Nee, ik heb het niet over de finale van het WK. Aan voetbal heb ik zo'n hekel - eigenlijk vooral aan de voetbalverdwazing, want met de sport zelf is natuurlijk niks mis - dat ik ooit mijn kapper heb uitgezocht op zijn bereidheid niet in mijn bijzijn over voetbal te zullen praten.

Ook heb ik het niet over de nieuwe editie van het muzieknotatieprogramma Finale dat ik altijd gebruik, want dat komt jaarlijks met een update, waarvoor de snelle beslisser dan een schamele korting krijgt. Via de website met de toepasselijke URL "upgradefinale.nu" kun je dan op een site komen waar de nieuwe features op staan. Zes minimale vernieuwinkjes maar liefst heeft deze upgrade voor € 139 te bieden, op de website staat dan met grote letters "En nog veel meer!!!", maar wat dat veel meer dan precies is wordt nergens onthuld. Even over denken dacht ik nog en - Floeps!! - voor ik het in de gaten had hoorde ik niet meer tot de snelle beslissers. Dus mag ik een update van niks kopen voor het volle pond á € 149! Niet dus, want als de verbeteringen zo minimaal zijn voldoet de oude versie nog heel goed.

Boe, Boe en driewerf Boe voor de makers en eigenlijk ook voor K B Software & Systems b.v., dat in Nederland het alleenrecht heeft dit overigens toonaangevende product te verkopen.

Nee, ik heb het over de Finale van het seizoen - de Grote Eindspurt tot over de Finish! Na de laatste uitvoering van De Buzz, het - twee jaar eerder dan gepland - in goede orde afleveren van mijn geslaagde ELO-project (voorlopig nog hier te zien) en het helaas iets minder goed afgelopen "Berliner Requiem"-project met het Hillegersbergs Mannenkoor was ik behoorlijk afgepeigerd. Vooral vergader-moe overigens, want ik weet van geen ophouden als het gaat om het schrijven en arrangeren van muziek, het doen van repetities, het geven van lessen en het bouwen van ELO's, CMS's en Websites, maar als je mijn productiviteit en creativiteit om zeep wilt helpen moet je me vooral veel laten vergaderen en evalueren.
Gebabbel.
Geneuzel.
Geleuter.
Ge-Ouwe H***.
Dat wat de Duitsers zo mooi "plaudern" noemen.
Na de zoveelste vergadering (waarin ik stiekem zat uit te rekenen hoeveel ELO's, CMS's en Websites ik in al die verloren uurtjes had kunnen bouwen) heb ik besloten het praatwerk aan mensen over te laten die daar meer lol aan beleven dan ik en mijn energie voor die eindsprint te gebruiken.

Zo was het dan ineens vakantie op school en aangezien onze kinderen al gelijk zelf op vakantie of scoutingkamp gingen hadden wij het rijk alleen. Waarom thuiszitten als er ergens op de wereld nog een mooie stad is waar ik niet geweest ben? Zoals Gent. Het lijkt ongelooflijk, maar ik was er nog nooit aan toegekomen. Dus een laaang weekend geboekt in B&B Atlas. Prachtige B&B, ingericht met atlassen en globes, vriendelijke gastheer en -vrouw. De eerste dag regende het behoorlijk, maar dat weerhield ons er niet van de stad door te trekken met ons vaste plan: het hebben van geen plan. Gewoon straat in, straat uit en wel zien wat we tegenkomen. Camera voortdurend in de aanslag. Prachtige stad, en op het grote plein voor de St Baafskathedraal: ja, hoor: een groot televisiescherm om de Gentenaar naar Duitsland - Argentinië te laten kijken.

Op het moment dat ik deze foto schoot was het nog 1 - 0! :-)

Drie dagen de stad verkend (om daarna in de gids te lezen wat we allemaal gemist hadden) en toen terug, want maandagavond de laatste kooravond met Kwasi Kloos, hetgeen betekende eten bij strandtent Bora-Bora in Scheveningen.

En de avond daarna: laatste repetitie van het seizoen met het Hillegersbergs Mannenkoor. Opvallend dat ik dit seizoen bij beide koren begonnen ben, al was het met Kwasi Kloos pas vanaf 1 maart en met het HMK een heel seizoen. Eigenlijk best een productief jaar achter de rug! Vanwege - ja hoor - het voetbal (Nederland - Uruguay) begonnen we een half uurtje eerder, zodat we na een uur repeteren aan de borrel konden en vooral: voor de buis omdat niemand de halve finale wilde missen.

Je ziet hier de heren zangers rustig TV kijken, maar er zijn ook dames bij. Dat zijn onze koorfans, trouwer bij iedere repetitie aanwezig dan sommige zangers - al mogen ze niet meezingen. Ik weet niet of er andere mannenkoren in Nederland zijn met zo'n fanclub, maar uniek vind ik het wel! En niet alleen omdat ze ons af en toe in de watten leggen met een klein cadeautje; eerder schreef ik al over een leuke uilen-puzzelkaart die ik gekregen had. Ook nu was er bij de afsluiting van het seizoen een presentje voor mij, omdat ik de horde van het eerste jaar had genomen.

Een leuk fotoboekje met herinneringen aan de successen van het afgelopen jaar en een mok met een uil.

Ik heb de wedstrijd tot de pauze meegekeken - je dirigeert een mannenkoor of niet - en ben tijdens de pauze bij 1 - 1 naar huis gereden. Ik heb nu écht vakantie!

Het was doodstil op straat en ik betrapte me erop dat ik toch nog redelijk bezorgd was of het allemaal een beetje gunstig voor Nederland zou verlopen. Thuisgekomen bleek de stand 3 - 1; hiep-hoi, snel een glas inschenken en nog even het laatste kwartiertje meepikken. Tegendoelpunt, 3 -2 verdorie. Toch nog spannende laatste vijf minuten, maar het bleef zoals het was. Pfff, gelukkig, Nederland in de Finale.

