlijk al besloten heeft. Het geeft je als kijker van minuut tot minuut wel meer inzicht in wat er bij al deze mensen onder het oppervlak verborgen zit.

Uit het leven gegrepen, dit verhaal. Want het gaat in werkelijkheid heel vaak zo bij amateur toneel-, musical- of operettegezelschappen. Of het ook bij de Rijzenspelers zo gegaan is bij de verdeling van de rollen weet ik niet, maar vast staat dat de juiste mensen voor de juiste rollen gecast waren, met wat mij betreft vooral een goede partij voor Remco Brandt als Derek.

Zeker zal bij de keuze van dit stuk het publiek een rol gespeeld hebben. Want hoewel het stuk eigenlijk een beetje flauw was, hoorde ik na afloop om mij heen zeggen: “het leukste stuk sinds tijden”. En ja, wie ben ik dan om het daar niet mee eens te zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *