Im Freien

Doet mij denken aan Mendelssohn's "Sechs Lieder im Freien zu singen". Je was vrij en trok de natuur in met je vrienden en zong daar liederen. En niet zo maar wat kampvuurwerk, maar Duitse Poëzie met muziek van Mendelssohn of Schubert. Ja, zo ging dat toen.
In deze tijd ben ik ook veel vrij - met al die overblijfselen uit Christelijke tijden zijn er nog aardig wat verplichte vrije dagen. Christelijk ben ik al lang niet meer - maar de bijbehorende vrije tijd is altijd welkom. Dus gun ik iedereen zijn geloof. :-)
Er is overigens een tijd geweest dat Pasen voor mij overwerk betekende - mijn tijd als kerkkoor dirigent-organist.

Goede Vrijdag betekende zelfs dubbeldienst, 's middags kerk, 's avonds kerk en aansluitend repetitie voor paasnacht en paasdag. Altijd met plezier gedaan, maar nu kan ik me dat toch niet meer voorstellen: tijdens zo'n mooi paasweekend zelf kunnen bepalen hoe je het invult is toch ook wel erg lekker.

Dolce far niente? Mooi niet: de kern van vrij zijn is voor mij: eindelijk doen waar je anders niet aan toekomt. Bijvoorbeeld eens een dagje naar buiten. Dus klommen Marit en ik vrijdag op de fiets om eens een flinke duinenroute te rijden.

Mendelssohn bleef thuis. Fototoestelletje mee. Tot in Leiden gefietst en daar natuurlijk een klein offer aan Bacchus gebracht in "Het Haagsche Schouw". Er natuurlijk ook wat bij gegeten, anders voel je het zo in je benen...

Pasen zelf: eitjes verstoppen - de kinderen zijn daar eigenlijk te groot voor, maar ik vind het zo leuk, dus vooruit, ze doen wel mee. Paasontbijtje en alle vrouwen thuis.

Naar buiten dus: even de benen strekken in het Zuiderpark -daar woon ik al zo'n 17 jaar tegenover, maar heb toch weer wat paden begaan die ik nog nooit belopen heb. Ook - eindelijk - het beeld "Orpheus in de Dessa" van Lidy Buma-van Mourik Broekman gefotografeerd.

Ik heb wat met dat beeld. Ja, zou eigenlijk zelf wel weer willen gaan blokfluitspelen - ik was er ooit erg goed in. Maar dat is wellicht voor als ik met pensioen ben :-(
Ben voorlopig in de weer met mijn gitaar, die ik onlangs herontdekt heb. Marit had mij zelfs nog nooit gitaar horen spelen - ik speel eigenlijk alleen op school en vraag mij dan al lesgevend altijd af waarom ik het niet wat vaker doe - dus toen ik lekker bezig was kwam ze gelijk met de cam aan.

Erg confronterend: het is een zooi In mijn kleine studiootje - ik weet het. Op de lessenaar Jason Mraz' "Lucky", waar ik deze week mijn leerlingen in verzopen heb. Op de electrische piano staat Verdi's "Otello", waarmee ik mijn operakoor het "Fuoco di Gioia" na aan de schenen leg. Op de computer mijn laatste compositie: Albert Lortzing kijkt vanaf de muur met welgevallen op mij neer. Boeken en een Maanglobe: - overal om mij heen sporen van nog niet gerealiseerde plannen en ambities.
Films hebben we natuurlijk ook bekeken. We dachten dat het voor de kids leuk zou zijn "Pan's Labyrinth" te huren. Ooit in de bios erg van genoten. We waren alleen vergeten dat er behalve al het moois ook nogal wat geweld in de film zat. De meisjes zaten te gruwelen op de bank - FAUTJE - dus halverwege afgezet en terug naar Videoland, ingeruild voor "Oorlogswinter". Heel andere koek. Ik kende noch boek, noch film en voor de kinderen was het ook een stuk leuker. Zelf in de bios de film "The Reader" gezien, niet slecht voor een Hollywood-movie, maar verder ook niet heel veel diepgang. Kate W. was wel goed, maar er zitten toch wat weinig logische ontwikkelingen in de film in.
En tenslotte nog naar het afscheidsconcert van Simply Red in Heineken Music Hall. Weer viel mij op: de ouwe knarren in de pop doen het toch nog hartstikke goed. Die Mick Hucknall: anderhalf uur lang onvermoeibaar hoog zingen zonder één valse noot. Wat een verschil met het zielige voorprogramma van Selah Sue aka Sanne Putseys. Toegegeven: het is moedig om met alleen een gitaar voor zo'n zaal te durven staan, maar het waren krap vier liedjes die allen min of meer hetzelfde klonken.
Bij al dat buitenspelen zou je haast vergeten dat ik ook een digitaal leven heb. Ik kreeg een leuke reactie op mijn laatste werkstuk dat ik met Renoise heb gemaakt. Een hoop abstracte herrie, maar vooruit. Het gaf me inspiratie om mijn Computer MusicBlog weer eens een face-lift te geven. Viel niet mee, want grafisch ben ik geen hoogvlieger. Met een beetje gejat (de template) en een beetje van mezelf (de achtergrond) lijkt het heel wat.
Tevens een twitterwidget geinstalleerd op twee van mijn Wordpressblogs, want heb mij ook andermaal op het microbloggen gestort. Dit nav een artikel over Twitter in de Volkskrant. Ik heb al een tijdje Twitter, maar doe er eigenlijk nog niet zoveel mee - al zat er al een hele tijd een twitterwidget op deze website (links). Het schijnt echt geweldig te zijn, alleen heb ik het nog niet echt ontdekt. Da's dus niet zoals het hoort: er moet meer getweet worden! De beste manier om dingen te leren is dingen te doen, dus straks tweet ik het uploaden van deze nieuwe post gelijk door zodat mijn 15 followers weten dat er weer een ego-document gepost is.