Woensdag: naar de Parade in het Westbroekpark. Voorstelling gezien: "Schoftendiner" van Carver. Erg goed. Maar naar de Parade ga je eigenlijk voor al het andere, het buiten eten, mensen kijken:

en, niet te vergeten, de "Zweven is Leven"-zweefmolen. Maar helaas, die mooie poster is er niet meer, vervangen door een stom A4-tje met de spreuk "Zweeft, en gij zult vinden". OMG, die man is een filosoof... Alles wordt minder, wordt het niet? :-)

Buiten het Paradeterrein bij het Troelstra-monument de fietsen weer opgehaald en ik kon het niet laten een praatje te maken met de twee parkeerwachters die in hun dienst-auto naar het begin van de wedstrijd Duitsland - Spanje zaten te luisteren. Ik vroeg wat het stond (0 - 0) en op welk land ze hoopten voor de finale tegen Nederland.

Hoe diep kun je zinken? Ik, praten over voetbal, met een parkeerwacht! Na de Finale misschien een andere kapper gaan zoeken.

Zo zien de gangen van het VCL er momenteel uit: geen leerling te zien en de lokalen leeg - het meubilair staat op de gangen zodat alles schoongemaakt kan worden voor het volgende schooljaar.
En ondertussen vergaderen wij docenten in de twee lokalen die nog ingericht zijn gebleven over de rapporten van de leerlingen. Bijna vakantie.

Ook de koren druppelen nog wat na - hoewel er nog wel iets te doen is. Afgelopen zaterdag met KwasiKloos meegedaan aan de korenestafette in het Theater aan de Vaart, Vlaardingen, georganiseerd door hun vorige dirigent Merel Martens. Die zie je hier uit de verte aan het werk tijdens het collectieve inzingen:

Het leuke van zo'n korenfestival is dat het ongedwongen is; er is geen jury. Ieder koor kon dus puur voor het plezier zingen en dat is eigenlijk waar zingen ook voor bedoeld is - je moet helemaal niet met wedstrijden mee willen doen. Hoe ontspannen het ook was: vreemd genoeg hoorde je de beste zang na afloop, toen de verschillende koorzangers in de foyer nog hun gedeelde repertoire al dan niet onder leiding van een dirigent (en al dan niet onder invloed van alcohol) ten gehore wilden en konden brengen.

Hm, deze foto is zo onscherp dat je misschien denkt dat ik onder invloed van alcohol was, maar dat was ik niet! :-)

Altijd een favoriet liedje van me geweest, op zijn minst vanwege het lekker vals blerrende kinderkoor in het refrein. De humor is wat verouderd, maar toch.
Deze week mocht ik een dagje uit met de bruggers van het VCL, naar Kröller-Müller. Musea doen er tegenwoordig van alles aan om kinderen met kunst in contact te brengen en dat is goed. Mijn leerlingen waren ook best geïnteresseerd en ze gedroegen zich voortreffelijk. Maar of de reguliere bezoekers van het museum zo blij zijn met het nieuwe beleid weet ik zo net nog niet: behalve het VCL waren er zeker nog twee scholen en met daarbij nog een groepje oude-van-dagen en een groep Japanners betekende dat gewoon dat het museum hartstikke vol was, in ieder geval het binnendeel.
Het mooiste was dat ik een kunstliefhebber geduldig met zijn camera zag wachten tot mijn leerlingen uitgekeken (en uitgeschreven, want alles moet tegenwoordig geëvalueerd worden) waren bij "De aardappeleters". Hij wilde het Meesterwerk fotograferen, maar daarvoor had hij ruim baan nodig. Toen mijn groepje eindelijk vertrok naar het volgende kunstwerk, zag hij zijn kans schoon en stelde zijn camera scherp. Dat was pech, inmiddels kwam een oud vrouwtje met haar rollator voorlangs om de aardappelen en hun eters van dichtbij te bekijken. Ik zag hem vloeken.

Wat hebbie trouwens een tijd alweer niets geschreven? Tja, druk. Altijd wat te doen. Dus af en toe maar even skippen. Ik ben natuurlijk wel bezig en ik schrijf ook wel, maar op de andere blogs - die vind je hiernaast. Bijvoorbeeld: nieuw stuk gemaakt, "De gelukkige huisvrouw" gezien, bezig met het voorbereidingen van mijn concert met het Berliner Requiem van Kurt Weill met het Hillegersbergs Mannenkoor, een interview gegeven voor de Quest over Transhumanisme (komt volgende maand uit, dus mag ik nog niets over zeggen) en nog zowat.
En er moet natuurlijk ook verdiend worden, €€€, om al die activiteiten weer van te kunnen betalen. Maar zolang dat een dagje uit naar het Kröller-Müller is, is dat niet zo erg, toch?

"Wie leest, leeft dubbel", belooft de Dordse boekhandel "De Bengel", beetje analoog aan Augustinus' "wie zingt, bidt dubbel". Omdat het winkeltje er van buiten zo gezellig antiquarisch uitzag, stapte ik naar binnen. Niks antiquariaat: ik liep prompt tegen Rüdiger Safranski's nieuwste boek aan, dat gaat over de vriendschap tussen Goethe en Schiller.

