Tag Archives: Movies

The Fish Fall in Love

De film “The Fish Fall in Love” (‘Mahiha ashegh mishavand’) is het regiedebuut van de bijna zeventigjarige Ali Raffi. Op het Franse Aubagne International Film Festival van 2006 werd de film bekroond met de prijs voor Beste Film. Raffi bouwde zijn ervaring op in film- en televisieproducties in Frankrijk en Groot-Brittannië. Het was zijn bedoeling in deze film Iraanse vrouwen te portretteren als assertief en competent. Of dat gelukt is met het meisjesachtige gegiechel van de vrouwen in de keuken over het verschil tussen Iraanse en buitenlandse mannen weet ik niet; op mij maakte dat niet zo’n sterke indruk.

Het op zich magere verhaal ontwikkelt zich traag. Dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de prachtige beelden, vooral overigens van het eten, zodat je zin krijgt om gelijk na de film een Iraans kookboek te kopen. Het verhaal gaat over Aziz, een man van middelbare leeftijd, die na 22 jaar terugkeert naar zijn geboorteplaats om zijn eigendommen en zijn familiehuis te verkopen. Het huis blijkt bewoond door Attieh, de vrouw waar hij in zijn jeugd verliefd op was. Aziz moest indertijd om onduidelijke redenen het land ontvluchten, uit tekeningen die hij gemaakt heeft en waarop Che Guevara, Karl Marx en Lincoln te zien zijn kunnen we afleiden dat hij waarschijnlijk om politieke redenen moest uitwijken.Attieh runt in het huis een voortreffelijk restaurant met dezelfde naam. Tooka, de dochter van Attieh (uit een ander huwelijk), is niet van plan het huis op te geven. Ze besluit het heft in eigen handen te nemen. Geïnspireerd door de Sprookjes van 1001 Nacht (waarin Sheherazade door het vertellen van verhalen uitstel en uiteindelijk afstel van executie weet te krijgen), schotelt Tooka haar moeders voormalige verloofde de meest lekkere gerechten voor om hem over te halen te blijven.Attieh denkt dat Aziz haar indertijd vrijwillig verlaten heeft en weet niet dat Aziz om politieke redenen gearresteerd is en het land moest ontvluchten, net als Touka die denkt dat haar geliefde verdwenen is en niet weet dat hij om politieke redenen in de gevangenis zit. Het onbegrijpelijke voor mij is dat dergelijke zaken toch eenvoudig uit te praten zijn – en zeker had Aziz Touka snel van haar onzekerheid af kunnen helpen – maar dan zou er waarschijnlijk weinig van de film over gebleven zijn. De onzekerheid over de bedoelingen van Aziz drijft de film voort, in stand gehouden door de geheimzinnige telefoontjes van de advocaat van Aziz.

Het beeld van de wilde forel als metafoor van mensen die tegen de stroom inzwemmen en de spiegeling tussen de arrestatie van de geliefde van Touka, de man die Aziz een lift gaf naar zijn dorp en die om onduidelijke politieke redenen wordt opgepakt, net als Aziz twintig jaar eerder zijn de kunstgrepen die de film misschien niet nodig had. The Fish Fall in Love is gewoon een melancholiek liefdesverhaal – hoe onzinnig ook – met fraaie beelden. Eigenlijk is dat meer dan genoeg.

Recensies: 

Raden naar onuitgesproken zaken

“Het zijn geen spannende verhaalontwikkelingen, maar kleine onthullingen uit het verleden waarmee Raffi stap voor stap de spanning vast wil houden. (…) Mensen die tegen de stroom inzwemmen: het is een boeiend eigentijds thema dat desalniettemin niet vaak expliciet in een Iraanse film centraal staat. Jammer dat hun geheimen net niet spannend genoeg of te voorspelbaar zijn om de hele film te kunnen dragen.”

Floortje Smit – De Volkskrant

Hoogst haalbare onder Iraanse repressie

“De film is het regiedebuut van de bijna zeventigjarige Ali Raffi (…). De oude rot had vast een prikkelender film kunnen maken, maar in de huidige Iraanse omstandigheden is The fish fall in love het hoogst haalbare. We moeten het doen met een goedmoedige film, waarin de schitterende gerechten en het schilderachtige landschap meer indruk maken dan het drama.”

Jos van der Burg – Het Parool

Ode aan sterke vrouwen

“Raffi is goed in het suggereren van al deze politieke bijbetekenissen, voor de rest drijft zijn film op de charme van de eetfilm. De gerechten zien er heerlijk uit en de liefde gaat inderdaad door de maag.”

Andr̩ Waardenburg РNRC Handelsblad

Engelstalige recensie.

 

 

 

Requiem.

Requiem is een verfilming van de geschiedenis van Anneliese Michel, een 23 jarig Duits meisje dat in 1976 in Miltenberg aan uitputting overleed na twee duivelsuitdrijvingen te hebben ondergaan. Het verhaal was al eerder goed voor een verfilming: de Amerikaan Scott Derrickson maakte in 2005 de horrorfilm “The Exorcism of Emily Rose”. In de versie van Hans-Christian Schmid is de film nauwelijks een horrorfilm te noemen, maar meer een psychologisch drama. Sandra Hüller, die de rol van Michaela Klingler speelt, kreeg voor haar hoofdrol een Zilveren Beer op het filmfestival van Berlijn.

Michaela is opgegroeid in een diep religieus gezin in het zuiden van Duitsland in de jaren zeventig. Ondanks haar zware epilepsie smacht ze ernaar haar ouderlijk huis te verlaten en te gaan studeren. Maar op de universiteit heersen andere normen dan thuis en door de vrijheid en vriendschap die ze daar tegenkomt, gaat Michaela twijfelen aan haar geloof in God, haar familie en zichzelf. Ondertussen worden haar epileptische aanvallen frequenter en heftiger, hoewel de oorzaken hiervan onduidelijk zijn. Michaela zoekt hulp bij een priester, die haar vertelt dat ze bezeten is door de duivel. Haar nieuwe schoolvrienden willen liever dat Michaela psychiatrische hulp zoekt, maar hebben uiteindelijk geen keus dan haar aan haar lot over te laten. (Plot van Filmfocus website.)
Het is een hartverscheurende film geworden, waarbij je medelijden moet hebben met Michaela die het – helaas – niet redt.
Intens goed duivels meisje. “Requiem is een kleine, intense film met een ijzersterke rol voor actrice Sandra Hüller als de breekbare Michaela die er ondanks verwoede pogingen niet in slaagt zich te ontworstelen aan de kerk en haar familie.” Bron: Annet de Jong – De Telegraaf

Je gunt haar, met haar vader en de oudere priester, die wellicht wat ruimdenkender zijn, zo dat zij haar vrijheid durft te pakken, maar is het haar epilepsie, haar strenge opvoeding of haar bewust kiezen voor een martelaarschap zoals haar voorbeeld de H. Katharina waardoor zij zich uiteindelijk overgeeft aan de exorcist? Blijft over de vraag: waarom heet de film Requiem?

Goog Night, and Good Luck.

Wat een film! Helemaal in zwart-wit geeft deze film een voortreffelijk tijdsbeeld van de jaren vijftig uit de vorige eeuw waarin communistenjager senator Joseph McCarthy uiteindelijk aan de kaak gesteld wordt door televisiepresentator Edward R. Murrow – die zijn shows altijd afsloot met “Good Night, and Good Luck” – en Fred Friendly van CBS talkshow “See It Now”. Aanleiding voor deze serie afleveringen was ‘de zaak Milo Radulovich’. Radulovich was een luitenant van de Amerikaanse luchtmacht, die in 1953 werd ontslagen omdat zijn vader een Servische krant las. In de film wordt de rol van McCarthy niet door een acteur nagespeeld, maar via authentieke beelden ingeplakt. Het geeft de film iets extra authentieks, hoewel dit ook bereikt wordt door iedere acteur flink te laten roken. De enige acteur die geen sigaret in de mond had rookte pijp. Het is een wonder dat de film door de keuring heenkwam. :-) In zijn rol van Murrow doet David Strathairn het voortreffelijk; de manier waarop hij zijn teksten zegt, met kleine nuances in zijn gezichtsuitdrukking, houd je van begin tot eind aan het filmdoek gekluisterd, ook al is er nauwelijks actie in de flim.

De jazz-intermezzo’s (live in de studio ingezongen) en de reclamespot (voor Kent-sigaretten) zorgen voor de luchtige, maar toepasselijke onderbrekingen. De reclame wordt Murrow’s programma uiteindelijk noodlottig: de broodnodige sponsors noodzaken de CBS directie het programma naar een ander tijdstip te plaatsen omdat quizzen goedkoper te produceren zijn en meer reclme-inkomsten opleveren. Uit de recensie van cinema.nl.

‘We zijn vadsig, gemakzuchtig en zelfgenoegzaam geworden’, zegt Murrow op zijn feestje. ‘We hebben een ingebouwde allergie ontwikkeld voor onaangename of schokkende informatie en onze massamedia weerspiegelen dat.’ Niet alleen de politiek, ook de media moeten het ontgelden.

Daarmee is de brug naar onze tijd gemaakt. Een voortreffelijke film.

