George Overmeire's blog

Vienna Waits For You

Met Billy Joel's lied kreeg ik voor mijn 50ste verjaardag een reisje naar Wenen van mijn geliefde. Het mooiste cadeau ooit. En het werd gelijk de week daarna bij schitterend weer verzilverd.

Wenen is natuurlijk één groot cultuurpaleis en we hebben de drie dagen dan ook volop rondgelopen en gefietst om zoveel mogelijk te zien.

Natuurlijk moest ik een aantal belangrijke monumenten van belangrijke cultuurmakers bezichtigen en fotograferen: Goethe,

Hier sta ik aan de voeten van de Meester

Schiller, Grillparzer

en niet te vergeten: Albert Lortzing! Zijn huis in Wenen was het enige Lortzing-huis waarvan ik nog geen goede foto had, de foto op mijn Lortzingwebsite is gescand uit een krant. Vooral het monument van Franz Barwig uit 1950 dat Lortzing als "Waffenschmied" voorstelt wilde ik erg graag eens van dichtbij zien.

Over huizen gesproken: wij logeerden in Hotel Tigra (een portmanteau van Tiefer Graben, de straat waar het hotel zich bevond) en in dat hotel heeft Mozart in 1773 ook gelogeerd

Dat was alles bij elkaar al genoeg om een tevreden mens te zijn, maar in Wenen draaide op dat moment vier opera's: Faust (Gounod), Barbier van Seviglia (Rossini), Orfeo (Gluck) en Zauberflöte (Mozart), drie musicals (Mama Mia, Joseph en Rebecca) naast nog wat "verschollenes Mittelgut" zoals twee stukken van Biedermeier-icoon Nestroy. Dan heb je gewoon geen TV meer nodig, dit is extreem live-zappen! Een kaartje voor de opera kost € 190 pp, daar kun je toch een hoop andere leuke dingen van doen. Nou ben Ik gelukkig geen kind van treurnis, dus als niet kan wat moet, dan moet maar wat kan. Mozart's Zauberflöte ging in een marionettenvoorstelling, vlakbij Schönbrun, en dat was een goed en in ieder geval betaalbaar alternatief.

Het was mooi (de uitvoering olv Karl Böhm met o.m. Fritz Wunderlich en Dietrich Fischer-Dieskau werd gebruikt), maar het heeft iets geks de aria van de koningin van de nacht te horen zingen en ondertussen naar een marionet te kijken die, vanzelfsprekend, geen enkele fysieke inspanning laat zien.
Op de Gloriette van Schönbrun maakten wij - traditiegetrouw - ons zelfportret, en aandoenlijk was vooral hoeveel voorbijgangers aanboden het fototoestel voor ons te bedienen, maar dat doen we altijd liever zelf! :-)

Behalve cultuur kom je in Wenen ook niet onder eten en drinken uit. Veel Wiener Schnitzels en koffie, al is koffie drinken in Wenen een vak apart; dat doe je eigenlijk voor de Sacher Torte. Ook weer de bekende plaatjes:

Nou en? Ik vind het gewoon lekker!

Wij vroegen ons nog af waar Wenen mee te vergelijken is. Dat is toch het meest met Rome. We hadden dat net bedacht, toen we Pinocchia zagen: haar neefje hadden we twee jaar geleden in Rome ook gefotografeerd :-)

Ja, het las weuk. :-)
En dat was het.

Hoe ik mijn verjaardag vierde...

is de titel van een boek van Remco Campert. Dat ik overigens niet gelezen heb.
Het is ook de titel van deze blogpost. Vlag en lading dekken elkaar niet helemaal, want het verjaardagsfeestje voor het bereiken van de eerbiedwaardige leeftijd van 50 jaar wérd niet door mij, maar voor mij georganiseerd, en hoe! Ik was slechts Lijdend Voorwerp.
Marit had het allemaal bedacht en de nodige vrienden en familie aangeschreven, aangespoord, opgepept, geïnspireerd, gesuggereerd, geïnstrueerd - en ook gecontroleerd of het allemaal zo onvergetelijk voor mij zou worden als zij bedacht had.
Ze zei wel dat ze het gewoon leuk vond om te doen - wat ik niet in twijfel trek - maar ze moet er de laatste weken een dagtaak aan gehad hebben.