Ik heb van Safranski al eerder twee boeken gelezen, "Romantik - Eine deutsche Affäre", een heerlijk boek waarover ik al eerder schreef en zijn nog iets dikkere pil over Schiller, die ik ooit voor nog geen € 10 bij de Selexyz in Den Haag wegsleepte. En Goethe, nou ja, dat is natuurlijk mijn grote voorbeeld. Zoals bijvoorbeeld blijkt uit dit citaat van pag 195

"Ik heb daarom een dossier aangelegd", schrijft hij, "waarin ik alle mogelijke voor een breed lezerspubliek bestemde papieren die ik tegenkom, kranten, weekbladen, excerpten van preken, verordeningen, kaartjes voor toneelvoorstellingen, prijslijsten laat inbinden, en daarbij meteen ook al mijn observaties, notities en spontaan opkomende oordelen. Later praat ik dan in gezelschap over die dingen en breng daarover mijn mening te berde, opdat ik dan snel inzie in hoeverre ik goed geïnformeerd ben en in hoeverre mijn oordeel met dat van goed geïnformeerde mensen overeenkomt. Vervolgens voeg ik deze nieuwe ervaring en wat ik daarover heb opgestoken ook weer toe aan mijn dossier, en zo ontstaat er een berg materiaal dat als geschiedenis van de uiterlijke en innerlijke wereld ook in de toekomst voor mij interessant genoeg moet blijven".

Dat lijkt aardig op mijn eigen LifeLogging. En ik concludeer: je gaat wel dubbel leven, maar komt steeds meer tijd tekort.
Overigens had ik eerder op de dag waarop ik het boek kocht de tentoonstelling van Alex van Warmerdam in het stedelijk museum van Schiedam bezocht.

Daarover heb ik geschreven op mijn ArtBlog, maar 's avonds ging ik ook nog naar "De winter onder de tafel" van Roland Topor (1938-1997), uitgevoerd door de Rijzenspelers, maar ik had helaas geen tijd daarover te documenteren. Het zit in mijn hoofd, want het was een erg leuke voorstelling.
Geen tijd, hoezeer het mij ook spijt. Dat was het motto van de daaropvolgende weken, want ik dacht dat ik na "The Buzz" eindelijk een beetje tijd zou krijgen om weer eens wat te doen aan een van mijn hobbies, maar ik heb daarna hoofdzakelijk zitten vergaderen op school. Daarover log ik liever niet - vergaderen is straf.
Wel een berichtje over het leuke bezoek dat ik in het paasweekend bracht aan Annemarie en Richard, vrienden die we een aantal jaar geleden tijdens een vakantie op Sardinië ontmoet hebben. Dat was gezellig, maar om even het bezoek te doorbreken gingen we een kijkje nemen op de Sfeerboerderij Jan Cees Lont. In eerste instantie leek het een soort mengvorm te zijn van een tuincentrum en Rivièra Maison, dus vroeg Annemarie of ik het niet vervelend vond daar rond te lopen - ja, ik ben mij er eentje. Nou, ik ben eigenlijk een hele flexibele jongen en als je zoveel kunt vergaderen als ik de laatste tijd heb moeten doen dan is rondlopen op een sfeerboerderij een feest. En ik werd dan ook beloond: er bleek een grote collectie roofvogels te zijn met o.a. uilen! Zoveel had ik er zelfs in een dierentuin nog niet bij elkaar gezien:

Europese Oehoe "Pien"	Europese Oehoe "Puck"
Kerkuil "Max"	Steenuil "Goliath"
Sneeuwuil "Hedwig"

Wat had ik graag zo'n uiltje willen hebben! Maar het zijn geen lieverdjes, daar kwam ik al snel achter. En dus zaten al die roofvogels óf in een kooi, óf aan een ketting. Da's toch sneu - al ben je een rotbeest :-) Weinig tijd is erg, weinig ruimte is vreselijk. Het enige wat dan nog het leven draaglijk maakt is een goed boek. Want weinig ruimte zonder boeken, dat is eigenlijk onverteerbaar. Dan zou je geen dubbelleven moeten willen.

The Buzz. En het werd uitgevoerd op het VCL, "mijn" school. De school waar ik les geef, dan. Onze vijfjaarlijkse musical tgv het 80jarig bestaan van de school. Lang voorbereiden, audities afnemen, het stuk schrijven en veel, héél veel repeteren.
Collega Pascal Oevering schreef de teksten, losjes gebaseerd op eerdere versies van de Wizard of Oz vermengd met eigen ideeën. Anderen bouwden decors, maakten kleding en rekwisieten. Zelf mocht ik de orkestmuziek vanuit het klavieruittreksel orkestreren en arrangeren. Een taak die me wel wat in de stress heeft gebracht - het moet toch op tijd klaar, hè - maar uiteindelijk ook veel bevrediging; ik heb nog nooit zo'n leuk en goed orkest op het VCL gehad. Ik wist opeens weer waarom ik op mijn 18e muziekleraar wilde worden. Vanachter de piano mocht ik de uitvoeringen leiden en begeleiden.

(Foto: Pim Markering)

---

Na de première van woensdag 10 maart schreef collega Cees van Breukelen een recensie, die op de website van de school staat, maar helaas geen permalink. Dus reproduceer ik hem hieronder:

Buzz: aantrekkelijke musical smaakt naar meer
Na maanden van voorbereiding en spanning was het op 10 maart zover: de première van de BUZZ, de lustrummusical van het VCL. Een productie waar we lang naar hebben uitgezien en waar veel van verwacht werd. Een groep van in totaal zo'n tachtig man en vrouw sterk had er immers keihard aan gewerkt om het bekende verhaal van de Tovenaar van Oz van de Amerikaanse schrijver L(ymen) Frank Baum VCL-fähig te maken. En zoals iedereen die geweest is zelf heeft kunnen vaststellen: wat werd ons een ongelooflijk aantrekkelijke voorstelling voorgeschoteld!

De voorstelling begon in een rustig tempo in een huiskamer waarin een aantal VCL'ers ons een realistisch beeld van hun wijze van converseren gaven en Bianca (knap gespeeld door Sanya) een overtuigende bitch neerzette. Maar het waren vooral de songs die het enthousiasme in de zaal tot grote hoogte lieten exploderen. Het eerste lied was meteen al een voltreffer. Ondersteund door het soepel begeleidende schoolmusicalorkest o.l.v. onze muziekleraar zong Dorien (Maxine) dit nummer zuiver en met veel overtuiging en gevoel. Niet alleen haar zangkunst stond gedurende de hele voorstelling op hoog niveau. Knap was ook hoe zij, het sukkeltje van de VCL'ers in de kamer waar de voorstelling begon, uitgroeide tot de heldin van het stuk en tegelijk een onbevangen kind bleef: chapeau Maxine!

Na dit eerste zangnummer ontstond een wervelende show waarin koor en dansers samen met de protagonisten dansten, zongen en de toeschouwers lieten genieten. Het applaus dat voortdurend opklaterde, was dan ook meer dan terecht.

En er viel nóg meer te genieten: denk aan de fraaie en soms geestige wijze waarop het buitengebeuren via videoschermen werd getoond. Denk aan Mees als boom: zelfs zonder goed geluid nog de moeite waard. Denk aan de manier waarop Tarik met veel begrip de begriploze Volkan neerzette. Denk aan de zelfspot rond de dolfijn van Dorien, die Vis werd genoemd: 'Hij doet me denken aan een plek waar je kunt leren, maar toch niet iedereen even slim is." Denk ook aan de opzienbarende opkomst van Leonie de leeuw (Suzanne), zo mooi dat je voor haar inderdaad nauwelijks bang kon zijn.

Mooi ook dat de zaal enthousiast mee kón en mee wílde klappen en zingen: "We love to see the wizard, the wonderfull wizard of Oz." Als zoiets gebeurt, dan is er sprake van echte magie: dromen worden voor even werkelijkheid.
En al denkt de boze heks Bianca in het Gouden Paleis van de tovenaar (het Casino in Scheveningen) nog haar slag te kunnen slaan, dat zal niet meer lukken, hoe wanhopig ze ook het "Money, money, money" uitzingt. De hele casino-scène was er trouwens een om niet te vergeten, een met veel dynamiek en een prachtig toneelbeeld door decor en kleding. De allermooiste scène vond ik zelf overigens de laatste voor de pauze waarin de goudgeklede Mees (Jim/Wizz) zijn lied zingt, omzwermd door de bevallige meisjes van de zang- en dansgroep: "Always believe in love". Bij deze tovenaar leek er in dit opzicht geen sprake van twijfel aan zijn toverkunsten te zijn.

Uiteindelijk ontwaken onze VCL'ers ieder uit de droom waarin de speciale cake ze had verstrikt en ook het publiek begrijpt dat aan alles een eind komt, wanneer alle deelnemers de 'brand new day' bezingen.

Mees, tenslotte, kweet zich voortreffelijk van zijn taak eenieder die meegewerkt had aan de voorstelling in het zonnetje te zetten. Hij noemde vele, vele namen van personeelsleden, leerlingen, ouders en ik zou ze graag allemaal willen herhalen, want ze hebben het verdiend. In het kader van een recensie kan dit niet. Onze dankbaarheid is er echter niet minder om. Wel wil ik hier nog even stil staan bij de rol van de aankleding (kostuums, decor, make up, programmaboekje enz.) en van de technische commissie. Al dit werk achter de schermen kost deze mensen heel veel tijd, maar het is dankzij hun inbreng dat we konden we genieten van zo'n mooi aangeklede voorstelling en goed verstaanbare spelers. Dank hiervoor. Koor, orkest en dansgroep heb ik natuurlijk eerder al genoemd en geroemd. Twee personen wil ik toch even apart noemen. Maurits die op het allerlaatste moment de rol van Tim op zich moest nemen en dat voortreffelijk deed. En de regisseuse die deze prachtvoorstelling heeft gemaakt en die het hele schooljaar de leidende kracht achter deze voorstelling was. Wat een grandioos debuut

Na drie uitvoeringen is alles weer achter de rug en zit ik weer in rustiger vaarwater. Het was leuk, maar alweer te lang geen aandacht kunnen geven aan andere zaken.

Zo noemden sommige leden van Operakoor Maasstad de reden van mijn vertrek naar Kwasi Kloos. Zelf noem ik het liever verandering van spijs. Want na bijna zeven jaar kende ik het menu van het koor en het koor kende mijn stijl van de maaltijd bereiden. Om in kooktermen te blijven. Kortom: het was tijd om over te stappen.
"Hey, Who Moved My Cheese?".
Hoe lang blijf je eigenlijk bij een koor? Ik ben ooit 17 jaar bij een koor gebleven. Dat is haast gebrek aan initiatief te noemen. Bij nog twee andere koren ben ik langer dan tien jaar gebleven - best trouw eigenlijk. Maar bij mijn vertrek bij deze koren had ik steeds het gevoel dat de meeste koorleden het wel best vonden. En ze waren toch ooit heel blij met me geweest - even niet goed opgelet dus.
Smell The Cheese Often So You Know When It Is Getting Old
Ik heb het ook ooit maar één jaar bij een koor uitgehouden. Dat is aan de korte kant, maar de klik was er niet. Zo tussen de vijf en zeven jaar, dat is in het algemeen lang genoeg om iets te kunnen opbouwen en kort genoeg om elkaar niet tot last te worden. The Quicker You Let Go Of Old Cheese, The Sooner You Can Enjoy New Cheese
Bij Operakoor Maasstad heb ik het gevoel op het juiste moment te zijn vertrokken. De zeven jaar net niet volgemaakt, het jubileumconcert (in oktober a.s.) net niet gehaald - dat had wellicht nog gekund - maar het was goed zo. Move With The Cheese
Afgelopen maandag mijn afscheid gehad. Daarbij werd mij een Liber Amicorum overhandigd, schitterend ingebonden in een gemarmerde kaft, waar diverse leden hun herinneringen aan mij hadden opgetekend.

Daar zaten heel wat mooie woorden bij, dus ik ben tevreden over de erfenis die ik daar achterlaat.
En nu niet meer achterom kijken: per 1 maart begin ik bij Vocal Group Kwasi Kloos. We kennen elkaar al, want vorig jaar heb ik daar ingevallen toen ze vlak voor een koorfestival in Almelo zonder dirigent kwamen te zitten. Met slechts twee repetities wonnen we daar de eerste prijs (natuurlijk niet helemaal alleen mijn verdienste) en ik weet nog dat, toen ik bij de prijsuitreiking het podium opliep, een van de juryleden tegen me zei: "blijf toch!". Ik eigenwijs natuurlijk, dus niet gedaan. De dirigent die het toen geworden is was al heel snel toe aan een nieuw stukje kaas en weer zette Kloos de deur voor mij wijd open. Ik heb even nagedacht en besloot toen erin te stappen. Savor The Adventure And Enjoy The Taste Of New Cheese! Het is een goed koor, Kwasi Kloos. Dus uiteindelijk toch een uitdaging.

Vreselijk trots was ik vrijdag op Hester. Speelt net een paar maandjes gitaar en nu al met de jaarlijkse bandjesavond op school op de Bühne met een heuse elektrische gitaar. Cool!

Op het Segbroek College hebben ze workshops voor bandjes en Hester gaf zich gelijk op. Ik heb de laatste weken heel wat keertjes "My Happy Ending" van Avril Lavigne moeten aanhoren en "Mercy" van Duffy. Vrijdag was de presentatie.
Ik heb niet zoveel met die liedjes, maar de vader en de muziekdocent in mij streden om het hardst wie het meest trots mocht wezen. Hester speelde zonder een spoortje zenuwen en strak in de maat - alsof ze ooit met die gitaar geboren is.

Inmiddels is Hester alweer met het volgende project bezig: samen met Roosmarijn wil ze auditie doen voor het open podium - Roos als zangeres en Hester als gitareuse. "Unwritten" van Natasha Bedingfield - wordt het en da's nog niet zo eenvoudig voor een beginner. Zelf zat ik vroeger uren met een grammofoonplaat van Boudewijn de Groot of Jaap Fischer te rommelen om de juiste akkoorden en loopjes uit te zoeken. Die platen waren na verloop van tijd zo versleten dat je gewoon de achterkant kon horen als je hem draaide. Maar tegenwoordig hebben we daar de onvolprezen website Ultimate-Guitar voor, waar altijd wel een fanatiekeling te vinden is die het allemaal keurig voor je uitgezocht en opgeschreven heeft - in tabulaturen, want dan zie je gelijk waar je je vingers neer moet zetten. Wij dus achter de pjoeter en oefenen maar.

'k Heb er zelf ook weer van geleerd.

Tijd niet een weekendje weg geweest, mengeling van druk³ en het veranderende leefritme van de kids, waardoor ze niet meer op van te voren berekenbare tijden thuis zijn. Of eigenlijk: niet thuis zijn, want als zij weg zijn kunnen wij ook de hort op. En gaan. Dit weekend was er eindelijk weer eens een gaatje, dus toen ik vrijdag om half zes thuiskwam had Marit mijn koffertje al gepakt. Ff checken of mijn favoriete after shave erbij zat - voor het overige vertrouw ik haar volkomen - en wegwezen.
Reisdoel Brugge; we hadden geboekt in B&B "Charming Brugge", een prachtig herenhuis aan de (of is het "het" ?) Komvest 13, dat door de eigenaren schitterend was gerenoveerd en in stijl was ingericht.

Onze gastheer had ons bij aankomst keurig uitgelegd wat we allemaal in Brugge konden doen, waar de meest interessante culturele zaken te beleven waren en welke musea en restaurants we beter konden mijden. Alles met een fluorescerende stift in verschillende kleuren op de plattegrond aangetekend: een man naar mijn hart. Echter: als ik vrij ben is mijn vaste plan om geen plan te hebben - ik slenter wat rond door zo'n stad en zie wel waar ik tegenaan loop. Dus dat deden we, ondanks de miezerige regen, waardoor ik mijn humeur nooit laat vergallen.
Boekhandels zijn gevaarlijk voor mij, dus ik liet De Slegte links liggen en ook de Standaard Boekhandel tegenover de schouwburg, waarvoor ik beloond werd met het leuke beeld van de Vogelvanger uit Mozart's Zauberflöte dat voor de schouwburg staat.:

Met het vrolijke vogelvangerdeuntje in mijn hoofd liep ik verder door de Vlamingstraat. Op de markt is natuurlijk heel wat te zien. Bij boekhandel De Reyghere wierp ik een steelse blik in de etalage - meer was het niet. Wat zag mijn oog? Een boek over de componist Erik Satie - "de man met een kleine piano in zijn hoofd"!

Ik naar binnen maar vond het boek niet bij "muziek" of "biografieën", dus moest ik naar de infobalie. Dat haat ik, want toegeven de weg niet te weten in een boekhandel is voor mij een enorme vernedering. "Meneer, da's een kinderboek" zei de infobaliemevrouw. Ik had nog kunnen denken, "te oud als voorleesvader, te jong als voorleesopa", want die vrouw had me natuurlijk gelijk getaxeerd, maar ik liet me niet uit het veld slaan - of ik het toch mocht inzien. Voor mijn generatie, opgegroeid met de jongensboeken van J.B. Schuil een zeldzaam mooi geillustreerd boek. Met die leuke gedachtenkronkels van Satie in kindertaal verwerkt. Zoals deze: Satie ziet op straat een kersverse moeder met haar pasgeboren baby in de kinderwagen. "Gefeliciteerd met je geboorte", zegt Satie tegen de baby. :-)
En een CD met zijn muziek - en niet alleen maar de eeuwige Gnossiennes en Gymnopédies. "Doen" zei Marit, die van een nieuwere generatie is, al met een ander soort kinderboeken is opgegoeid en aan het decoratieve element in de boekenkast dacht (waar nu een kijk- en luisterboek over Maria Callas staat).

Vlak naast de boekhandel staat het historische monument ‘Huis Bouchoute’. Er zit tegenwoordig een brasserie in en wij nuttigden daar onze lunch. Daar leerde ik a) dat deze tent zichzelf nogal overschat qua vraagprijzen voor hun produkten en b) over de Bol van Quetelet,

die daar op het dak staat en waar de naam van het pand "Meridian 3" vandaan komt. Aan mijn zojuist verworven kennis over de bol van Quetelet klampte ik mij blijmoedig vast en besloot dat met de Vogelvanger, het Satie-boek en het zojuist geleerde het na krap twee uurtjes Brugge al 3 - 0 voor mijn goede humeur stond.
Nog meer leuks:

Prachtige "snoepwinkel "La Cure Gourmande".	Etalage met keramieke kippen. Dit exemplaar stelt "George" voor, de trotse baas van het hoenderhof, die voldaan van zijn mannelijke dominantie het hoofd opricht. Zo kan-ie wel weer.
Winkel "The Bear Necessities" - pluche beren	Slapende kat in modewinkel; heeft een prima plekje gevonden op een stapel vesten.
Muzikanten op de brug bij De Dijver. Het gaat mij om de viool	Fotograferende Japanners bij het beeldje van de OL-Vrouwekerk. De pot verwijt de ketel, natuurlijk.

Zo, dat was een kleine selectie - want natuurlijk heeft mijn camera weer overuren gemaakt.
Voor we terugreden naar huis nog een klein stukje historie invoelen: even langs het nabij gelegen plaatsje Damme, waarvan ik weet dat daar het vermeende graf van Jacob van Maerlant is. Daar kon ik niet bijkomen, maar wel bij Maerlant's standbeeld.

Da's niet zomaar een dagboekje bijhouden. En ook niet een beetje bloggen, want dat doen we allemaal wel zo ongeveer ten naaste bij. Ik kwam op deze link die verwijst naar het MyLifeBits -project van Gordon Bell:

The experiment:Gordon Bell has captured a lifetime's worth of articles, books, cards, CDs, letters, memos, papers, photos, pictures, presentations, home movies, videotaped lectures, and voice recordings and stored them digitally. He is now paperless, and is beginning to capture phone calls, IM transcripts, television, and radio.

