John Banville – The Sea

Na mijn overload aan sciencefiction (Fire Upon The Deep, Neuromancer) nu weer eens een “gewoon” boek. Heb mij laten leiden door de Man Bookerprize 2005 en koos daarmee voor John Banville’s “The Sea”. Het boek beschrijft vooral de terugblik van kunsthistoricus Max Morden, die ongeveer een jaar geleden zijn vrouw Anna aan kanker heeft verloren. Max probeert dit verlies te verwerken en tegelijkertijd de balans van zijn leven op te maken, wat hem ertoe brengt terug te gaan naar Ballymore. Vanuit deze Ierse kustplaats blikt hij terug op zijn kindertijd waar hij kennismaakte met de familie Grace, die door hem worden beschouwd als “Goden”. Vooral de moeder uit de familie, Connie, en de dochter, Chloe, maken diepe indruk op hem. Het huis “The Cedars”, waar de Graces woonden en waar Max nu logeert, is nu eigendom van Rose Vasavour, het voormalige kindermeisje van de familie. Van dit feit worden we overigens pas op de laatste bladzijden van het boek op nogal gekunstelde wijze op de hoogte gebracht. Heden en verleden worden door elkaar heen geweven in dit verhaal, dat wat mij betreft vooral een prachtige sfeer schildert. Niet alle recensenten zijn het met mij eens:

Banville has a talent for sensuous phrasing, and pungent observation of human frailty, but in other areas important for fiction, plot, character, pacing, suspense. The Sea is a crashing disappointment.

Dat zou ik zo niet willen zeggen; maar of het nu die geweldige prijs waard is…..