The Quality of Attention.

Eindelijk weer eens een filmweekendje! Tijd geleden alweer, mengeling van op vakantie, geen tijd en geen films, althans geen goede. Dit weekend waren er zeker drie die we graag wilden zien, we kozen er twee: "Looking for Eric" en "Troubled Water" (De Usynlige)

Lekker in het Haagse Filmhuis. Tussendoor eten - ook een gezamenlijke hobby. We hebben zo onze favoriete restaurants, maar er was maar een kort venster tussen de twee voorstellingen. Connaisseur? Vorige week nog geweest. Paraplu? Al te vaak gedaan. Griek? Niet meer wat het was. Boterwaag? Te lange wachttijden. Jills? Uitstekend restaurant, maar beetje duur voor een snelle hap, daar moet je de tijd voor nemen. Dus het filmhuis eetcafé. Kleine kaart, maar meestal okay. Helaas gisteren niet, het toetje lieten we dus maar zitten en haalden dat even bij de Mac - dat wil wat zeggen. Maar de films waren goed. Stof voor nog lang napraten bij een glas wijn, vooral "Troubled Water".
Wat is nou het goede van naar de film gaan, terwijl je eigenlijk zo snel al de video/DVD beschikbaar hebt?
Het is de concentratie, "the quality of attention", een kop uit John Gray's boek over de Alexander-techniek. Als je naar de film gaat kies je, je betaalt ervoor, waardoor je wel uitkijkt tussendoor er uit te lopen - tenzij het natuurlijk gewoon enorm tegenvalt. In de bios ga ik helemaal in de film op; voortdurend ben ik op zoek naar aanwijzingen voor verborgen bedoelingen van de maker. Aandacht voor de spelers, hoe ze hun rol neerzetten en de muziek. Om dat daarna allemaal nog eens te overdenken, erover te praten, erover te lezen en er eventueel over te schrijven op mijn cultuurblog. In ieder geval schrijf ik hem bij op mijn pagina "Movies I've Seen"; Evalueren, Documenteren, Archiveren.
Ik geef niet zoveel om TV; je zit voor de buis bij gebrek aan beter (voor mij is er overigens altijd iets beters, ik verveel me nooit) en als er al iets goeds op TV komt (wat soms het geval is) word je toch te snel afgeleid door telefoon, binnenlopende kids en even een kopje koffie.
Nee, het lijkt wel of de TV, juist omdat je er zo weinig voor hoeft te doen, ook weinig bevredigt. Dan lees ik liever een goed boek (lees helaas weer meer boeken tegelijkertijd dan goed voor me is), speel een mooi stuk pianomuziek (veel Mozart op het moment, en de Ouverture Undine van Lortzing) of rommel met mijn computer die toch op de TV voor heeft dat hij een interactie met mij als gebruiker vraagt. Of ik nu aan een van mijn websites werk, leer programmeren, componeer/arrangeer, bezig ben met schaken en go leren spelen, computeren is een activiteit.
Maar al deze zaken hebben als nadeel dat het dingen zijn die ik alleen, doe - is vooral prettig als je ook inderdaad alleen bent. Daarom heb ik vandaag toch ook nog, met dank aan mijn DVD-recorder, drie (3!) achterstallige afleveringen ATWT bekeken. Jawel, mijn favoriete zeepje, waarvan ik niet graag een aflevering mis - ook al zou dat makkelijk kunnen - en bovendien nog een hobby die ik met Marit deel. Dat is een beetje het nadeel van de DVD recorder (die ik verder beschouw als de meest nuttige uitvinding sinds de broodsnijmachine): je kunt tijdens je vakantie alles opnemen en je doet dat dan ook. Ik ben nu net door de vakantieafleveringen heen en moet dus nog de rest bijkijken. Maar het doorspoelen van de reclame-blokken rechtvaardigt het gebruik van zo'n apparaat weer. En: je kunt hem stopzetten als de telefoon gaat, of als een van de kids komt binnenlopen om wat te vragen of gewoon voor een kopje koffie. Zodat alles de aandacht krijgt die het verdient.