Er is nu een boekje uit, dat heet "Total Recall". Een gevaarlijk boekje, zei mijn slijter ooit eens toen ik hem vroeg naar een gezellig boekje over Schotse Whisky's dat bij Gall & Gall op de toonbank lag. "Als je het boekje leest, wil je ook al die whisky's proeven". Het heeft me niet weerhouden en ik wist gelukkig maat te houden.
Zo lijkt het me ook met Total Recall, want ik boekhoud sowieso al heel wat af. Als kleine jongen al hield ik bij welke boeken ik bezat en wanneer ik ze gekocht had. Ook mijn LP's moesten er aan geloven: op de witte papieren binnenhoes kwam de noodzakelijke informatie te staan. Ik heb ook een tijd serieus dagboeken bijgehouden, maar daar ben ik mee gestopt - een dagboek doe je als je depri bent en dat wordt bevestigd door mijn eigen dagboekschrijfsels uit die tijd: echt vrolijk was ik toen niet als ik erop terugkijk. Maar ik heb ze nog wel - drie delen - en doe ze niet weg. Archivaris zou wellicht een mooi beroep voor mij zijn geweest.
Maar lifelogging is iets heel anders: met het steeds goedkoper worden van digitale opslagruimte is er eigenlijk niets dat je weerhoudt om vrijwel ieder aspect van je leven op te slaan en te catalogiseren. Ik heb mijn hoop dan ook gevestigd op Gordon Bell, die bezig is één centraal opslagsysteem te ontwikkelen, want mijn eigen LifeBits staan nog altijd her en der verspreid.
Allereerst heb ik deze website natuurlijk, voor wat kleinburgerlijk gekeuvel over de gewone jongen die ik, ondanks alles, uiteindelijk ben gebleven. Mijn "Kuehleborn"-website (b)logt over alles wat ik op digitaal gebied presteer - computermuziek, wetenschap, het systematiseren, archiveren en distribueren van kennis en natuurlijk Second Life (al ligt dat momenteel wat stil, te druk met First Life). Verder spuit de eigenwijze bemoeial die ik ben ongegeneerd zijn mening over van alles op diverse websites, die in de kolom rechts van deze website geaggregeerd worden. En natuurlijk houd ik bij wat ik gelezen heb (sinds 1992, maar vanaf 1994 digitaal), wat ik in mijn boekenkast heb staan (en wanneer ik het gekocht en gelezen heb), welke films ik gezien heb (en wanneer). Via GeekChart heb ik een dagoverzicht van mijn SocialWeb-activiteiten.
Dit betreft dan de zaken die ik rustig aan de buitenwereld durf te etaleren - ik share me suf en via Friendfeed en Twitter worden al mijn nieuwe entries geautomatiseerd doorgespeeld aan mijn "followers", al begrijp ik niet wat ze met de informatie moeten - je moet zelf wel een vreselijk oninteressant leven hebben om het mijne er digitaal even bij te willen en kunnen doen. Maar er zijn ook enige zaken die ik meer voor mezelf houd, hoewel ik er geen moeite mee zou hebben wie dan ook er inzage in te verlenen. Zo houd ik een "MoodChart" bij op "Joe's Goals" (de widget zit in de linkerkolom, je kunt wel zien of ik tevreden over mezelf ben, maar niet mijn targets waarop ik dat baseer) en doe ik iets vergelijkbaars als beta-tester van het PersonalStats project. Als ik een bijzondere droom heb gehad - een droom is de "verbrandingsoven van de persoonlijke herinnering en een stuwmeer van het onderbewuste" om met Frits van Oostrom ("Maerlants Wereld" pag 164) te spreken - gaat-ie keurig "getagd" in een van mijn TiddlyWiki's (een niet-lineair digitaal notebook, die vanaf een USB-stick draait; ik heb daarover geregeld op "Kuehleborn's World" geschreven), datzelfde doe ik met losse inspirerende ideeën die ik zo hier en daar tegenkom - een stuk of vier TW's - per onderwerp gereserveerd - heb ik zo in gebruik.
Andere zaken die ik "on the go" registreer gaan doorgaans naar mijn "Evernote"-notebook (m.n. interessante artikelen op het Web) of naar mijn Delicious-Social Bookmarkaccount.
Wat overblijft Blog ik ter plekke via ScribeFire (een handige Firefox add-on) naar een van mijn WeBlogs, of, als ik echt in tijdnood zit, via mijn MetaBlog - maar, toegegeven, dan is de nood zo hoog dat ik er nog maar zelden iets mee doe.
Onnodig te zeggen dat ik alles bewaar en recycle - dus een portable externe harde schijf van 350 Gig heb ik ook permanent op zak. O.m. heb ik mijn hele e-mail archief vanaf mijn allereerste schreden in het WWW nog - een enkele per ongeluk gedeletete e-mail (ik krijg daar soms nog wel eens de pest over in) daargelaten. Sinds een paar jaar heb ik mijn websites voor $ 80 per jaar gehost bij Bluehost in Amerika en hoef ik niet op een paar GB's meer of minder te kijken, dus staat alles daar nog eens zorgvuldig gearchiveerd; mijn blogs staan allemaal ook nog eens gemirrored bij Wordpress en natuurlijk maak ik wekelijks zorgvuldig een back-up van al mijn data! Redundancy Rulez! :-)
Ik heb altijd een camera (zo een waarmee je ook kunt telefoneren) al staat hij zeker niet permanent te draaien, zoals bij Gordon Bell) en een memorecorder bij me, en een moleskine notitieboek, schrijfboekjes en -gerei (4-kleurenpen, kleurpotloden) om ideeën, tips van anderen en aantekeningen uit boeken/tijdschriften of websites in op te schrijven. Als "Razende Reporter" documenteer ik ieder aspect van mijn dagelijkse doen en denken. Ik ben helaas nog niet "paperless" - en heb ook die behoefte niet zo, al zou dat aardig wat troep schelen; opruimen is helaas niet mijn sterkste kant.
Zo rommelig als mijn papierwinkel is, zo helder georganiseerd is mijn digitale opslag. Als jongen van twaalf keek ik al uit naar zoiets als een computer en nu die er is - we schrijven inmiddels zo'n veertig jaar later - weet ik zeker dat de computer helemaal mijn "ding" is. Mijn digitaal archief is een perfect ingericht museum van alles waar ik de afgelopen tien a vijftien jaar mee bezig ben geweest en ik dwaal er geregeld met plezier doorheen; vooral als ik mijn boekenschriftje (ik noem het zo, maar het is eigenlijk een word-bestand; mijn eerste consequente digitale life-logboek) nog eens doorkijk kan ik mijn eigen ontwikkeling overzien.

The fatal metaphor of progress, which means leaving things behind us, has utterly obscured the real idea of growth, which means leaving things inside us. - Gilbert Chesterton

Ik ga dat boek "Total Recall" snel lezen en kijken wat ik nog vergeten ben bij te houden!

De eerste werkweek na de vakantie begon al gelijk met bovenmatige gladheid. Op de eerste koorrepetitie van het nieuwe jaar belde Operakoor Maasstad af - te glad en te gevaarlijk om te komen voor de leden. Voor mezelf eigenlijk ook, maar ik zou het wel gedurfd hebben. Hoe dan ook: ik heb altijd iets te doen, dus een vrije maandagavond kwam me wel van pas: ik kwam nu vooral wat minder tijd te kort.
Het was echt glad, maar dinsdag ging ik toch naar het koor: er was open avond bij het Hillegersbergs Mannenkoor, met nieuwjaarsborrel. Leverde toch drie nieuwe leden op, altijd mooi. We repeteren gewoonlijk in Schiehoven-Wilgenplas, maar voor deze gelegenheid was uitgeweken naar brasserie "Onder de Wilgen".

Na afloop nog even kijken in de gang, waar koorlid Hans van Ditmarsch een kerststal had ingebouwd. Er is een kunstenaar aan die man verloren gegaan - maar nu zingt hij in mijn twee koren en daar ben ik toch ook wel heel blij mee. Natuurlijk gelijk met mijn cameraatje een foto gemaakt, maar deze foto's, gemaakt door Peter 't Hart, zijn beter:

De week ging verder voorbij met lesgeven en verder werken aan het orkestreren van onze schoolmusical "The Buzz", een flinke klus, maar gelukkig is de voltooiing in zicht. Van het orkestreren dan, want er moet nog heel wat gerepeteerd worden voordat het allemaal een beetje behoorlijk zal gaan klinken.

