Tag Archives: Theatre

Michiel de Regt – Pontiac Hotel

Gasthuis theater:

PONTIAC HOTEL Michiel de Regt Een vrouw is overrompeld door de wereld om haar heen. Ooit boekte ze een kamer voor de nacht in Hotel Pontiac. Sindsdien is ze er gebleven. Niet vanwege het hotel, maar vanwege alles daarbuiten. Pontiac Hotel is een monoloog opgebouwd uit verschillende bestaande teksten, waarvoor Michiel de Regt (ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten Arnhem, Opleiding Theatermaker) de Ton Lutz Prijs 2007 voor het grootste regietalent ontving. De voorstelling is nog maar weinig te zien geweest, vandaar dat Gasthuis nu een herkansing biedt.

Ik zag deze voorstelling in 16 november het Gasthuis in Amsterdam. In de kleine zaal van het Gasthuis Theater speelde Anna Schoen met eenvoudige middelen een voortreffelijke solo-voorstelling. Het stuk is gebaseerd op een collage van teksten van Alessandro Baricco, Esther Gerritsen, Ko van den Bosch, Martin Crimp, Michiel de Regt. Al die teksten passen prima bij elkaar; alleen het laatste, als min of meer onthuld wordt waarom ze alsmaar in dat Hotel is gebleven, werkte voor mij een beetje als anti-climax.

Ik hoorde na afloop Michiel de Regt vertellen dat er zes weken lang vijf dagen per week aan gewerkt is. Wat zijn rol als regisseur is bij een dergelijk solo-theater, daar kan ik me als leek geen voorstelling van maken, maar hij heeft in ieder geval iets originels gemaakt waarvoor hij de Ton Lutz Prijs 2007 gekregen heeft.

De jury van de Ton Lutz Prijs 2007:
‘Michiel de Regt verzamelde een prachtige collage aan teksten bij elkaar en weet daar ook een goed verhaal van te maken. Op geen enkel moment valt een van de gekozen teksten uit de toon. Actrice Anna Schoen speelt prachtig in deze surrealistische, Dalí-achtige voorstelling waar droom en werkelijkheid in elkaar schuiven. De actrice speelt eerlijk, met veel emotie en vol overgave. Naast de voortreffelijke inhoud en spelregie wordt het stuk ook doorspekt met mooie regievondsten.’

Midzomernachtdroom in het Amsterdamse Bos

Een theater dat de hemel als dak heeft roept om grote wensen en dromen.

Sinds 1985 speelt Theater Het Amsterdamse Bos tijdens de zomermaanden voorstellingen in een open plek in, je raadt het al, het Amsterdamse Bos. Meestal Shakespeare en dit keer was Midzomernachtdroom aan de beurt.

Het openluchttheater is wel bijzonder geschikt voor dit stuk dat immers in een bos speelt. Daarmee liep het decor bijna naadloos in het omliggende natuurlijke bos over. De mogelijkheden die dit bood werden door regisseur France Sanders uitgebreid benut.

Het leuke van een voostelling van het Bostheater is natuurlijk dat het allemaal net wat ongedwongener is dan bij een “echt” theater. Met stokbrood, kaas en Franse wijn is het allemaal best uit te houden, al zou het dat toch wel zijn want hoewel Shakespeare natuurlijk veel moois geschreven heeft is de “Midsummer Night’s ‘Dream” toch een van zijn meest toegankelijke stukken en het Bostheater wist er een van begin tot eind boeiende uitvoering van te geven.

Daaraan droeg zeker ook de muziek bij, door Alberto Klein Goldewijk fantasievol bij elkaar geciteerd uit Purcell’s “Fairy Queen” uit 1692 en eigentijds pop-werk en in het algemeen heel goed uitgevoerd door de acteurs zelf.

Voor het eerst sinds 21 jaar moest het Bostheater dit jaar entree gaan heffen. Het zal toch hopelijk niet waar zijn dat dát de reden is dat het theater niet uitverkocht was? De voorstelling loopt nog tot en met 8 september.

Nu even niet / wel – Maria Goos

Het stuk Nu even niet” is een eenakter over mannenvriendschap van Maria Goos uit 2001. Van de website van Theater de Veste

Vier vrienden, veertigers, ontmoeten elkaar al vijftien jaar iedere maand in hetzelfde restaurant. Ze brengen de avond gemoedelijk door met eten, drinken, praten en roken in een sfeer van ouwe jongens onder elkaar. Er geldt één belangrijke, ongeschreven regel: ze bevinden zich in de ‘zeurvrije zone’.

Dat vind ik niet echt. Er wordt hier en daar nogal melancholisch gepraat over vrouwen en over de tijd waarin hun vriendschap ontstond. Dat levert een stuk op waarin frustratie over het ouder worden het hoofdthema lijkt.

Nu even niet, fotografie © Ben van Duin

Bij binnenkomst in de zaal heb je het gevoel in het restaurant binnen te komen. Drie van de vier acteurs zitten al aan het tafeltje op een reusachtige draaischijf met elkaar te praten. De vierde komt binnen, mobiel telefonerend met zijn zich afhankelijk opstellende vrouw. Dit is gelijk de opmaat tot veelvuldig klagen over de respectieve vrouwen, die consequent als “dinges” worden aangeduid. Nu heerst onder vrouwen de mythe dat mannen onder elkaar nogal oppervlakkig kunnen lullen en in dit stuk van Maria Goos, waaraan de vier acteurs Nico de Vries, Bart Klever, Arie Kant en Har Smeets hebben meegeschreven wordt dit dan ook helaas tot in het overdrevene uitgebeeld. Gevolg: in tegenstelling tot andere stukken die ik ken van de koninging van de dialogen – Cloaca, Leef – verveelt dit stuk na tien minuten al mateloos, niet in het minst door de hier en daar wat gekunsteld aandoende tijdsvorm waarin de acteurs herinneringen uit hun verleden moeten oproepen. Het tweede deel van de double-bill is het stuk “Nu even wel”; Goos schreef dit werk als vervolg op “Nu even niet” en werd o.a. geïnspireerd door door de dood van de man van een vriendin.

Dit deel beviel mij een stuk beter. Een van de vrouwen is de weduwe van de man die in “Nu even niet” was doodgegaan; ze is erachter gekomen dat haar man de laatste twee jaar van zijn leven een minnares had en wil haar ontmoeten in het restaurant waar haar man zijn vrienden iedere maand ontmoette. Met haar zus en de vrouw van een andere man uit het vriendengroepje. Het voornemen is om de minnares te “vergeven”, maar er wordt aangestuurd op vernedering, of op zijn minst: oproepen van schuldgevoel. Niets van dit alles wordt waargemaakt en wat overblijft is de frustratie van de drie vrouwen, die zeker tien jaar ouder zijn dan Marieke, de minnares.