Okay, op de dag zelf moest ik, voor de gasten kwamen, nog wel helpen tafels dekken, maar daarna werd ik weggestuurd en ging het buiten mij om. Eerst werd de finishing touch aangebracht qua versiering: een slinger met quotes op uit mijn eigen dagelijks taalgebruik.

Ik citeer er maar niet uit; daarvoor zitten er teveel flauwe grappen bij. Gelukkig kon ik hier en daar vaststellen dat er nog wel eens al te versleten uitspraken het veld ruimen en vervangen worden door nieuwere - als dat niet meer gebeurd begin ik echt oud te worden.

Terwijl ik bij de buren met een kop koffie de krant zat te lezen, begonnen de gasten zich in vast een beetje in te drinken.

Een uurtje later werd ik gehaald en werd ik toegezongen met "That's What Friends Are For". Aandacht is leuk, maar hier springen zelfs bij een Leeuw de tranen spontaan in de ogen!
Daarna gingen mijn dochters een minder sterke eigenschap van mij naar buiten brengen: het brillenlied:

Daar hadden ze net iets te veel plezier in, maar het leverde me wel 5 brilen op voor mijn verzameling :-)
Het hield niet op. Veel creativiteit, veel muziek, maar ook gedichten en kunst.
Marit zelf bood haar cadeau (een reis met verblijf naar Wenen) aan in de vorm van het lied "Vienna" van Billy Joel, waarvoor ze - en dat wil wat zeggen - Diny zo gek had gekregen de pianobegeleiding te verzorgen.

De crea-trein begon nu echt door te denderen: in willekeurige volgorde hoorden we:

  • Evert accordeon spelen - wat is hij vooruit gegaan!
  • Martha (mijn favoriete schoonmoeder) twee gedichten voordragen, één voor mij, één voor de kinderen over een koe die op vakantie ging. De kinderen luisterden ademloos.
  • Nogmaals onze dochters, die weer zonodig een zwakke eigenschap moesten belichten, dit keer mijn voorkeur voor faute TV-programma's als Spongebob SQPs en ATWT. Op de melodie van "Ademnood"".
  • Peter en José Lentjes "De nozem en de non" van Cornelis Vreeswijk - een van mijn jeugdhelden - zingen, met de mededeling dat hij op dezelfde dag geboren is als ik (wat ik niet wist) en dat hij, op mijn leeftijd aangekomen stierf aan een overdaad hedonisme. Een gewaarschuwd mens...
  • Een Tafelmusik "Cantabile" voor fluit en cello van G.Ph Telemann, gespeeld door Erica en Quinten.
  • Een handjeklaprijm op mij, uitgevoerd door mijn buurmeisje Kyra met haar vader.
  • Maartje, die mij nog een drietal alternatieve hobby-suggesties bood. Inclusief suggestieve foto's. Hm, dat paaldansen lijkt mij wel wat...
  • Een duet over mijn ouder - en inwisselbaar (NotaBene) - worden op de melodie van "SOS", door Marit en Martin.
  • Een zangvoordracht door Erica, met begeleiding van Quinten en Evert.
  • Herman las zijn gedicht "Breedman" voor. De bescheidenheid gebiedt mij hier niet uit te citeren, want het gaat over mijzelf. :-)
  • Ron bood mij een door hemzelf vervaardigd schilderij aan met mij achter de piano, terwijl mijn muze door de noten heen kijkt.

    Velen hadden een eigen bijdrage aan het buffet geleverd, en er was een Liber Amicorum met tips voor meer praktizerend hedonisme - slechts waar ik de tijd vandaan moest halen werd er niet bijverteld...:-).
    De cadeaux? Was het nog nodig dan? Eigenlijk had ik al zoveel gekregen! Behalve het eerder genoemde reisje, de leesbrillen en het schilderij was het drank, boeken, geld, bonnen. Allemaal zaken die de komende winter niet door zullen overleven.

    Eén avond met 30 mensen om mij heen die van alles voor mij georganiseerd hadden. Als het waar is dat, om een gelukkig mens te zijn, het genoeg is om ca tien mensen die de moeite waard zijn in je leven te hebben, dan ben ik superrijk.

    Maar nu: Af, terug in je mand! Je hebt weer voor jaren genoeg aandacht gekregen!

  • Sjors de Boekhouder

    Het laatste deel uit de "Sjors"-trilogie: Sjors de Boekhouder. Sjors besloot op zijn 18e dat hij geen boekhouder wilde worden, maar nu, old and wise, is hij het toch. Alleen niet met cijfertjes; hij houdt boeken zoals anderen vissen houden. Natuurlijk zijn er bibliotheken, en Sjors is lid van alledrie. Hij leent er soms zelfs wel eens boeken, die hij, meestal ná het verstrijken van de leenperiode, met pijn in het hart moet teruggeven. Ook staan veel boeken op internet, en dat leest Sjors ook. En veel boeken worden ook voorgelezen, of zijn te downloaden als mp3 en dat beluistert Sjors ook - ben bijvoorbeeld aan "Het bureau" bezig. Maar niets kan dat onweerstaanbare gevoel van een boek in de hand vervangen, het zinnestrelende ritselen van het papier dat omgebladerd wordt, het sensationele genot van het strelen van een boekenkaft, en de zalige geur van een vers boek. De geur van een oud boek kan trouwens ook heel aangenaam zijn.
    Er zijn dan ook nogal wat boeken in mijn huis. Er zit soms wat tijd tussen aankoop en lezen, maar gelezen worden ze. Soms met vijf tegelijk. Een zaterdagmiddagje winkelen betekent onvermijdelijk dat enige boekhandels worden aangedaan, bij voorkeur antiquariaten, maar ik ben ook niet vies van "nieuwe" boeken. Door al die boekenkasten gaan, de boeken eruit pakken, ze keuren, er stukjes uit lezen en me gewoon op de hoogte houden van wat er is. Er is zelfs een tijd geweest dat ik graag een eigen antiquariaat had willen hebben, maar vrienden hebben me daar gelukkig vanaf weten te praten.
    Mijn verstandige echtgenote heeft zich min of meer met mijn hobby verzoend - al nemen de boeken een groot deel van de leefruimte in huis in. Zij realiseert zich dat het jagersinstinct dat bij veel mannen leidt tot flirten met andere vrouwen en vreemdgaan zich bij mij heeft gesublimeerd in de behoefte om min of meer geregeld een ander boek te kopen. Geen reden voor "Help, mijn man heeft een hobby", dus.
    Nu heeft ze zelfs een hele mooie boekenkast uitgezocht voor in de woonkamer. Hij is op de plaats gekomen van de kast die ik vorige week zo vakkundig gesloopt heb.

    Vol trots kan ik nu in mijn boekenkast kijken, ja het is echt een genot. Er is ruimte voor mijn volledige collectie Hubert Lampo en Goethe, de boeken van Michel Onfray (de filosoof van het Hedonisme), mijn collectie humanistiek en niet te vergeten de volledige reeks van dat prachtige tijdschrift Nexus. Af en toe pak ik er een boek uit, blader erin en zet het weer terug. Op de foto rechts zie je de schouw, die ik twee weken geleden gemaakt heb en bijna af is, en je ziet Marit de laatste hand leggen aan de kleine details, die ons huis, ondanks mijn verzamelwoede, tot een paleis maken.

    Sjors de Sloper

    Het was een mooie kast, maar op een gegeven moment ben je erop uitgekeken.


    Gelukkig hebben we zoiets als marktplaats, dus hem daarop gezet.
    Niemand wilde kijken, laat staan 'um hebben. En eigenlijk kon-ie het huis ook niet uit zonder een professioneel transportbedrijf in te huren, dus wat moet je?
    Slopen! Dat deed pijn! De kast werkte ook niet erg mee, het was een degelijk stukje timmermanswerk; dat maakte de pijn alleen maar erger. Maar we hadden al naar een andere kast gelonkt, dus de kast moest eruit.
    Aanvankelijk probeerde ik hem nog netjes te onttakelen, maar aan het eind van de eerste dag was ik nog niet halverwege:


    Na een moratorium van twee dagen besloot ik daadkrachtig op te treden: de botte bijl! Nu ging het een stuk beter en twee uur later was het pleit in mijn voordeel beslecht. De Haagse Gemeentereiniging - afdeling grofvuil - deed de rest.
    Precies op tijd, want de nieuwe kast kwam dezelfde dag. Wordt vervolgd.

    Sjors de Bouwer

    Zo bouw je een webstek, zo bouw je een schouw. We waren de schouw om onze open haard echt zat, en dus begonnen we opgewekt de zaak te slopen. Natuurlijk zijn er allerlei mooie voorbeelden te vinden van hoe professionals zo'n schouw maken, maar, doe-het-zelver die ik nu eenmaal niet ben, ik doe dat natuurlijk gewoon helemaal zelf. Niet zonder slag of stoot, maar het wordt wel wat. Deze winter zitten we er dus warmpjes bij, vooral qua sfeer. Dat zeg ik: Gamma.
    Erg warm was het ook in het Appeltheater, waar ik afgelopen zaterdag de Odysseus-marathon uitzat. Laaiend enthousiast ging ik erheen, lichtelijk teleurgesteld kwam ik eruit; Appelregisseur Aus Greidanus heeft een ander idee over het opbouwen en ophouwen van een spannende theateruitvoering dan ik, maar daarover heb ik op mijn cultuurblog al geschreven.

    WebWever


    Kuehleborn Lives in the Web!

    Vanaf het moment dat het er was ben ik weg van het internet geweest! En één website is niet genoeg, mijn web groeide en ik weef nog steeds nieuwe zijtakken van mijn web-bouwwerk.

    Gisteren mijn ruimtekolonisatie-site in een nieuw jasje gestoken, vandaag was mijn cryonics-website aan de beurt. Alleen: het ging gruwelijk mis. Dat verdraaide php-gedoe ook; mijn website zag er niet uit en ik was niet in staat de boel in oude staat terug te brengen. Is altijd al mijn angst, ook bij klussen in huis, waaraan ik me dan ook altijd zo lang mogelijk onttrek. Maar bij mijn websites ligt dat anders. De hele zaak wegdoen (gaat ook niet zonder moeite) en "from scratch" opnieuw beginnen was het enige wat er opzat - gelukkig heb ik van alle teksten altijd zorgvuldig gebackups gemaakt.

    Na twee stressvolle uurtjes was de hele zaak weer "up and running". En, mooier dan het was, want daar doe je het voor. Nu hopen dat ik wat nieuwe content kan toevoegen, want wat heb je aan een mooie etalage als er alleen ouwe troep in de winkel ligt.

    In de ban van Schumann

    Het zou zo maar kunnen dat ik na mijn 50ste verjaardag mijn Sturm und Drang-periode achter mij gelaten heb en nu in rustiger vaarwater terecht ben gekomen. In ieder geval zit ik op dit moment in de sfeer van de Romantiek.
    Ten dele komt dat door het lezen van Rüdiger Safranski's voortreffelijke boek "Romantik - Eine deutsche Affäre", een heerlijk boek dat ik gelukkig nog lang niet uit heb, want ik heb mij voorgenomen er nog vele genoeglijke en leerzame uurtjes mee te beleven. Ten dele komt dat ook door het lezen van Robert Musil's "De man zonder eigenschappen" (dat ik ondanks mijn liefde voor het lezen van Duits toch maar in vertaling lees; 1344 pagina's en ik ben pas bijna halverwege). En ten dele door het vanuit mijn belangstelling voor het Biedermeiertijdperk gelezen boek Das Musikleben der bürgerlichen Gesellschaft Leipzigs im Vormärz (1815 – 1848) van Friedrich Schmidt.
    Dat is wellicht wat men nu synchroniciteit noemt, of anders "Goethendipity", dit alles met een welgemeend excuus voor het linken naar op één na allemaal webpagina's die door mijzelf bij elkaar zijn geschreven.

    Schmidt's boek bracht mij op de (muzikale) relatie tussen Beethoven en Clara Schumann, via het mooie gedicht van Franz Grillparzer. Dat gedicht wilde ik natuurlijk lezen, Google liet het mij vinden in de volledig gedigitaliseerde werken van Grillparzer, geweldig werk van de Universitätsbibliothek Graz. Ik ken het inmiddels uit mijn hoofd.
    Min of meer gelijkertijd had Pianist Magazine een stuk van Clara Schumann in de bijlage, nadat ze twee afleveringen eerder mij al mijn tanden hadden laten zetten in een stuk uit de Davidsbündlertänze van Robert Schumann.
    En dat brengt je dan tot Schumann's "Davidsbündler", waarover Schmidt ook schrijft. Ik dacht altijd dat het een imaginair verbond was tussen Schumann's alter ego's Eusebius en Florestan, maar er is meer aan de hand: het heeft alles te maken met een groep gelijkgestemde musici die zich afzetten tegen een al te "burgerlijke" opvatting over kunst in het algemeen en muziek in het bijzonder