Dus zaterdag nog een hele dag gerepeteerd op school. Wat werk ik toch hard, maar gelukkig wordt het wel gewaardeerd. Vrijdag werd ik onder voorwendsel van een "probleem" (ik dacht natuurlijk aan een computerprobleem) naar de rectorskamer gelokt. Daar zat, behalve de rector zelf, de voorzitter van het schoolbestuur en even overviel mij de angst dat ik mijn congé zou krijgen. Het tegendeel was waar: voor mij volslagen onverwacht kreeg ik een kleine toespraak waarin waardering werd geuit voor mijn verzameld oeuvre: mijn enhousiasme als muziekdocent en al het andere wat ik zoal doe voor de school - op dit moment vooral de Elektronische LeerOmgeving opzetten en onderhouden. Ik kreeg bloemen en een oorkonde, volgens de rector relativerend een "Spielerei" genoemd, maar ik zie het als een opsteker en dat kun je altijd gebruiken.

Zaterdag na de repetitiedag hadden Marit en ik nog een programma vol kunst af te werken: Eerst zouden we in Haarlem naar het concert gaan van Jenny Arean en Louis van Dijk. Het was nog spannend of dat wel door kon gaan met het weeralarm, maar dat viel achteraf erg mee. Er was goed te rijden en aangezien we dit weekend kinderloos waren, besloten we er gelijk een hotelletje aan vast te boeken. De keus viel op het Amrath Frans Halshotel in Haarlem, betaalbaar en vlak boven de parkeergarage. En op loopafstand van de Philharmonie, waar, zo dachten wij althans, het concert zou plaatsvinden. Het hotel was okay, en daarmee is alles wat daarover te zeggen is zo'n beetje gezegd. De binnenhal is wel imposant met de grote wenteltrap naar de kamers en, aan het plafond, het gebrandschilderde glas-in-loodwerk van Gerti Bierenbroodspot uit 2006.

Na het inchecken eerst maar happen. Na een voettocht door het bevroren Haarlem, waar we eerst langsgingen bij restaurants die we al kenden, maar voor deze gelegenheid niet goed genoeg vonden, kwamen we uiteindelijk terecht bij Spaarne66, waar we een heerlijke soep gevolgd door een matig hoofdgerecht en een redelijk dessert verzwolgen. Met wijn, natuurlijk, want zoals op het grote bord met quotes aan de muur te lezen was:

“Quickly, bring me a beaker of wine, so that I may wet my mind and say something clever.” - Aristophanes.

Ik had dat bord graag willen fotograferen, want het stond vol pakkende quotes over eten en drinken, maar ik ben altijd maar wat voorzichtig met die camera (niet iedereen vindt het prettig als je fotografeert) en tegen de tijd dat ik het wilde doen zaten er mensen voor. :-(
Die hoef ik er niet op :-)
Wat ik wel oppikte was de leuke Boomerang-kaart die eigenlijk een reclame was voor een abonnement op de VARA-gids, maar geïnspireerd was op Google:

Da's wel iets anders dan het Google-logo dat de zoeker zelf op 4 januari uitbracht tgv de geboortedag van Isaac Newton (de vallende appel bracht, volgens de legende, Newton op het idee van zijn wetten over de zwaartekracht).

Na het eten dus rustig aan naar de Philharmonie. Bij de kaartcontrole kwamen we er moeiteloos door, ik was al teleurgesteld dat er helemaal niet gevraagd werd naar mijn "Teacher of Arts" CJP, die ik via mijn collega's CKV van school gekregen heb (en waar ik juist vanwege de vermelding "Teacher of Arts" zo trots op ben - een kinderhand is gauw gevuld), maar nog bonter is dat ik bij bestudering van het programmaboekje merkte dat ik het verkeerde programma in mijn handen gestopt had gekregen! Ik terug naar de programmaboekjesuitdeelmevrouw, die vervolgens zei dat we kennelijk bij de verkeerde zaal zaten! Philharmonie en Stadsschouwburg delen in Haarlem hun website en kassa, maar wij moesten naar de Stadsschouwburg en dat ligt min of meer aan de andere kant van het centrum :-(
Wij hadden nog precies een kwartier om ons daar te voet heen te begeven, ons kwaad makend over dat dat niet wat duidelijker op de website staat en toch vooral over het feit dat het bij de kaartcontrole aan de ingang niet opgemerkt was - wij komen nu eenmaal niet uit Haarlem. Aangekomen bij de Stadsschouwburg - net op tijd en zonder valpartijen in de spekgladde Houtstraat - liepen we tegen mensen aan die het omgekeerde probleem hadden: zij zaten nietsvermoedend in de Stadsschouwburg en moesten nog snel naar de Philharmonie - dat hebben ze zeker niet meer gehaald. Achteraf kun je erom lachten, maar een beetje slordig vind ik het wel.

En zondag naar West Side Story. Geweldige muziek en leuk hem nu eens als musical gezien te hebben. Vanwege de gladheid (en ook om de peperdure parkeergarage in Scheveningen uit te sparen) maar met het openbaar vervoer gegaan, waar ik weer van leerde waarom ik daar zo min mogelijk gebruik van maak: de chauffeur van HTM-lijn 21 was zo hufterig misbruik te maken van zijn positie en liet ons, met een aantal andere reizigers, niet binnen omdat zijn bus "te vol" zat. Dat is natuurlijk een tamelijk betrekkelijk iets, waar je lang of kort over kunt discussiëren, maar er stapten zeker 6 mensen uit, dus je zou denken: er kwamen ook weer 6 plaatsen vrij. Ik hoop maar dat-ie er een fijn machtsgevoel aan over heeft gehouden. En stiekem hoop ik dat na afloop van zijn dienst bij het naar huis gaan de kou en de gladheid hem een beetje noodlottig zijn geworden.
Meen ik dat nou?
Niet echt, mijn weekend was te goed om lang rancuneus te blijven. :-)