Jack-of-all-Trades

Deze karikatuur van mijzelf, gemaakt door Huub van Heeswijk, kreeg ik in 2003 bij mijn afscheid als dirigent van Vox Rosa. Hij heeft een mooi plaatsje in mijn huis, want het is wel zo'n beetje als ik ben. Pianospelend, dirigerend, componerend, computerend, een boekenkast. Albert Lortzing, op de piano (bovenop de verzamelde werken van andere Grote Namen in de Muziek), Goethe open op de grond (voor de piano), de sterren (eigenlijk planeten), de vrieskist als achterdeurtje (een rationele hoop op meer leven) en rechts het opgeruimde keukenkastje - een metafoor die ik graag gebruik.

Dat alles tegelijkertijd en in de juiste verhouding.

Teveel interesses, te weinig tijd - daar heb ik al vaak over gezeurd. Het is eigenlijk mijn enige probleem, en de oplossing - om niet helemaal aan de willekeur van mijn multidimensionale persoonlijkheid ten onder te gaan - is om steeds één dimensie wat voorrang te geven en de anderen tijdelijk in winterslaap te brengen. Schaken, Goethe en de Duitse romantici staan momenteel op sterk water, evenals pianospelen en Beethoven, wat op dit moment weer wat ruimte overlaat voor gitaarspelen en Puccini, terwijl Robert Musil tijdelijk ingewisseld is voor Neal Stephenson. Mijn fraaie Albert Lortzingwebsite heeft nogal wat achterstallig onderhoud, maar dat is omdat ik mij beraad op een complete make-over.

De laatste twee weken was de computer-musicus in mij aan top: wat heb ik zitten componeren. Zeker drie stukken zijn er gelanceerd, "Passacaglia", de laatste, heeft me zelfs maar een paar uur werk gekost - is hoop ik niet te horen. Behalve Stephenson's "Baroque Cycle" lees ik Dr.K's "Hackers' Handbook 3.0" en Hutchings "The Baroque Concerto" over het Concerto Grosso van Corelli en tijdgenoten. Barok? Ja, waarom niet. Had ik al gezegd dat ik een alles-eter ben?

Lekker bezig!!

Dit weekend moest alles een kort winterslaapje doen: de belastingopgave moest de deur uit. Als libertariër heb ik diep in mijn hart natuurlijk bezwaar tegen belasting betalen, maar ook mijn Objectivisme website staat al een tijdje in de wacht. Moet ik gaan zeuren over de kredietcrisis? Over de paus die wel of niet afstand neemt van de uitspraken van bisschop Williamson en preekt tegen condooms? Sorry, daar is mijn tijd te kostbaar voor. Ik zie het Leven liever als een monopoly-spel, dat je weliswaar volgens de regels maar verder zo slim mogelijk moet spelen. Hier is een website van iemand die er min of meer net zo over denkt als ik. Het leven is tijdelijk - vooralsnog - en te spannend om te kniezen.

So much Life to hack, so little time to hack it

Nimmer dralend ploegen wij voort.
Juist, ehh...de belasting dus: drievoudig opgeven - BTW en inkomsten van mijzelf en mijn "fiscale partner" - de fiscus weet het zo mooi te zeggen. Ik was dus een weekendje van de straat, maar de klus is geklaard: ik heb weer als een trouwe burger de zeggenschap over mijn zelfverdiende geld in handen van de overheid gelegd.

En waar doen we het voor?

The Game of Life! Om met zo weinig mogelijk obstakels zoveel mogelijk (helaas nooit genoeg) te kunnen doen wat je eigenlijk wilt doen met je leven - "celebrating life": In mijn geval (om zomaar wat zaken te noemen): liefhebben (het leven in het algemeen, mijn fiscale partner in het bijzonder), koken, (uit) eten, een goed glas wijn, erop uit trekken, thuiszitten, een mooie film zien, een goed boek lezen, studeren, werken, muziek maken, muziek schrijven, muziek luisteren, muziek spelen. Spelen.

Play - a way of learning, Play - to be actively engaged, Play - to perform .- Annabeth Robinson op haar weblog over Second Life.

(Afb: Nick Forster)