Lars and the Real Girl

Een van de leukste en beste films die ik de laatste tijd gezien heb.

Tussen de films die een Oscarnominatie kregen voor Beste Script was Lars and the Real Girl een buitenbeentje. Want dit is op het eerste gezicht geen film over diepgaande zaken of grote gebeurtenissen, maar een komedie over een simpele ziel die een sekspop bestelt. Dat klinkt toch eerder als een platte Adam Sandler-komedie. (op: nu.nl)

Via het internet komt de eigenaardige Lars in contact met Bianca. Lars nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten. Hij blijkt echter een levensgrote pop mee naar huis te hebben genomen. Zijn familie is geschokt, en als blijkt dat Lars haar als een echt persoon ziet wordt een hulpverlener opgezocht. Op diens advies gaat de familie mee in zijn fantasie. Op miraculeuze wijze weet Bianca ook hun hart langzaamaan te veroveren. (synopsis van filmfocus)

Er valt heel wat te lachen in deze film – ik heb het publiek in het Haagse Filmhuis nog nooit zo uitbundig meegemaakt. Maar de film is volgens mij allesbehalve een oppervlakkige comedie, al kun je hem heel goed zo bekijken. Niet voor niets is het scenario voor de film geschreven door Nancy Oliver, een van de scenarioschrijfsters van de televisieserie “Six Feet Under”. Regisseur Craig Gillespie en acteur Ryan Gosling worden in de verschillende recensies (o.a. in de NRC) aangewezen als de verantwoordelijken voor het slagen van de film. Ik ga daar graag in mee, maar zou het niet kunnen dat de film gewoon veel meer in huis heeft dan het aan de oppervlakte lijkt?

Wat mij betreft lijkt de film daarin op de “Truman Show”. Je kunt de film bekijken op het niveau van een comedie, een ongebruikelijk gegeven is aanleiding voor een aantal hilarische situaties. Bij de Truman Show is dat het gegeven dat de hoofdpersoon zonder het zelf te weten in een reality soap zit en 24/7 op televisie te zien is, bij “Lars” is dat het simpele feit dat een wereldvreemd persoon een sexpop als vriendin heeft.

Er is echter een diepere laag: Bij “The Truman Show” is dat het gegeven dat sommige acteurs echte mensengevoelens voor Truman gaan ontwikkelen, terwijl ze eigenlijk acteur horen te blijven, bij “Lars” is dat omdat Lars zijn dorpsgenoten Lars en zijn “vriendin” accepteren zoals hij is en Bianca zelfs een “personage” wordt die op ziekenbezoek gaat, kinderen voorleest en kleding showt in een kledingmagazijn. En zo gek is dat laatste niet want de film valt onder andere op door een keur aan foute truien die door Lars en zijn dorpsgenoten worden gedragen; daar kan Bridget Jones niet tegenop.

Nog dieper gaat de vergelijking tussen de beide films als je ze bekijkt op het vlak van de ontwikkeling van het individu. Truman vecht zich vrij: hij wil geen veiligheid, maar vrijheid, zelfstandigheid. Lars werkt eigenlijk aan zijn volwassen worden. Bianca is wellicht meer dan zomaar een sexpop – in sommige recensies wordt aangehaald dat Lars geen sexuele gevoelens voor Bianca ontwikkelt en dat de filmmakers dat expres gedaan hebben uit angst een opervlakkige comedie te maken. Maar volgens mij is het een bewuste keuze: Bianca is wellicht geen vriendin, maar een afsplitsing van Lars zelf, bedoelt om hem in een dialoog met zichzelf te krijgen om zijn problemen – o.a. opgeroepen door een te vroeg overleden moeder – op te lossen en zijn verlate “rite de passage” te doorlopen. Niet voor niets blijkt dat Lars in de gesprekken met zijn psycholoog/huisarts steeds meer zijn eigen problemen te projecteren in de vreemde ziekte waaraan Bianca lijkt te lijden.

Sleutelmomenten in de film zijn dan ook het gesprek dat Lars met zijn broer voert (“How did you know that you were a man?” – “You grow up when you decide to do right”) de “ruzie” tussen Lars en Bianca en uiteindelijk natuurlijk de begrafenisscene. Daarna komt de weg vrij voor een echt vriendinnetje voor Lars.

Enige jaren geleden vertelde Youp van het Hek in “Zomergasten” dat hij als kind een gefantaseerd vriendje had gehad. Zijn moeder ging er gewoon in mee. Op een dag moest het van Youp over zijn. Beslist werd dat het vriendje naar een andere stad zou verhuizen en dat er die dag nog even afscheid zou worden genomen. Daarna was er ruimte voor de beide voeten op de grond en is er nooit meer over het vriendje gesproken. Ik ben bepaald geen fan van Youp van het Hek, maar dit verhaal maakte indertijd wel indruk op mij. Net als nu deze film, die duidelijk maakt dat mensen soms hun eigen manieren zoeken om met hun psychische nood om te gaan. En dat dat best goed uit kan pakken als we ze ruimte geven. Een klasse-film, met slechts een geringe achterstand op “The Truman Show”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *