Zo noemden sommige leden van Operakoor Maasstad de reden van mijn vertrek naar Kwasi Kloos. Zelf noem ik het liever verandering van spijs. Want na bijna zeven jaar kende ik het menu van het koor en het koor kende mijn stijl van de maaltijd bereiden. Om in kooktermen te blijven. Kortom: het was tijd om over te stappen.
"Hey, Who Moved My Cheese?".
Hoe lang blijf je eigenlijk bij een koor? Ik ben ooit 17 jaar bij een koor gebleven. Dat is haast gebrek aan initiatief te noemen. Bij nog twee andere koren ben ik langer dan tien jaar gebleven - best trouw eigenlijk. Maar bij mijn vertrek bij deze koren had ik steeds het gevoel dat de meeste koorleden het wel best vonden. En ze waren toch ooit heel blij met me geweest - even niet goed opgelet dus.
Smell The Cheese Often So You Know When It Is Getting Old
Ik heb het ook ooit maar één jaar bij een koor uitgehouden. Dat is aan de korte kant, maar de klik was er niet. Zo tussen de vijf en zeven jaar, dat is in het algemeen lang genoeg om iets te kunnen opbouwen en kort genoeg om elkaar niet tot last te worden. The Quicker You Let Go Of Old Cheese, The Sooner You Can Enjoy New Cheese
Bij Operakoor Maasstad heb ik het gevoel op het juiste moment te zijn vertrokken. De zeven jaar net niet volgemaakt, het jubileumconcert (in oktober a.s.) net niet gehaald - dat had wellicht nog gekund - maar het was goed zo. Move With The Cheese
Afgelopen maandag mijn afscheid gehad. Daarbij werd mij een Liber Amicorum overhandigd, schitterend ingebonden in een gemarmerde kaft, waar diverse leden hun herinneringen aan mij hadden opgetekend.

Daar zaten heel wat mooie woorden bij, dus ik ben tevreden over de erfenis die ik daar achterlaat.
En nu niet meer achterom kijken: per 1 maart begin ik bij Vocal Group Kwasi Kloos. We kennen elkaar al, want vorig jaar heb ik daar ingevallen toen ze vlak voor een koorfestival in Almelo zonder dirigent kwamen te zitten. Met slechts twee repetities wonnen we daar de eerste prijs (natuurlijk niet helemaal alleen mijn verdienste) en ik weet nog dat, toen ik bij de prijsuitreiking het podium opliep, een van de juryleden tegen me zei: "blijf toch!". Ik eigenwijs natuurlijk, dus niet gedaan. De dirigent die het toen geworden is was al heel snel toe aan een nieuw stukje kaas en weer zette Kloos de deur voor mij wijd open. Ik heb even nagedacht en besloot toen erin te stappen. Savor The Adventure And Enjoy The Taste Of New Cheese! Het is een goed koor, Kwasi Kloos. Dus uiteindelijk toch een uitdaging.

Da's niet zomaar een dagboekje bijhouden. En ook niet een beetje bloggen, want dat doen we allemaal wel zo ongeveer ten naaste bij. Ik kwam op deze link die verwijst naar het MyLifeBits -project van Gordon Bell:

The experiment:Gordon Bell has captured a lifetime's worth of articles, books, cards, CDs, letters, memos, papers, photos, pictures, presentations, home movies, videotaped lectures, and voice recordings and stored them digitally. He is now paperless, and is beginning to capture phone calls, IM transcripts, television, and radio.

