Hera – een goddelijke musical

Twee weken na “Odysseus” van De Appel zat ik weer in klassieke sferen, dit keer voor het stuk “Hera”, een “goddelijke musical” gemaakt naar een idee van tekstschrijver Flip Broekman, met liedteksten van Jan Boerstoel. Voor de muziek tekende componist Martin van Dijk. Gisterenavond zag ik de première in het Delftse Theater de Veste.

Stel u voor: u betreedt de zaal en u krijgt te horen dat u op weg naar het theater bent omgekomen… Gelukkig krijgt u de kans om in een nieuwe lichaam terug te keren, want u bent gearriveerd in de gezellige reïncarnatiekliniek van Hera. Hera, ooit de machtigste godin van het Griekse rijk, raakte in vergetelheid . Deze kliniek betekent haar come back en het lijkt een hit te gaan worden. Maar net als U zich klaar maakt voor uw volgende leven ontstaat er groot tumult. Zeus is er met een aardse vrouw vandoor gegaan en laat Hera na drieduizend jaar huwelijk alleen, eenzaam en verbitterd achter. Plotseling bent u getuige van een ruzie tussen de goden. Want laat Hera het hierbij zitten? En wie is die mysterieuze jongeman, die vervolgens opduikt om haar de liefde te verklaren. Aan haar…de Oppergodin! En hoe moet het nu met uw volgende leven?

Hera, muziektheater vol hartstocht, vriendschap en drieduizend jaar liefde en bedrog. van de website van Hummelinck Stuurman Theaterbureau

De hoofdrol van Fabio wordt gespeeld door Arjan Ederveen en dat schept al de verwachting dat het niet saai zal worden. De rol van Hera wordt gespeeld door Vera Mann, die Loes Luca na het plostselinge overlijden van haar man moest vervangen en Rob van de Meeberg speelde Zeus. Een uitstekende casting wat mij betreft, al blijft het natuurlijk altijd de vraag wat Loes Luca ervan gemaakt zou hebben. Ook Waldemar Torenstra was uitstekend als Casper (zoon van Zeus en Alkmene), terwijl de nimfen Esther Kuiper, Francesca Pichel, Marjet Spook en Jennifer van Brenk, de laatste vooral als Alkmene en na de pauze als Wannie, vriendin van Casper, vooral prachtig zongen en dansten.

Wat Jacques Offenbach met “La Belle Hélène” deed voor de operette, beleefden we hier in de musical. Parodie, satire, humor ging wel degelijk samen met diepgang. Interactie met de zaal, die ten dele medespeler in het geheel was (en wel in de reïncarnatiekliniek van Hera en Zeus, onder leiding van Hera mochten we enige “ontaardings”-oefeningen doen en we kregen in de pauze koffie met een plakje cake, als bij een echte begrafenis), prachtige, soms humorvolle songs, alles perfect uitgevoerd gingen vrijwel onmerkbaar over in kleine steekjes onder water. “Weet je waarvan Hera de godin is?” vraagt Fabio aan Casper. “Van de liefde?” “Van het huwelijk, dat is precies het tegenovergestelde”. Mag deze grap nog oer-burgerlijk genoemd worden, er werd ook nog even geschimpt op “Idols” (bewuste vondst?)en op de ietwat overdreven dierenliefde van sommige goedbedoelende Groenen, terwijl de niet mis te verstane song van Zeus over de goden als gemaakt naar des mensen “beeld en gelijkenis” de godsdienstwaanzin op de korrel nam: (de goden zijn) “uit nood geboren, uit angst bedacht”.

Om al die verwijzingen naar de Oudheid te kunnen begrijpen moet je natuurlijk iets van mythologie afweten. Het zou jammer zijn als dat alleen aan gymnasiasten is voorbehouden, en dat is dan ook waarom ik nog terug wil komen op mijn kritiek op de Appelvoorstelling: theater moet ons waarheid en schoonheid tonen, maar “Just a spoonful of sugar helps the medicine go down”. Na het zien van “Hera” wist ik weer dat er nog leven in die oude goden en legenden zit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *