Tag Archives: Television

Omroep C niet op TV

PERSBERICHT
Rotterdam, 31 maart 2009
Omroep C niet in het publieke bestel, slaat andere weg in
Ruim 46.700 leden voor nieuwe omroep voor kunst en cultuur

Het is Omroep C net niet gelukt om de grens van 50.000 leden te bereiken om toe te kunnen treden tot het publieke bestel. Tot 1 april zijn 46.739 cultuurliefhebbers lid geworden van de nieuwe omroep voor kunst en cultuur. C komt uiteindelijk zo’n 3.200 leden tekort om een licentieaanvraag te kunnen indienen bij de minister van OCW.

Ad ‘s-Gravesande, mede-initiatiefnemer van Omroep C vindt het spijtig, maar blijft vastberaden:”Het was de muis tegen de olifant, maar het was de moeite waard. Nederland verdient een publieke omroep die zijn maatschappelijke functie waarmaakt en inhoud boven marktaandelen stelt. We staan in die opvatting niet alleen. Tienduizenden willen meer en andere programma’s over kunst en cultuur, in het bijzonder op televisie. Daar blijven we de aandacht op vestigen.”

Jammer. Ik had me aangemeld, ik was één van de 46.739. Hoe belangrijk vind ik het nou eigenlijk dat Omroep C in het publieke bestel komt? Om eerlijk de waarheid te zeggen: ik kijk vrijwel nooit televisie – als ik alleen zou wonen zou ik er waarschijnlijk niet eens een hebben. Maar je ziet natuurlijk af en toe wel wat langskomen. En daar word je niet blij van. Ik gunde de oprichters van Omroep C hun kans op een tegengeluid. Het is helaas bij een zielig piepje gebleven. De schreeuwers hebben natuurlijk gewonnen.

Het beroerde is dat TV – zeker bij de commerciëlen – is afgesteld op het aller-aller-allerlaagste niveau van de Nederlandse samenleving. De onverzorgde uitspraak, het onzorgvuldige taalgebruik – daar hebben de kranten en zelfs de ondertiteling op TV trouwens ook steeds meer last van – is ten hemel schreiend. Maar de grote ergernis is natuurlijk het soort programma’s, vooral goedkoop gemaakte “reality” (de meeste mensen moeten een ongelooflijk deprimerend leven leiden) met hoofdzakelijk mensen van de straat (De Pfaffs, de Frogers, jouw vrouw mijn vrouw, de supernanny programma’s, de Char’s, de Gellers, babyfluisteraar Ogilvie) die allemaal graag met hun gezicht op TV willen. En mogen. Wie is er eigenlijk nog nooit op TV geweest?

Ik word behoorlijk treurig bij de gedachte dat ik avond aan avond zou moeten kijken naar steeds dezelfde professionals die je vaak, veel te vaak, op de buis ziet. Linda de Mol, Paul de Leeuw, Jeroen van Koningsbrugge, Beau van Erven Dorens; ze nemen als een hoer werkelijk alles aan wat maar geld oplevert en we hebben het hier nog over het handjevol mensen dat talent heeft en dat voor een paar centen staat te verkwanselen. Zelfs het gigantische multi-talent van Paul de Leeuw is allang niet meer opgewassen tegen de drang om zo vaak mogelijk in beeld te zijn – ik vind hem nog maar zelden leuk, zijn liedjes worden steeds slechter en vooral minder doorleefd gezongen, zijn presentatie steeds chaotischer met als afgrijselijk dieptepunt “Ranking the Stars”, dat ik twee keer heb gezien. Over de “stars” zelf, e.g. Maik de Boer, Filemon Wesselink, geen woord: ik zou ze sowieso eerder satellieten willen noemen, meeliftend op de reputatie van De Leeuw. Goed, Ruben Nicolai kan heel leuk zijn, maar is dan ook weer zo iemand die dat iets te goed van zichzelf weet. Het succes van de Lama’s – een zeldzaam voorbeeld van een goed programma, waarin het geheel van de makers meer is dan de som der delen – is hem, evenals bij Jeroen van Koningsbrugge, naar het hoofd gestegen. De diepere betekenis van “We zijn zo lekker gewoon gebleven” is in al zijn ironie voor hen helaas uit het leven gegrepen.

Hoewel Jack Spijkerman het zelf waarschijnlijk niet met me eens zal zijn, is hem dit lot gelukkig bespaard gebleven; natuurlijk heeft hij bij het mislukte Talpa-avontuur de verkeerde afslag genomen – en dat zonder netjes voor te sorteren, waardoor nu niemand hem in welk programma dan ook meer wil – maar het goede nieuws voor hem is dat dat tenminste voorkomt dat hij zich om den brode in een of ander dom spelletje moet laten prostitueren. Je zou toch niet in “Ik hou van Holland” moeten willen proberen de leukste thuis te zijn.

Helemaal onderaan de ladder staan wat mij betreft de losers van Hilversum, die via de bekende Gooise ons-soort-mensen-mentaliteit na eerdere bewijzen van onvermogen nog ergens een baantje gekregen hebben waar je als weldenkend mens niet graag door je vrienden in betrapt zou willen worden – helaas, het is nu eenmaal TV dus “their mediocrity is there for all to see”. Ik doel hier met name op ex-royaltyverslaggever Peter “Nomen-est-Omen” van der Vorst, die de sterren probeert te zien en moeite heeft met de positie van zijn kijker te bepalen (het vernederende moment dat hij Carice van Houten wilde/moest zoenen was echt het toppunt van ranzigheid), en Martijn Krabbé, die weet ik veel wat voor dom kunstje op TV doet – ik geloof iets in de trant van “Help, mijn man..” en vul maar in. Als ooit alle ideeën op zijn en we gaan “Help mijn man is tv-presentator” spelen, mag hij als eerste. Een goede vader schaamt zich natuurlijk niet voor zijn kinderen, maar ik vraag mij wel eens af wat Jeroen Krabbé diep van binnen nou van het gepruts van zijn zoon vindt.

OMG, wat een treurige boel allemaal, wat een afgang voor het Nederlandse televisiebestel, wat een belediging voor ieder weldenkend en beschaafd mens – en daar moeten er toch nog wel een paar van rondlopen in Nederland. En dan kijk ik nog niet eens echt dagelijks TV, ik zie dit allemaal uitsluitend in reclameblokjes voorbij komen. Te denken dat er mensen zijn die dagelijks zo’n portie hersenvergiftiging tot zich nemen.

Omroep C komt dus niet. Wat komt er nu wel bij? Als ik het goed begrepen heb:
POWNED, de “Publieke Omroep Weldenkend Nederland En Dergelijke” van weblog “Geenstijl”. Ik houd mijn hart vast. Het zou natuurlijk een slechte ad hominem zijn om iets te zeggen over de manier waarop Geenstijl-directeur Dominique Weesie, die de laatste tijd geregeld op TV zijn woordje mocht doen, uit zijn ogen kijkt, maar laat ik vaststellen dat na de originele begintijd van website Geenstijl, waarin vooral het hippe taalgebruik in positieve zin opviel, we inmiddels in het vaarwater van afzeiken terecht zijn gekomen:

POWNED is een bekend begrip op Geenstijl. Het betekent dat je op die site publiekelijk bent afgegaan.De doelgroep is de cynische generatie die mee wil doen aan discussies in plaats van te luisteren.

Geenstijl teert op dat ‘ene’ moment waarin Vogelaar met haar mond vol tanden stond. Ja dat was leuk. Maar niet heus; een ongemanierde hork, die slechts het lef had reeds aangeschoten wild te pesten – erg puberaal, erg laf, erg goedkoop vooral. Wat mij betreft had hij van Vogelaar een ram voor zijn kop mogen krijgen (en van mij zou hij hem ook gekregen hebben). Wie dat leuk vindt, heeft een ernstig tekort aan innerlijke beschaving.
Wakker Nederland. ‘Vertaalt de waarden en normen van de grote groep Nederlanders, die de ruggengraat van de Nederlandse samenleving vormt’. Dat zijn waarschijnlijk dezelfde Nederlanders die door een overdosis stomme spelletjes onhygiënisch hebben leren denken. Ze mogen hun waarden hebben, maar laten ze hun normen alsjeblieft voor zichzelf houden.

Ik hoef niet per sé meer cultuur op TV: ik ga zeer waarschijnlijk toch niet kijken. Ik vind het eigenlijk veel leuker om naar iets cultureels toe te gaan. En als ik thuis ben doe ik liever iets creatiefs met mijn computer, of lees een boek. Ik zou wel graag wat meer beschaving op TV willen, zodat ik de heel enkele keer dat ik TV kijk mij niet gelijk als een debiel aangesproken hoef te voelen.

Het past niet bij mijn manier van denken over politiek, maar misschien is censuur zo slecht nog niet.

Lars and the Real Girl

Een van de leukste en beste films die ik de laatste tijd gezien heb.

Tussen de films die een Oscarnominatie kregen voor Beste Script was Lars and the Real Girl een buitenbeentje. Want dit is op het eerste gezicht geen film over diepgaande zaken of grote gebeurtenissen, maar een komedie over een simpele ziel die een sekspop bestelt. Dat klinkt toch eerder als een platte Adam Sandler-komedie. (op: nu.nl)

Via het internet komt de eigenaardige Lars in contact met Bianca. Lars nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten. Hij blijkt echter een levensgrote pop mee naar huis te hebben genomen. Zijn familie is geschokt, en als blijkt dat Lars haar als een echt persoon ziet wordt een hulpverlener opgezocht. Op diens advies gaat de familie mee in zijn fantasie. Op miraculeuze wijze weet Bianca ook hun hart langzaamaan te veroveren. (synopsis van filmfocus)

Er valt heel wat te lachen in deze film – ik heb het publiek in het Haagse Filmhuis nog nooit zo uitbundig meegemaakt. Maar de film is volgens mij allesbehalve een oppervlakkige comedie, al kun je hem heel goed zo bekijken. Niet voor niets is het scenario voor de film geschreven door Nancy Oliver, een van de scenarioschrijfsters van de televisieserie “Six Feet Under”. Regisseur Craig Gillespie en acteur Ryan Gosling worden in de verschillende recensies (o.a. in de NRC) aangewezen als de verantwoordelijken voor het slagen van de film. Ik ga daar graag in mee, maar zou het niet kunnen dat de film gewoon veel meer in huis heeft dan het aan de oppervlakte lijkt?

Wat mij betreft lijkt de film daarin op de “Truman Show”. Je kunt de film bekijken op het niveau van een comedie, een ongebruikelijk gegeven is aanleiding voor een aantal hilarische situaties. Bij de Truman Show is dat het gegeven dat de hoofdpersoon zonder het zelf te weten in een reality soap zit en 24/7 op televisie te zien is, bij “Lars” is dat het simpele feit dat een wereldvreemd persoon een sexpop als vriendin heeft.

Er is echter een diepere laag: Bij “The Truman Show” is dat het gegeven dat sommige acteurs echte mensengevoelens voor Truman gaan ontwikkelen, terwijl ze eigenlijk acteur horen te blijven, bij “Lars” is dat omdat Lars zijn dorpsgenoten Lars en zijn “vriendin” accepteren zoals hij is en Bianca zelfs een “personage” wordt die op ziekenbezoek gaat, kinderen voorleest en kleding showt in een kledingmagazijn. En zo gek is dat laatste niet want de film valt onder andere op door een keur aan foute truien die door Lars en zijn dorpsgenoten worden gedragen; daar kan Bridget Jones niet tegenop.

Nog dieper gaat de vergelijking tussen de beide films als je ze bekijkt op het vlak van de ontwikkeling van het individu. Truman vecht zich vrij: hij wil geen veiligheid, maar vrijheid, zelfstandigheid. Lars werkt eigenlijk aan zijn volwassen worden. Bianca is wellicht meer dan zomaar een sexpop – in sommige recensies wordt aangehaald dat Lars geen sexuele gevoelens voor Bianca ontwikkelt en dat de filmmakers dat expres gedaan hebben uit angst een opervlakkige comedie te maken. Maar volgens mij is het een bewuste keuze: Bianca is wellicht geen vriendin, maar een afsplitsing van Lars zelf, bedoelt om hem in een dialoog met zichzelf te krijgen om zijn problemen – o.a. opgeroepen door een te vroeg overleden moeder – op te lossen en zijn verlate “rite de passage” te doorlopen. Niet voor niets blijkt dat Lars in de gesprekken met zijn psycholoog/huisarts steeds meer zijn eigen problemen te projecteren in de vreemde ziekte waaraan Bianca lijkt te lijden.

Sleutelmomenten in de film zijn dan ook het gesprek dat Lars met zijn broer voert (“How did you know that you were a man?” – “You grow up when you decide to do right”) de “ruzie” tussen Lars en Bianca en uiteindelijk natuurlijk de begrafenisscene. Daarna komt de weg vrij voor een echt vriendinnetje voor Lars.

Enige jaren geleden vertelde Youp van het Hek in “Zomergasten” dat hij als kind een gefantaseerd vriendje had gehad. Zijn moeder ging er gewoon in mee. Op een dag moest het van Youp over zijn. Beslist werd dat het vriendje naar een andere stad zou verhuizen en dat er die dag nog even afscheid zou worden genomen. Daarna was er ruimte voor de beide voeten op de grond en is er nooit meer over het vriendje gesproken. Ik ben bepaald geen fan van Youp van het Hek, maar dit verhaal maakte indertijd wel indruk op mij. Net als nu deze film, die duidelijk maakt dat mensen soms hun eigen manieren zoeken om met hun psychische nood om te gaan. En dat dat best goed uit kan pakken als we ze ruimte geven. Een klasse-film, met slechts een geringe achterstand op “The Truman Show”.

Luv

Luv is terug. Eerst zag ik ze eergisteren bij Albert, vanavond bij Life and Cooking. Door mijn studie aan het conservatorium begin tachtiger jaren van de vorige eeuw is hun opkomst in de popmuziek mij volstrekt ontgaan – en dat is helemaal niet erg. Nu zingen ze nog steeds dezelfde stomme liedjes en dragen dezelfde stomme pakjes, alleen – aangezien de dames al op leeftijd zijn – is het nu helemaal niet meer om aan te zien (dat moet toch de enige reden zijn dat er indertijd naar ze geluisterd werd). Merkt Irene op dat de pakjes bij Albert toch niet bepaald getuigen van goede smaak, waarop Marga heet ze geloof ik antwoordt: het geeft niet wat ze over je zeggen, zolang er maar over je gepraat wordt. Oops, gauw stoppen dus.

Vara's Vuurzee

Gisterenavond de tweede aflevering van VARA’s met veel bombarie aangekondigde twaalfdelige psychologische thrillerserie “Vuurzee” bekeken. Het was dat de om de tien minuten terugkerende reclameonderbrekingen er niet inzaten, maar ik had sterk het gevoel naar Talpa te kijken. Als TV-kijker voelde ik mij in ieder geval niet erg serieus genomen. Met veel “name-dropping” probeert de VARA ons op de vuurzee-website bij de neus te nemen en te doen alsof ze weer eens een topserie gemaakt hebben.

In deze serie – over de verstrekkende gevolgen van de verdwijning van een meisje in een dorp aan zee – worden de hoofdrollen gespeeld door Mark Rietman (recent bekroond met een Louis d’Or), Carine Crutzen (‘Oud Geld’, ‘Pleidooi’), Marcel Musters, Ali Cifteci en Caro Lenssen. Op basis van de karakters en verhaallijnen van Frank Ketelaar en Robert Kievit is het scenario voor ‘Vuurzee’ geschreven door Frank Ketelaar. Hij tekende ook voor de scripts van onder meer ‘Stille Nacht’, ‘In Oranje’, en ‘De Band’. Regisseur Joram Lûrsen is bekend van ‘In Oranje’ en de serie ‘All Stars’.

Daar trap ik niet in. Het mogen dan klinkende namen zijn, er werd gewoon slecht geacteerd, het tempo lag ongekend laag (ik geloof dat ze wel veertig minuten in dat reddingsbootje bleven rondvaren) en door een overmatig gebruik van woorden met het voorvoegsel “kut-” (waarmee iedereen tegenwoordig denkt even leuk als Paul de Leeuw te kunnen zijn) werd geprobeerd de krachteloze dialogen af en toe wat dynamiek mee te geven.

Pijnlijke geheimen en oude conflicten verschijnen aan de oppervlakte.

Daar moeten we ons dus nog tien afleveringen door aan de buis laten binden. Helaas, ik zal er geen getuige van zijn. Geen enkele acteur slaagde erin zijn karakter zodanig neer te zetten dat ik nieuwsgierig werd naar een uitdieping van het personage en de relaties tussen de verschillende rollen. Ik twijfel er trouwens aan of die wel gaat komen. In ieder geval is mijn tijd te kostbaar voor deze platheid. Het is wel ironisch dat de VARA in het protest tegen de plannen van de regering voor de publieke omroepen durft te stellen:

(…)Als wij vervallen tot een club die nauwelijks valt te onderscheiden van een commerciële omroep, ondermijnen wij ons bestaansrecht.

Zeer juist, ja.