Er is nu een boekje uit, dat heet "Total Recall". Een gevaarlijk boekje, zei mijn slijter ooit eens toen ik hem vroeg naar een gezellig boekje over Schotse Whisky's dat bij Gall & Gall op de toonbank lag. "Als je het boekje leest, wil je ook al die whisky's proeven". Het heeft me niet weerhouden en ik wist gelukkig maat te houden.
Zo lijkt het me ook met Total Recall, want ik boekhoud sowieso al heel wat af. Als kleine jongen al hield ik bij welke boeken ik bezat en wanneer ik ze gekocht had. Ook mijn LP's moesten er aan geloven: op de witte papieren binnenhoes kwam de noodzakelijke informatie te staan. Ik heb ook een tijd serieus dagboeken bijgehouden, maar daar ben ik mee gestopt - een dagboek doe je als je depri bent en dat wordt bevestigd door mijn eigen dagboekschrijfsels uit die tijd: echt vrolijk was ik toen niet als ik erop terugkijk. Maar ik heb ze nog wel - drie delen - en doe ze niet weg. Archivaris zou wellicht een mooi beroep voor mij zijn geweest.
Maar lifelogging is iets heel anders: met het steeds goedkoper worden van digitale opslagruimte is er eigenlijk niets dat je weerhoudt om vrijwel ieder aspect van je leven op te slaan en te catalogiseren. Ik heb mijn hoop dan ook gevestigd op Gordon Bell, die bezig is één centraal opslagsysteem te ontwikkelen, want mijn eigen LifeBits staan nog altijd her en der verspreid.
Allereerst heb ik deze website natuurlijk, voor wat kleinburgerlijk gekeuvel over de gewone jongen die ik, ondanks alles, uiteindelijk ben gebleven. Mijn "Kuehleborn"-website (b)logt over alles wat ik op digitaal gebied presteer - computermuziek, wetenschap, het systematiseren, archiveren en distribueren van kennis en natuurlijk Second Life (al ligt dat momenteel wat stil, te druk met First Life). Verder spuit de eigenwijze bemoeial die ik ben ongegeneerd zijn mening over van alles op diverse websites, die in de kolom rechts van deze website geaggregeerd worden. En natuurlijk houd ik bij wat ik gelezen heb (sinds 1992, maar vanaf 1994 digitaal), wat ik in mijn boekenkast heb staan (en wanneer ik het gekocht en gelezen heb), welke films ik gezien heb (en wanneer). Via GeekChart heb ik een dagoverzicht van mijn SocialWeb-activiteiten.
Dit betreft dan de zaken die ik rustig aan de buitenwereld durf te etaleren - ik share me suf en via Friendfeed en Twitter worden al mijn nieuwe entries geautomatiseerd doorgespeeld aan mijn "followers", al begrijp ik niet wat ze met de informatie moeten - je moet zelf wel een vreselijk oninteressant leven hebben om het mijne er digitaal even bij te willen en kunnen doen. Maar er zijn ook enige zaken die ik meer voor mezelf houd, hoewel ik er geen moeite mee zou hebben wie dan ook er inzage in te verlenen. Zo houd ik een "MoodChart" bij op "Joe's Goals" (de widget zit in de linkerkolom, je kunt wel zien of ik tevreden over mezelf ben, maar niet mijn targets waarop ik dat baseer) en doe ik iets vergelijkbaars als beta-tester van het PersonalStats project. Als ik een bijzondere droom heb gehad - een droom is de "verbrandingsoven van de persoonlijke herinnering en een stuwmeer van het onderbewuste" om met Frits van Oostrom ("Maerlants Wereld" pag 164) te spreken - gaat-ie keurig "getagd" in een van mijn TiddlyWiki's (een niet-lineair digitaal notebook, die vanaf een USB-stick draait; ik heb daarover geregeld op "Kuehleborn's World" geschreven), datzelfde doe ik met losse inspirerende ideeën die ik zo hier en daar tegenkom - een stuk of vier TW's - per onderwerp gereserveerd - heb ik zo in gebruik.
Andere zaken die ik "on the go" registreer gaan doorgaans naar mijn "Evernote"-notebook (m.n. interessante artikelen op het Web) of naar mijn Delicious-Social Bookmarkaccount.
Wat overblijft Blog ik ter plekke via ScribeFire (een handige Firefox add-on) naar een van mijn WeBlogs, of, als ik echt in tijdnood zit, via mijn MetaBlog - maar, toegegeven, dan is de nood zo hoog dat ik er nog maar zelden iets mee doe.
Onnodig te zeggen dat ik alles bewaar en recycle - dus een portable externe harde schijf van 350 Gig heb ik ook permanent op zak. O.m. heb ik mijn hele e-mail archief vanaf mijn allereerste schreden in het WWW nog - een enkele per ongeluk gedeletete e-mail (ik krijg daar soms nog wel eens de pest over in) daargelaten. Sinds een paar jaar heb ik mijn websites voor $ 80 per jaar gehost bij Bluehost in Amerika en hoef ik niet op een paar GB's meer of minder te kijken, dus staat alles daar nog eens zorgvuldig gearchiveerd; mijn blogs staan allemaal ook nog eens gemirrored bij Wordpress en natuurlijk maak ik wekelijks zorgvuldig een back-up van al mijn data! Redundancy Rulez! :-)
Ik heb altijd een camera (zo een waarmee je ook kunt telefoneren) al staat hij zeker niet permanent te draaien, zoals bij Gordon Bell) en een memorecorder bij me, en een moleskine notitieboek, schrijfboekjes en -gerei (4-kleurenpen, kleurpotloden) om ideeën, tips van anderen en aantekeningen uit boeken/tijdschriften of websites in op te schrijven. Als "Razende Reporter" documenteer ik ieder aspect van mijn dagelijkse doen en denken. Ik ben helaas nog niet "paperless" - en heb ook die behoefte niet zo, al zou dat aardig wat troep schelen; opruimen is helaas niet mijn sterkste kant.
Zo rommelig als mijn papierwinkel is, zo helder georganiseerd is mijn digitale opslag. Als jongen van twaalf keek ik al uit naar zoiets als een computer en nu die er is - we schrijven inmiddels zo'n veertig jaar later - weet ik zeker dat de computer helemaal mijn "ding" is. Mijn digitaal archief is een perfect ingericht museum van alles waar ik de afgelopen tien a vijftien jaar mee bezig ben geweest en ik dwaal er geregeld met plezier doorheen; vooral als ik mijn boekenschriftje (ik noem het zo, maar het is eigenlijk een word-bestand; mijn eerste consequente digitale life-logboek) nog eens doorkijk kan ik mijn eigen ontwikkeling overzien.

The fatal metaphor of progress, which means leaving things behind us, has utterly obscured the real idea of growth, which means leaving things inside us. - Gilbert Chesterton

Ik ga dat boek "Total Recall" snel lezen en kijken wat ik nog vergeten ben bij te houden!

Ik heb de afgelopen week - bij alle drukte - een belangrijke wijziging in het beheer van sommige van mijn websites doorgevoerd. In mijn digitale expansiedrift waren er gaandeweg teveel ballen opgegooid om tegelijkertijd in de lucht te houden. Zo heb ik al mijn "kuehleborn" websites samengevoegd tot één, dwz. dat ik de websites over Computer Muziek en Second Life (waar ik de laatste tijd maar weinig tijd voor heb), ingevoegd heb bij mijn website over informatiebeheer - het zijn allemaal onderwerpen over mijn digitale zelf - Kuehleborn, aangenaam. Gelijk de zaak in een nieuw jasje gestopt - ik vind het erg mooi, maar het accoordeonmenu rechts werkt helaas niet zo goed met de Explorer - je kunt het het beste per menublok dichtvouwen, want de plaatjes blijven "hangen". Nog beter is het natuurlijk op een echte browser als Firefox of Opera over te stappen; daarin werkt het gewoon prima.
Mijn ArtBlog heb ik nu verplaatst naar het domein waar ik mijn Real Life documenteer; het gaat immers over mijn kunstbeleving - boeken, theater, muziek en film, bijgewoond en genoten door de persoon die je een hand kunt geven. Daarmee heb ik een reeds lang bestaand plan volbracht, maar ik zag een beetje tegen al het werk op.
De oude websites blijven nog even staan, voor het geval ik iets faut gedaan heb met de transfer, maar worden verder niet meer bijgehouden.

Spongebob, jawel. Zo gij niet wordt als kinderen zult gij het rijk der hemelen niet binnentreden.

Growing old is compulsory
growing up is optional.

Het is een beetje minder de laatste tijd, maar ik heb een absolute Spongebob-manie gehad. Ik vind het gewoon een leuk karakter en de eerste filmpjes waren ook erg leuk. Dat wordt wat minder, of ligt het aan mij. Whatever, eerder, en op een andere plaats, schreef ik over het Spongebob-bordspel waarvoor ik speciaal enige €€ investeerde om het hopeloos kinderachtige blad "Nickelodeon" te kopen en het 's avonds met mijn kinderen te spelen, die zo goed waren zich eens voor mij in te zetten. Aan de Zuiderparklaan in Den Haag, staat zo'n grijze kast (met ongetwijfeld ingewikkelde schakelingen waar je vanaf moet blijven) die door een creatieve buurtbewoner beschilderd is als Spongebob:

Zo heb je er tenminste wat aan, maar helaas is het inmiddels volledig verragd door anderen.
Mijn SBSQPs-rariteitenkabinet kan zich niet spiegelen aan mijn uilencollectie, maar wordt incidenteel gevoed door anderen, hoofdzakelijk mijn dochters, die mijn achterblijvende ontwikkeling onderhouden met een SBSQPs washandje, een SBSQPs fietsbel en een SBSQPs-poster, die ik in het muzieklokaal van het VCL heb hangen.

Voor eigen rekening kocht ik ooit in Duitsland een SBSQPs voerbakje (waaruit ik 's morgens mijn dagelijkse cereals eet) en een SBSQPs mok, die op school staat, zodat ik daarmee al lesgevend en koffiedrinkend (ik ben een multi-tasker) openlijk mijn SBSQP-geloof kan belijden - ik verwijs weleens naar SB tijdens mijn lessen. De leerlingen nemen dit alles min of meer voor lief - je bent tenslotte maar leraar - maar vandaag overkwam me toch iets waar de tranen bijna spontaan van in de ogen sprongen.
Het nieuwe schooljaar is weer begonnen, en al gelijk bij de eerste klas die binnenkwam drukte een leerling mij een plastic tasje in de hand met een SBSQPs T-shirt:

Gevonden tijdens zijn vakantie in Turkije. "Hij was niet zo duur hoor, meneer!". Alsof dat er toe doet! Ik heb hem gelijk aangetrokken - hij pastte precies.

---

Ben overigens toch een beetje mijn Engeland vakantie aan het verwerken. Hier twee foto's van de muziekleraar die ik ben in een "Welcome to my classroom"-houding: bij de ingang van de Bodleian library in Oxford, de muziekafdeling. De foto links is uit 2003 toen ik daar voor het eerst was (nog analoog genomen), de foto rechts is van dit jaar.

Geen spat ouder geworden :-)

Alweer ruim twee jaar geleden was het dat ik in Detmold een meeting had bij de Albert Lortzing Gesellschaft. De Duitse operacomponist Albert Lortzing heeft mijn bijzondere belangstelling - iets waarmee ik in Nederland tamelijk alleen sta. Maar dankzij het internet weet ik dat er wereldwijd nog wel zo'n zestig - zeventig mensen, hoofdzakelijk Duitsers, rondlopen die deze componist weten te waarderen. Dankzij mijn Albert Lortzingwebsite heb ik zowat al die mensen persoonlijk leren kennen (wie zei er dat internet isoleert?) en dat is een goede zaak. Zo eens in de twee jaar komen we bij elkaar voor een ledenvergadering, maar er is altijd nog wel iets meer te doen rond Lortzing, bijvoorbeeld een operauitvoering. Voor alleen een beetje kascontrole rijd ik niet naar Duitsland.
Twee jaar geleden was al vastgesteld dat het dit jaar in Leipzig zou zijn, de stad waar Lortzing van 1833 tot 1846 woonde en werkte. Eigenlijk beleefde hij hier de meest succesvolle periode uit zijn leven. Leipzig was gekozen omdat de universiteit van Leipzig 600 jaar bestond en het daarom gecombineerd kon worden met conferenties en lezingen.

Leipzig! Behalve de stad van Lortzing ook de stad van Bach en Mendelssohn, de stad van Schumann's Davidsbündler, en ik was er nog nooit geweest! Ik had me dan ook al twee jaar op dit uitje verheugd. Wel moest ik er twee dagen vrij van school voor regelen - hetgeen tegenwoordig niet eenvoudig is met de druk op minimale lesuitval - maar omdat de rector mij zo'n toffe kerel vindt lukte me dat (al zal het feit dat er geen lessen meer gegeven hoefden worden, maar de proefwerkweek aan de gang was meegeholpen hebben). En nu, mijn hoofd vol herinneringen, mijn notitieboekjes vol aantekeningen, de geheugenkaart van mijn digitale camera vol foto's, mijn recorder vol opnamen met zelden of nooit uitgevoerd Lortzing-werk, referenties en allerlei andere zaken die nog even nagekeken moeten worden, uitgewisselde (e-mail) adressen, beloften van zaken die ik toegestuurd krijg en zaken die ik aan anderen toestuur (er is een levendige ruilhandel van Lortzing-parafernalia) kan ik niet anders zeggen dan: volmaakt bevredigd.

Okay, de eerste en de laatste dag gingen voor een deel op aan de ruim acht uur durende autorit, maar die zestien uur heb ik natuurlijk benut om de verzamelde werken van Albert Lortzing, van zijn toneelmuziek bij Grabbe's "Don Juan und Faust" tot en met zijn laatste werk "Die Opernprobe" weer eens integraal aan mij voorbij te laten gaan.
O, wie köstlich ist das Reisen.
Op donderdag 25 juni, om 15.00 uur kwam ik in Leipzig aan, snel de auto in de parkeergarage, inchecken in hotel "Kosmos" (de goedkoopste die ik kon vinden, maar ik hoefde er alleen maar te slapen) en gelijk door naar de plaats van handeling, de Hochschule für Musik und Theater "Felix Mendelssohn Bartholdy" in de Grassistraße 8. Iets te laat viel ik in de eerste lezing van Jürgen Lodemann, wellicht de enige ter wereld die een nog grotere fan van Lortzing is dan ik. Daarna nog wat lezingen en een buffet, and so to bed.
De dag daarop: meer van dit alles. En niet alleen meer - 8 lezingen! - maar ook van een zeer hoog niveau. Veel van mijn favoriete onderwerpen (Biedermeiercultuur, Schiller en Robert Blum) kwamen langs evenals een poging Lortzing muzikaal te analyseren - iets wat ik in het algemeen in de musicologie zo mis. De freak in mij - de "Rasende Reporter" - had zijn handen vol alles op te schrijven en te fotograferen, te documenteren en archiveren en ondertussen nog te socialiseren, te netwerken dus.
Tussendoor een uurtje om ergens te gaan eten. Helemaal alleen en ik koos ervoor om naar McSnack te gaan. Ten eerste: goedkoop, ten tweede makkelijk, ten derde weinig tijd en - wellicht het belangrijkste - ik kan goed op mijzelf, maar vind het idee van alleen in een restaurant te zitten eten onverdraaglijk. Toen ik na die vette hap weg liep zag ik aan de overkant van de markt restaurant "Auerbachs Keller". Het beroemde restaurant waar Goethe in zijn studententijd zo vaak schijnt te hebben vertoefd en dat hij in zijn "Faust" opgehaald heeft.

Mephisto verzaubert die Studenten	Die Studenten von Mephisto verzaubert

Ik nam mij voor daar de volgende dag te gaan eten, dat moest kunnen.

Vrijdagavond: operavoorstelling van "Die Opernprobe", Lortzings laatste werk. Ik vond het altijd op de CD die ik ervan heb een nogal onbenullig werkje, maar daar is mijn mening nu wel iets over bijgesteld: onder regie van Jasmin Solfaghari werd met studenten van de Hochschule für Musik een zeer goede uitvoering gegeven, voorzien van de juiste dosis humor. In het nagesprek dat wij als Lortzing Gesellschaft met de regisseuse mochten hebben, bleek dat Solfaghari zeer goed weet waar ze het over heeft. Het sociale deel kwam pas laat op de avond in de "Thüringer Hof".
Volgende dag: Zaterdag. Slecht geslapen (ca 3 uurtjes en dat onderbroken), maar toch weinig moeite om mijn aandacht erbij te houden - alles weer zo ongelofeloos interessant. Aan het eind van de dag moesten we nog de ledenvergadering doen: daarbij werd o.a. besloten dat ik de website voor de Lortzing Gesellschaft ga maken. Na de vergadering, die gelukkig niet al te lang duurde en waarin een nieuw bestuur zonder fysiek geweld kon worden gekozen: grote groepssamenkomst met diner in Auerbach's Keller! Tja, dat had ik hoe dan ook al voor mezelf gepland, maar nu gingen we dus met zijn allen. Een heel restaurant ingericht naar Goethe's Faust - ik voelde mij als een vos in het kippenhok; alleen baalde ik dat ik een beetje onopvallend met mijn camera moest rondvogelen.

Gerhard Jahn wist me te vertellen dat er ergens tussen al deze Goethiana en Faustiana nog een Lortzingianum - een heuse handgeschreven brief van mijn held - moest hangen. Of ik die wilde zien. Vooruit dan maar :-)
Wij die zaak door en ja, in de zgn "Goethe Zimmer" hing-ie. Er zaten alleen mensen onder te eten en er schoten gelijk drie obers op ons af om te verhinderen dat wij die eters lastig zouden vallen. Gelukkig waren het Nederlanders en mocht ik snel één plaatje schieten:

Lortzingportret links, de brief rechts
De brief is natuurlijk compleet onleesbaar, maar daar kom ik nog wel eens achter.:-)
Overigens was het eten in Auerbachs Keller best goed maar daar gaat het nou niet om.
De volgende dag nog twee kleine dingetjes op het program: Een voettocht door Leipzig's centrum "Auf den Spuren Lortzings in Leipzig" olv Günter Martin Hempel. Lortzing heeft in Leipzig in drie huizen gewoond, maar daarvan staat er geen één meer. Alleen een gedenksteen in de muur van het huis Funkenburgstraße 8 doet nog denken aan het tuinhuis waar Lortzing waarschijnlijk zijn beste werken gecomponeerd heeft. Van de andere twee: geen spoor. Ook het theater waar Lortzing zijn werken gespeeld heeft bestaat niet meer. Hempel moest in zijn rondleiding dan ook wat speculatief te werk gaan en liep een denkbeeldige route die Lortzing dagelijks op weg naar zijn werk gegaan zou kunnen zijn, inclusief "Die Blaue Mütze"", een kroeg waar Lortzing een neutje gedronken zou kunnen hebben gedronken geworden en de 200 jaar oude plataan (omvang drie meter aan de onderkant) die Lortzing ongetwijfeld vanuit zijn tuinhuisje zou kunnen hebben gezien.
De afsluiting van dit alles was het "Gesprächskonzert" olv Martin Krumbiegel met conservatoriumstudenten. De naam "Gesprächskonzert" slaat op de aankondigingen die Krumbiegel deed en die zonder meer nog iets toevoegden aan dit concert, waarin een aantal zeer bijzondere werken werden uitgevoerd. Het "Konzertstück" voor Hoorn is helaas niet zo'n bijzonder stuk van Lortzing, maar je hoort het toch zelden dus het was goed dat het eens uitgevoerd werd. Echt heel bijzonder, want historisch interessant, waren de uitvoering van de groet aan Mendelssohn, gebaseerd op het Bacchuskoor uit Mendelssohns "Antigone"-muziek. En de afsluiting van het concert: een quodlibet op in Lortzing's tijd populaire opera's; een koddige potpourri van thema's "aus dem Füllhorn der edlen deutschen Musica". Sommige van de geciteerde werken staan nog steeds op ons repertoire, w.o. een aantal opera's van Lortzing zelf, Mozart, Beethoven, Weber gecombineerd met operahits die de tand des tijds niet zo goed doorstaan hebben, zoals "Fanchon" van Himmel en "Der Verschwender" van Kreutzer.
Ja, "es war eine sehr köstliche Zeit", om in stijl te citeren.
Gauw naar huis dus en zorgen dat ik in mijn enthousiasme niet te hard reed. Onderweg nam ik mij voor ervoor te zorgen dat ik niet zou vergeten Marit te vragen hoe zij het gehad had: ze had nu vier dagen lang zonder mij - en vooral zonder auto - alles voor de kinderen moeten regelen, een beetje belangstelling en empathie van mijn kant zou daar toch wel tegenover mogen staan. Helaas beging zij in haar allesverzengende liefde voor mij de fout mij als eerste te vragen of ik het leuk gehad had. Het antwoord was het verhaal, waarvan hierboven slechts de korte versie staat. Gelukkig weet ze weinig van Lortzing af, behalve dat het gezicht op die poster boven de piano van hem is. Anders was ze zeker gaan jammeren: "Wir armen, armen Mädchen sind gar so übel dran".

Het is momenteel examentijd op school en dat betekent voor mij: Amadeus kijken. Mijn muzieklokaal ligt pal boven de gymzaal waar de examenkandidaten zitten te zwoegen en het gevolg is dat ik h-e-l-e-m-a-a-l geen muziek mag maken. En zeker geen piano-spel - dat klinkt door de contactoverdracht altijd door, al speel je nog zo zachtjes.

Nadat jaren geleden menigmaal klagende collega's die in de examenzaal zaten te surveilleren tijdens mijn les moesten komen storen om te zeggen dat het pianospel beneden te horen was en de kandidaten er last van hadden, heb ik bij toeval ontdekt dat de film over de laatste tien jaar uit Mozart's leven een zeldzame combinatie van Leerzaam en Leuk is en precies de benodigde tijd duurt - en mij vrijmaakt van het gevoel de leerlingen van de straat te houden zonder iets muzikaal-zinnigs met ze te kunnen doen. Op enkele momenten in de film geef ik aanvullende uitleg en verder neemt de film mijn lessen over. En beter dan ik het zelf zou kunnen - na de film weten de leerlingen wat een opera is, een recitatief, een requiem, een ostinato, een arpeggio, een unisono, dat mensen in die tijd pruiken droegen en - dankzij de mooiste en meest leerzame scene, de scene waarin Salieri aan Mozart's sterfbed het "Recordare" uit het requiem noteert - uit welke muzikale lagen een compositie bestaat. Een dergelijke muzikale analyse in een "gewone" les behandelen is anno-nu met al die stuiterende pubers een frustrerende aangelegenheid.

Just a spoonful of sugar helps the medicine go down. In a most delightful way
- Mary Poppins

Ook voor mij persoonlijk hoort "Amadeus" tot mijn absolute favorieten, naast "The Truman Show" en "The Matrix" (deel1), maar deze laatste twee films heb ik lang niet zo vaak gezien als Amadeus, die ik inmiddels wel honderd keer gezien moet hebben. Jarenlang ben ik nog kleine nieuwe dingetjes in de film blijven ontdekken. Ook inspireerde de film mij ieder jaar opnieuw om mij wat intensiever met Mozart bezig te houden en wat boeken over zijn leven te lezen. Inmiddels weet ik het wel en doe tijdens het kijken ook wel eens andere dingen die moeten gebeuren: een leraar heeft altijd wat te doen.
Ik heb ook Peter Shaffer's toneelstuk "Amadeus" uit 1974 gezien, waar de film op gebaseerd is, met Jeroen Krabbé, Marc-Marie Huijbrechts en Tjitske Reidinga. En behalve een ouderwetse videoband van een TV-uitzending (vol fouten in de vertaling van muziektermen) heb ik natuurlijk ook een DVD met de bioscoopversie én een dubbel-DVD van de "Director's-cut". Hierin zijn een aantal scenes te zien die het in de bioscoopversie niet gehaald hebben - de film was zo al lang genoeg. Mijn idee is dat die scenes er terecht uitgehaald zijn - ze maken de film niet echt beter. De DVD met "The Making of" is natuurlijk ook erg de moeite waard.
Het beste van de film is natuurlijk Mozart's muziek. Welke film heeft er nou zo'n topsoundtrack, gemaakt door zo'n topcomponist? Een aantal jaren geleden - toen het Kruidvat Mozart's complete werk op CD begon uit te te brengen - ontdekte ik dat als ik de dag begon met één van Mozart's twinkelende piano-sonates op de achtergrond, mijn humeur de hele dag niet meer stuk kon. Tijdens de examenweken mag ik twee weken lang de hele dag in de baas zijn tijd Mozart's hemelse muziek horen. Dat is een weldaad voor de ziel, een streling voor het oor waar je nooit genoeg van krijgt, een energy-booster, een drug, een therapie - puur hedonisme dus. Twee weken lang voel ik mij een beter mens en een verdomd goeie leraar.

Deze karikatuur van mijzelf, gemaakt door Huub van Heeswijk, kreeg ik in 2003 bij mijn afscheid als dirigent van Vox Rosa. Hij heeft een mooi plaatsje in mijn huis, want het is wel zo'n beetje als ik ben. Pianospelend, dirigerend, componerend, computerend, een boekenkast. Albert Lortzing, op de piano (bovenop de verzamelde werken van andere Grote Namen in de Muziek), Goethe open op de grond (voor de piano), de sterren (eigenlijk planeten), de vrieskist als achterdeurtje (een rationele hoop op meer leven) en rechts het opgeruimde keukenkastje - een metafoor die ik graag gebruik.

Dat alles tegelijkertijd en in de juiste verhouding.

Veel kunst deze week. En dat is een goede zaak, want kunst geeft ons een glimp van de meerwaarde van het leven.
Eerst het Open Podium op school. Ik was er dit jaar goed bij betrokken, dus had nogal wat te doen. Dat betekende ook veel repeteren: een piano quatre-mains van Debussy met de ene leerling, "I Would Stay" van Krezip met de andere leerling, coachen van twee leerlingen die een fluit-piano duet van Fauré speelden, "Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder" met een grote groep collega's en, het belangrijkste, "mijn" CKV-Koor, bestaande uit leerlingen van 4 en 5 HAVO/VWO . Dit jaar zongen ze erg goed, en dat leverde me natuurlijk veel kudo's op van collega's en ouders.