    "Der Davidsbund ist nur ein geistiger, romantischer ... Mozart war ein ebenso großer Bündler, als es jetzt Berlioz ist."
    (Schumann 1836 in een brief aan Heinrich Dorn)

    en ook met de in de 19e eeuw populaire geheime bondgenootschappen, die Safranski beschrijft, bijvoorbeeld Schiller's "Geisterseher", Goethe's "Turmgesellschaft" in "Wilhelm Meister" (goed boek trouwens, moet ik nodig herlezen), Jean Paul's "Titan", Achim von Arnim's "Die Kronenwächter" en Tieck's "Wilhelm Lovell". Safranski noemt niet "Der Tunnel über der Pleiße", het gezelschap in Leipzig waar o.a. Albert Lortzing, lid van was. Aan Lortzing's werk ontleende ik mijn eigen alter ego Kuehleborn, een allerminst romantisch karakter, maar een koele, rationele geest (het is dan ook mijn andere ik).
    Kortom, alle reden om eens wat meer onderzoek te doen. Hét boek over dit onderwerp is Friedrich Jansen's "Die Davidsbündler" uit 1883. Ik naar mijn favoriete online antiquariaat: Abebooks. Helaas, niet in voorraad. Toen naar de tweedehandsafdeling van Amazon. Ze hadden de reprint uit 1992 voor het onvoorstelbare bedrag van.....€ 199. :-(
    Dat ging me natuurlijk te ver, hoe vaak kun je voor dat bedrag niet lekker uit eten, of naar de film?
    Weer bracht Google uitkomst: Google books had het hele boek vanaf microfiche uit het archief van Yale University gescand! 260 pagina's, een downloadje van 5,3 MB. De volledige titel van het boek luidt trouwens

    Die Davidsbündler: Aus Robert Schumann's Sturm- und Drangperiode.

    Gelukkig, mijn huidige belangstelling voor de klankpoëzie van Schumann, waar ik als jonge conservatoriumstudent geen begrip, of minstens geen geduld voor had, hoeft niet te maken te hebben met mijn op leeftijd komen: nog steeds "sturmt und drängt" het in mij. En Google? Google is Kuehl eh...Cool!

    BBQ

    BBQ-en, is dat nou Hedonisme? Gaat het bij hedonisme niet meer om het verfijnd genieten? Natuurlijk, wat mij betreft is BBQ een middel, geen doel. Op de laatste vakantiedag terwijl het weer nog één dagje meezit met vrienden in het Zuiderpark zitten, de vakantie evalueren en een hapje eten en een onmatig glaasje wijn drinken.

    BBQ-en schijnt bij uitstek een mannenzaak te zijn - het bereiden althans - en hier sta ik dan ook met Herman het vlees te bereiden terwijl vrouwen en kinderen zich amuseren.

    Giorgio Productions

    De eerste domeinnaam die ik registreerde was nog in de pre-historische tijd van het internet de naam giorgioproductions.com. Het ging eigenlijk puur toevallig: ik was gaan praten bij de Kamer van Koophandel over mijn bedrijfsnaam "Giorgio Productions". Deze naam was ontstaan uit een grapje, maar stond voor alles wat in de korenbusiness deed, dirigeren, arrangeren, koorleiden, muziek schrijven en alles wat daar nog aan randverschijnselen bijkwam.

    50!

    Jawel, ik probeerde hem nog te ontlopen door op vakantie te gaan, maar ik werd vorige week vrijdag wakker in het Deense Nyborg en toen had Abraham me toch weten te vinden.

    Mijn GSM lag naast me te jammeren dat er -tig ongelezen sms-jes waren, waarvan één met de optimistische tekst:

    Gefeliciteerd! Je bent nu ouder dan je ooit bent geweest, maar jonger dan je ooit zult zijn!

    Eh, ja, zo kun je het natuurlijk bekijken.

    Syndicate content