Moodchart.

Erger dan moeten werken is....niet mogen werken! Ik heb een baan, dus ik mag niet klagen. Dat doe ik dan ook niet, maar 2009 is wel erg druk begonnen. Zodra de Plichten de kostbare tijd van mijn Plannen gaan opeten - per default heb ik toch al meer Plannen dan in die 24 uur per etmaal gaan - moet ik gaan oppassen! Plannen zijn Plichten tegenover mijzelf.

Gelukkig heb ik een baan waarin ik voor 95% betaald mijn hobby sta uit te oefenen: als muziekleraar mag ik de hele dag piano en gitaar spelen en te gekke muziek draaien. Mijn leerlingen houden me vaak ook nog op de hoogte van allerlei inspirerende zaken. Zo ben ik dankzij een leerling een fantastisch quatre-mains Menuet van Debussy aan het instuderen voor het open podium volgende maand, studeer weer gitaar (Blackbird van Paul McCartney, waarvan ik al spelend steeds weer geniet van een symmetrisch opschuivende vingerzetting met de schoonheid van een partij schaak) en vond door tips van leerlingen allerlei leuks op YouTube: Weird Al' Yankovic's "White & Nerdy" en Mama Appelsap. Humor: de olie die de dagelijkse tredmolen wat soepeler laat draaien. :-)

You don't stop laughing because you're growing old, you grow old because you stopped laughing!

Ondertussen gaat mijn "Koormuziek op Maat"-bedrijf Giorgio Productions - ooit begonnen als een grap - ook steeds beter draaien en lopen de arrangeeropdrachten als een tsunami mijn mailbox binnen. Aanvankelijk had ik één avond per week gereserveerd om te arrangeren, maar inmiddels houd ik twee avonden blank in mijn agenda en ik doe ook nog wel eens iets tussendoor. En ook weer om betaald te doen wat ik hoe dan ook toch altijd al graag doe.
Dan is er nog het sociale gebeuren. Niet het socialweb 2.0, maar Real Social Life! Ouderwets gezellig. Zo hadden we twee weken geleden Heleen en Erik te eten. Een paar dagen later vierde ik mijn 22-jarig vaderschap bij mijn oudste dochter Marit en aansluitend vierde Francia haar 40ste verjaardag met een workshop Djembé-spelen bij Tougou'dougou in Naaldwijk. Ik was even bang dat we iets creatiefs (schilderen, vrij kleien oid) zouden gaan doen, dus ik was erg blij met een middagje muziek maken! Daarna copieus eten - Haagsch Hedonisme:

De dag daarop - zondag 18 januari - gingen wij het kerstcadeau dat wij aan de kinderen (en ook een beetje onszelf) hadden gegeven verzilveren: een bezoek aan Corpus.

Het was absoluut imponerend, maar - wellicht door de wat overspannen berichtgeving erover - toch eigenlijk ook ietwat "gewoon". En met al die opzichtig gesponsorde afdelingen had ik, leergierig als ik ben, niet altijd het gevoel objectief voorgelicht te worden.
En dan afgelopen weekend naar Martin en Gerda - tijd niet gezien - om weer eens bij te praten en te eten. Het leven is best uit te houden.:-)

Tussendoor werken - je moet wat :-)

Never a dull moment, en toch....gelijk Goethe, de ultieme levenskunstenaar, wil ik ook nog

Iedere dag: wat goede muziek horen, uit een goed boek lezen, een mooi schilderij zien en een paar redelijke woorden spreken

Nu was Goethe een levensgenieter van het type waarbij

"in der Beschränkung (...) sich erst der Meister (zeigt)",

maar ik wil dit alles en nog meer. Bovendien schijnt Goethe, bij al het moois dat hij heeft achtergelaten, niet zo aardig te zijn geweest. Dat kun je van mij niet zeggen :-)

Excellence is an attitude, not a talent

Kort en goed: het vereist enige discipline om zoveel mogelijk hobby in een zo kort mogelijke tijd te proppen en alles te doen wat je inspireert. Wat dat voor mij in de praktijk betekent is teveel om hier op te noemen. Het is ook teveel om in één dag allemaal te doen - of je zou aan alles tien minuten moeten besteden - het kwantiteit-kwaliteitdilemma. Vooral moeten je Plannen en Plichten in balans zijn.

Strebe nach Ruhe,
aber durch das Gleichgewicht,
nicht durch den Stillstand deiner Tätigkeit.
Friedrich von Schiller

Dus heb ik al mijn privé-ambities SMART geformuleerd:

"It's not enough to work hard
you also have to work smart".

De "M" is van "Measurable", de "T" van "Trackable", dus, hup, weer een web2.0 applicatie: Joe's Goals. Je moet even nadenken over de doelen die je wilt tracken en hoeveel punten je ze geeft (maw hoe belangrijk ze voor je zijn), maar dan is het ook in een handomdraai bij te houden. Ik hanteer een schaal van 1 tot 10 - ik blijf toch een leraar. Een "normale" dag haalt een 7. De rest spreekt voor zich: met een enkele 6 kan ik leven, een vijf kan gebeuren, maar hopelijk niet te vaak; een 8 maakt dat ik 's avonds voldaan mijn bed instap.


Hier zie je een screenshot van mijn "Moodchart" van gisteren: een "9". Een extreem goede dag. Bijna niet te overtreffen.
Bijna :-)