George Overmeire's blog

Sjors de Bouwer

Zo bouw je een webstek, zo bouw je een schouw. We waren de schouw om onze open haard echt zat, en dus begonnen we opgewekt de zaak te slopen. Natuurlijk zijn er allerlei mooie voorbeelden te vinden van hoe professionals zo'n schouw maken, maar, doe-het-zelver die ik nu eenmaal niet ben, ik doe dat natuurlijk gewoon helemaal zelf. Niet zonder slag of stoot, maar het wordt wel wat. Deze winter zitten we er dus warmpjes bij, vooral qua sfeer. Dat zeg ik: Gamma.
Erg warm was het ook in het Appeltheater, waar ik afgelopen zaterdag de Odysseus-marathon uitzat. Laaiend enthousiast ging ik erheen, lichtelijk teleurgesteld kwam ik eruit; Appelregisseur Aus Greidanus heeft een ander idee over het opbouwen en ophouwen van een spannende theateruitvoering dan ik, maar daarover heb ik op mijn cultuurblog al geschreven.

WebWever


Kuehleborn Lives in the Web!

Vanaf het moment dat het er was ben ik weg van het internet geweest! En één website is niet genoeg, mijn web groeide en ik weef nog steeds nieuwe zijtakken van mijn web-bouwwerk.

Gisteren mijn ruimtekolonisatie-site in een nieuw jasje gestoken, vandaag was mijn cryonics-website aan de beurt. Alleen: het ging gruwelijk mis. Dat verdraaide php-gedoe ook; mijn website zag er niet uit en ik was niet in staat de boel in oude staat terug te brengen. Is altijd al mijn angst, ook bij klussen in huis, waaraan ik me dan ook altijd zo lang mogelijk onttrek. Maar bij mijn websites ligt dat anders. De hele zaak wegdoen (gaat ook niet zonder moeite) en "from scratch" opnieuw beginnen was het enige wat er opzat - gelukkig heb ik van alle teksten altijd zorgvuldig gebackups gemaakt.

Na twee stressvolle uurtjes was de hele zaak weer "up and running". En, mooier dan het was, want daar doe je het voor. Nu hopen dat ik wat nieuwe content kan toevoegen, want wat heb je aan een mooie etalage als er alleen ouwe troep in de winkel ligt.

In de ban van Schumann

Het zou zo maar kunnen dat ik na mijn 50ste verjaardag mijn Sturm und Drang-periode achter mij gelaten heb en nu in rustiger vaarwater terecht ben gekomen. In ieder geval zit ik op dit moment in de sfeer van de Romantiek.
Ten dele komt dat door het lezen van Rüdiger Safranski's voortreffelijke boek "Romantik - Eine deutsche Affäre", een heerlijk boek dat ik gelukkig nog lang niet uit heb, want ik heb mij voorgenomen er nog vele genoeglijke en leerzame uurtjes mee te beleven. Ten dele komt dat ook door het lezen van Robert Musil's "De man zonder eigenschappen" (dat ik ondanks mijn liefde voor het lezen van Duits toch maar in vertaling lees; 1344 pagina's en ik ben pas bijna halverwege). En ten dele door het vanuit mijn belangstelling voor het Biedermeiertijdperk gelezen boek Das Musikleben der bürgerlichen Gesellschaft Leipzigs im Vormärz (1815 – 1848) van Friedrich Schmidt.
Dat is wellicht wat men nu synchroniciteit noemt, of anders "Goethendipity", dit alles met een welgemeend excuus voor het linken naar op één na allemaal webpagina's die door mijzelf bij elkaar zijn geschreven.

Schmidt's boek bracht mij op de (muzikale) relatie tussen Beethoven en Clara Schumann, via het mooie gedicht van Franz Grillparzer. Dat gedicht wilde ik natuurlijk lezen, Google liet het mij vinden in de volledig gedigitaliseerde werken van Grillparzer, geweldig werk van de Universitätsbibliothek Graz. Ik ken het inmiddels uit mijn hoofd.
Min of meer gelijkertijd had Pianist Magazine een stuk van Clara Schumann in de bijlage, nadat ze twee afleveringen eerder mij al mijn tanden hadden laten zetten in een stuk uit de Davidsbündlertänze van Robert Schumann.
En dat brengt je dan tot Schumann's "Davidsbündler", waarover Schmidt ook schrijft. Ik dacht altijd dat het een imaginair verbond was tussen Schumann's alter ego's Eusebius en Florestan, maar er is meer aan de hand: het heeft alles te maken met een groep gelijkgestemde musici die zich afzetten tegen een al te "burgerlijke" opvatting over kunst in het algemeen en muziek in het bijzonder

"Der Davidsbund ist nur ein geistiger, romantischer ... Mozart war ein ebenso großer Bündler, als es jetzt Berlioz ist."
(Schumann 1836 in een brief aan Heinrich Dorn)

en ook met de in de 19e eeuw populaire geheime bondgenootschappen, die Safranski beschrijft, bijvoorbeeld Schiller's "Geisterseher", Goethe's "Turmgesellschaft" in "Wilhelm Meister" (goed boek trouwens, moet ik nodig herlezen), Jean Paul's "Titan", Achim von Arnim's "Die Kronenwächter" en Tieck's "Wilhelm Lovell". Safranski noemt niet "Der Tunnel über der Pleiße", het gezelschap in Leipzig waar o.a. Albert Lortzing, lid van was. Aan Lortzing's werk ontleende ik mijn eigen alter ego Kuehleborn, een allerminst romantisch karakter, maar een koele, rationele geest (het is dan ook mijn andere ik).
Kortom, alle reden om eens wat meer onderzoek te doen. Hét boek over dit onderwerp is Friedrich Jansen's "Die Davidsbündler" uit 1883. Ik naar mijn favoriete online antiquariaat: Abebooks. Helaas, niet in voorraad. Toen naar de tweedehandsafdeling van Amazon. Ze hadden de reprint uit 1992 voor het onvoorstelbare bedrag van.....€ 199. :-(
Dat ging me natuurlijk te ver, hoe vaak kun je voor dat bedrag niet lekker uit eten, of naar de film?
Weer bracht Google uitkomst: Google books had het hele boek vanaf microfiche uit het archief van Yale University gescand! 260 pagina's, een downloadje van 5,3 MB. De volledige titel van het boek luidt trouwens

Die Davidsbündler: Aus Robert Schumann's Sturm- und Drangperiode.

Gelukkig, mijn huidige belangstelling voor de klankpoëzie van Schumann, waar ik als jonge conservatoriumstudent geen begrip, of minstens geen geduld voor had, hoeft niet te maken te hebben met mijn op leeftijd komen: nog steeds "sturmt und drängt" het in mij. En Google? Google is Kuehl eh...Cool!

BBQ

BBQ-en, is dat nou Hedonisme? Gaat het bij hedonisme niet meer om het verfijnd genieten? Natuurlijk, wat mij betreft is BBQ een middel, geen doel. Op de laatste vakantiedag terwijl het weer nog één dagje meezit met vrienden in het Zuiderpark zitten, de vakantie evalueren en een hapje eten en een onmatig glaasje wijn drinken.

BBQ-en schijnt bij uitstek een mannenzaak te zijn - het bereiden althans - en hier sta ik dan ook met Herman het vlees te bereiden terwijl vrouwen en kinderen zich amuseren.

Giorgio Productions

De eerste domeinnaam die ik registreerde was nog in de pre-historische tijd van het internet de naam giorgioproductions.com. Het ging eigenlijk puur toevallig: ik was gaan praten bij de Kamer van Koophandel over mijn bedrijfsnaam "Giorgio Productions". Deze naam was ontstaan uit een grapje, maar stond voor alles wat in de korenbusiness deed, dirigeren, arrangeren, koorleiden, muziek schrijven en alles wat daar nog aan randverschijnselen bijkwam.

50!

Jawel, ik probeerde hem nog te ontlopen door op vakantie te gaan, maar ik werd vorige week vrijdag wakker in het Deense Nyborg en toen had Abraham me toch weten te vinden.

Mijn GSM lag naast me te jammeren dat er -tig ongelezen sms-jes waren, waarvan één met de optimistische tekst:

Gefeliciteerd! Je bent nu ouder dan je ooit bent geweest, maar jonger dan je ooit zult zijn!

Eh, ja, zo kun je het natuurlijk bekijken.

Tijd voor vrije tijd

De laatste weken hebben in het teken van afronden gestaan. Het onderwijs geeft altijd lekker lange vakanties - een van de redenen waaom het zo'n mooie baan is - maar de aanloop naar de vakantie is altijd te vergelijken met een auto die vanaf 120 km.p.u. uitloopt tot nul.
Dit jaar was heel bijzonder omdat alle kinderen ook iets af te sluiten hadden: Jasmijn en Merel haalden hun diploma en maken zich op voo hun vervolgopleiding, Hester en Roosmarijn gaan hun basisscholen verlaten en naar het middelbaar onderwijs.

Zweven is Leven!

Loop ik vorige week vrijdag op de Parade, het grote Vakantie-Theaterfestival, zie ik, voor de kids zo'n leuke zweefmolen. Met de spreuk "Zweven is Leven".

Als dat geen hedonisme is...
Toch ben ik er niet in geweest, maar Hester en Roosmarijn wel:

Holiday

Nee, het is nog geen vakantie, maar het gevoel begint wel te komen! Vrijdag mijn laatste repetitieweekrepetitie gehad en....alles nagekeken en cijfers ingevoerd in Magister! It feels good to be good! Dat betekende een weekend zonder zorgen.

Erop uit dus. Al een tijdje niet meer bij Erik en Titia geweest, twee fantastische mensen uit Domburg. Altijd een goed gesprek, zoals hier tussen Erik en Marit.

More to explore

Te veel plannen, te weinig tijd. Bijna dagelijks loop ik tegen zaken aan die mij weer inspireren om verder onderzoek te doen. Voor diegenen die zich afvragen waar mijn belangstelling voor de kolonisatie van Mars vandaan komt: op Mars duurt een etmaal 24 en een half uur, dan kom ik toch in ieder geval een half uur minder tekort!

Syndicate content