De volgende dag: toneel. "Waarom vloog je van ons heen in je Jetplane?" van toneelgezelschap "Twee Hondjes". Een schitterende parodie op John Denver. Vooral veel gelachen.
Zaterdag was het heel hard werken: mijn arrangeerbedrijfje loopt zo goed dat ik er steeds meer tijd in moet stoppen. Had ik eerst alleen de woensdagavond vrijgemaakt, sinds ruim een jaar is ook de dinsdagavond geheel in het teken van de notenschrijverij. Maar op dit moment heb ik zoveel opdrachten in de wacht staan, dat er een inhaalslag gemaakt moest worden, dus ben ik zaterdag nauwelijks achter mijn computer vandaan geweest. De drie koren die nu nog in de wacht staan aangeschreven dat het nogal wat later gaat worden. Twee koren reageerden sportief en zeiden "okay, doe maar rustig aan", maar één koor is boos. Terecht, natuurlijk, maar ja, er gaan nu eenmaal maar 24 uur in een etmaal en ik maak graag iets moois, of althans iets dat *ik* mooi vind.
Tevreden klanten zijn er ook; zo had ik voor Kwasi Kloos uit Den haag een arrangement van een nummer van Herman Finkers geschreven. Dit voor deelname aan een koorfestival in Almelo. Nu hun dirigent door ziekte uitgeschakeld is hebben ze mij gevraagd voor het koorfestival in te vallen, zodat ik mijn eigen arrangement ten gehore kan brengen. Daar dus de hele zondagmiddag mee gerepeteerd. En 's avonds thuis weer nootjes krabbelen.
Tussendoor moest ik ook een uitlaatklep vinden voor mijn inspiratie om zelf muziek te componeren. Het mag geen naam hebben wat ik op dat gebied presteer en ik word er dan ook niet voor betaald, maar ik was al zo lang niet aan mijn "Computer Music" toegekomen. Dus rondde ik eerder deze week "Gandalf" af, niet het allersterkste wat ik ooit gemaakt heb, beetje new-agerig en gisteren "Opus 9 - exceptional synths", waar ik wel blij mee ben, hoewel ik het melodietje ook wat veel recht op en neer vind.
Lezen: "The Hitchhikers Guide to the Galaxy" uitgekregen. Hoofdzakelijk in bed gelezen. Slaap je wel goed, jongen? Wat een leuk boek! Al jaren op de plank staan, maar nooit eerder aan toegekomen.
En nu, eindelijk, de moed gevonden te beginnen aan Neal Stephenson's magnum opus "Baroque Cycle", deel één: Quicksilver heb ik een paar weken geleden bij de American Bookshop in Amsterdam gekocht; ik vond dat ik wel weer eens een beetje aardig voor mezelf mocht zijn. Drie dikke delen van zo'n 1.000 pagina's ieder, ben benieuwd hoe lang ik erover ga doen - over "Cryptonomicon" heb ik twee jaar gedaan.
Nog meer kunst? Maandag weer opera gedirigeerd bij mijn vaste standplaats Operakoor Maasstad en dinsdag - gisteren - naar de show "Wie dan allemaal" van Plien en Bianca in de Rijswijkse Schouwburg. Recensie volgt - ooit - op mijn artblog, maar de korte versie is: ze kunnen absoluut wat, die twee, maar de teksten vielen een beetje tegen, vooral te platte grappen.
Vanavond maar even niet arrangeren: ik ga naar 10CC.

Kuehleborn Lives in the Web!

Vanaf het moment dat het er was ben ik weg van het internet geweest! En één website is niet genoeg, mijn web groeide en ik weef nog steeds nieuwe zijtakken van mijn web-bouwwerk.

Het zou zo maar kunnen dat ik na mijn 50ste verjaardag mijn Sturm und Drang-periode achter mij gelaten heb en nu in rustiger vaarwater terecht ben gekomen. In ieder geval zit ik op dit moment in de sfeer van de Romantiek.
Ten dele komt dat door het lezen van Rüdiger Safranski's voortreffelijke boek "Romantik - Eine deutsche Affäre", een heerlijk boek dat ik gelukkig nog lang niet uit heb, want ik heb mij voorgenomen er nog vele genoeglijke en leerzame uurtjes mee te beleven. Ten dele komt dat ook door het lezen van Robert Musil's "De man zonder eigenschappen" (dat ik ondanks mijn liefde voor het lezen van Duits toch maar in vertaling lees; 1344 pagina's en ik ben pas bijna halverwege). En ten dele door het vanuit mijn belangstelling voor het Biedermeiertijdperk gelezen boek Das Musikleben der bürgerlichen Gesellschaft Leipzigs im Vormärz (1815 – 1848) van Friedrich Schmidt.
Dat is wellicht wat men nu synchroniciteit noemt, of anders "Goethendipity", dit alles met een welgemeend excuus voor het linken naar op één na allemaal webpagina's die door mijzelf bij elkaar zijn geschreven.