Links:

 

Brokeback Mountain

Brokeback Mountain is gebaseerd op het korte verhaal uit 1997 van schrijfster Annie Proulx, die hiervoor de Pulitzer prijs kreeg. Ang Lee kreeg voor zijn filmversie in Venetië de Gouden Leeuw. Het verhaal speelt zich af in Wyoming. De praatgrage Jack Twist (Jake Gyllenhaal) en de stugge Ennis Del Mar (Heath Ledger) zijn twee jongens die een zomer lang verblijven op Brokeback Mountain om op de schapen te passen. Het eenzame landschap van Brokeback Mountain werkt bevrijdend; er is nu eenmaal geen sociale controle en na een nacht samen in de tent (dit werd trouwens wel een beetje goedkoop opgezet) gebeurt wat in de cowboywereld nu eenmaal niet besproken mag worden. Aan het eind van het seizoen gaan de mannen ieder weer hun eigen weg, op zoek naar werk en een leven. Beiden stichten een gezin, de een met zijn schoolliefde, de ander met de dochter van een succesvolle Texaanse zakenman, die weinig respect voor hem toont. Als Jack eindelijk een kaartje stuurt dat hij weer in Wyoming is, ontmoeten de twee elkaar weer en begint hun tragische liefdesgeschiedenis pas echt – gedoemd tot twee a drie keer per jaar een “vistripje” (de hengel gaat mee, maar wordt nooit gebruikt) in de wildernis. Ook als het huwelijk van Ennis op de klippen loopt durft hij het niet aan samen met Jack een ranch te beginnen; uit zijn jeugd weet Ennis maar al te goed hoe er in Wyoming met homo’s wordt afgerekend. Ik vond de film in het begin wel erg traag – en de muziek van Gustavo Santaolalla wel erg, érg saai, maar uiteindelijk is het een film die je naar de strot grijpt. Brokeback Mountain is vooral een tragisch liefdesverhaal, over mensen – niet per sé homo’s – die hun ware gevoelens moeten ontkennen onder druk van wat “hoort” – iemand nog iets te zeggen over normen en waarden?

Caché

De films van Michael Haneke hebben “schuld” als thema. In de film “Caché”, op het filmfestival in Cannes “slechts” beloond met een prijs voor de beste regie, gaat het over het schuldgevoel dat aan je kleeft ten gevolge van een misstap die je als zesjarige hebt begaan. Het betreft Georges, een presentator van een populair boekenprogramma op televisie. Zijn vrouw Anne werkt bij een uitgeverij. De film begint met een zeer lange shot van het huis waarin het echtpaar met hun zoon woont. Later blijkt dat je met het echtpaar mee zit te kijken naar een video die ze bij de post hebben ontvangen; hun huis wordt kennelijk gefilmd. Het blijft niet bij die ene videoband; er volgen er meer. Steeds verontrustender en vepakt in tekeningen, die, naar later blijkt, verwijzen naar de daad waar Georges zich schuldig over moet voelen.

Haneke weet als geen ander dat angst in film niet concreet gemaakt hoeft te worden. Hij suggereert en insinueert, maar houdt lange tijd verborgen wat er precies aan de hand is. In plaats daarvan laat hij zijn publiek met Georges meezoeken naar de beweegredenen van de vreemdeling. Kijken naar Caché is tasten en zoeken, terwijl het gevoel zich opdringt dat de oplossing voor de vragen voortdurend wegglipt.

recensie op cinema.nl

Ik vind het juist frappant dat hij, hoewel later blijkt dat hij weet wie achter de video’s zit en waar het over gaat, hij dit tegenover zijn vrouw blijft ontkennen. In een interview in de VPRO-gids verklaart Haneke dat het hem vooral te doen is geweest om de weigering van Georges zijn fout goed te maken uit angst zijn comfortabele leventje in gevaar te brengen. De demonstratie in Parijs in 1961 van het Algerijnse bevrijdingsfonds gaf de context om het verdringen van het verleden te illustreren. Tijdens het televisieverslag van de demonstratie zie je op de achtergrond hoe een demonstrant gewond wordt afgevoerd; de wond lijkt op het bebloede gezicht van de kleine Georges, dat je geregeld in een flashback te zien krijgt. Het huis vol boeken waar in Georges en Anne wonen en hun vrienden ontvangen heeft nauwelijk ramen, althans niet in de woonkamer. Een verwijzing naar het verdrongen schuldgevoel? Het verhaal van een van de vrienden aan tafel over een oud vrouwtje en haar doodgereden hond – precies op de geboortedag van de verteller – verwijst, naar later blijkt ook naar de daad van Georges. De bizarre tekeningen waarin de videocassettes zijn verpakt, de hierboven genoemde symboliek en de korte flashbacks die af en toe te zien zijn, bijvoorbeeld in een droom waaruit Georges wakker wordt, bouwen de spanning op, zodat, wat mij betreft, aan het eind het een beetje tegenvalt als blijkt waar het nou helemaal om te doen is geweest.