The Queen Spectacular

Wat een spektakel: Queen in Ahoy, gisterenavond. Niet de echte Queen, maar een lookalike groep:

Freddie Mercury Patrick Myers
Brian May Tom Gray
Roger Taylor Chris Brooker
John Deacon Brad Waismann

Queen was best een goeie groep, niet in het minst natuurlijk door de beste frontman aller tijden: Freddie Mercury. Ik heb Mercury nooit live gezien, maar ik zou willen stellen dat Patrick Myers het niet zo slecht deed, al kreeg hij het conditioneel wat moeilijk naarmate het concert vorderde. Maar ik weet natuurlijk niet of Freddie het een concert lang had volgehouden zo hoog en krachtig te zingen. Aan de andere kant: Simply Red en 10CC hielden het ruim twee uur lang vol te pieken. Het Queen Spectacularconcert was misschien niet het beste popconcert dat ik ooit heb gehoord, maar wel was het vooral een leuk concert omdat Hester en Roosmarijn zich kostelijk amuseerden.

De grote hits ontbraken gelukkig niet, zoals Bohemian Rhapsody - helaas camera te laat aangezet.

Eerder op de dag keken we in het Haagse Koorenhuis naar de presentatie van de masterclass die Paul Arden Griffith daar heeft gegeven.

Griffith's Linked-In pagina

Allemaal amateurs, maar van een zeer behoorlijk niveau. En een aantal originele keuzes.
Meer kunst - dit blog gaat over mijn persoonlijk leven, maar kan ook ondergebracht bij mijn Artblog, alleen heb ik de pretentie daar uitgebreider te recenseren - hadden we de week daarvoor. Op zaterdag 30 mei zagen we de premiere van Jasmijn haar eindvoorstelling van haar theateropleiding bij De Nieuw Amsterdam "It's Our Hadj".

De uitvoering was in de Engelenbak en zover ik mij kan herinneren ben ik daar nooit eerder geweest (hoewel ik ooit een uitvoering van Goethe's "Urfaust" gezien heb in een van de Nes-theaters). Ik was erg onder de indruk van de mooie plafondschildering van Ruud Mackas:

Okay, terug naar "Hadj": een bijzonder stuk, vrij naar "De gebroeders Karamazov" van Dostojevsky. Dat boek heb ik in het verleden twee keer geprobeerd te lezen, maar ik moet met het schaamrood op de kaken bekennen dat ik er niet doorkwam. Ik had vooral moeite alle personages uit elkaar te houden. Dat kostte me in deze voorstelling in het begin ook moeite, maar het was door bepaalde attributen aan de spelers te geven zeker mogelijk. De leerlingen van DNA speelden het stuk erg goed - allemaal getalenteerde jonge theatermensen - maar onze aandacht en gepaste trots gingen natuurlijk vooral uit naar Jasmijn. Er is heel wat gebeurd sinds ze als bruggertje van het Alkwin College een van de Munchkins in "The Wizard of Oz" speelde.
De volgende dag liepen we weer in Amsterdam, dit keer voor de Open Atelierroute Westelijke eilanden.

Eigenlijk was het een cadeautje van Annemarie en Richard voor mijn vijftigste verjaardag, met eten bij Humphreys. Interessant zo'n route. Je komt heel wat kunstenaars tegen waarvan je denkt dat ze de hele dag maar een beetje zitten te fröbelen. Dat is natuurlijk niet zo, maar je kunt niet overal kijk op hebben. Waarom is het werk van Ans Markus dan toch zo populair? Ik denk, gewoon omdat het figuratief is. Ondanks al die doeken blijft er toch in de eerste plaats iets te zien dat je kunt herkennen.

De rondgang door al die ateliers zette mij ook weer aan het denken over mijn eigen creatieve werk. Mijn baan als leraar geeft me behoorlijk wat ruimte voor andere zaken die ik van belang vind, maar componeren en arrangeren moet nog steeds in bonustijd. Ideeën zat, maar de kracht en de tijd om iets echt te voltooien is er alsmaar niet; ik wil ook zo graag eens een meesterwerk maken :-). Ik had zo'n fantastisch idee voor een zeer melodisch werk, maar zat hopeloos vast na de eerste zestien maten. Uiteindelijk heb ik het gisteren - na lange strijd - voltooid, onder andere geïnspireerd door een interview dat ik las in Volkskrant magazine met Louis Andriessen. Het hele verhaal achter mijn opus 12 en de muziek zelf is na te lezen op mijn Computer Music Blog. Al met al toch weer een productief weekje.