Veel van alles

Dat zei Obelix altijd als het om eten ging. En de hedonist in mij zegt het ook graag, maar niet alleen bij eten. Veel plannen, veel plichten en dus veel tijd te kort.
Veel voorstellingen bezocht de laatste tijd, te beginnen met "De kleine parade" door de Rijzenspelers.

Wij gaan altijd naar hun voorstellingen toe, Evert van Putten, een goeie vriend van ons (en mijn getuige), speelt erin mee, en we zijn donateur. Reden voor een meet-and-greet na afloop met een van de hoofdrolspelers:

Maar dit jaar bestaat het gezelschap ook nog eens 65 jaar en dat zijn veel jaren. Er werd dan ook groots uitgepakt met deze musical van Wim Sonneveld. Ik heb nog niet eerder zoveel leden van de vereniging tegelijkertijd in een voorstelling zien spelen. Leuk hoor. De musical zelf is wat gedateerd, maar dat mocht de pret niet drukken en het was genieten van die heerlijke liedjes, vooral "Lieve Heer, doe mij een lol". Feest der herkenning.

De dag daarop mocht ik in sporthal Overbosch van 2 tot 5 bij het 105 jarig bestaan van turnvereniging Donar aanwezig zijn. Sport is natuurlijk niet bepaald mijn ding. Ik herinner me met afschuw die gymles toen ik in de derde klas van het VWO zat. We kwamen de sportzaal binnen en daar stond de gymleraar te glunderen: de school had een trampoline aangeschaft. Daar stond het ding, bij een kast en wij werden geacht daar via de trampo met een driedubbele Salto Mortale overheen te springen. Dat durfde ik echt niet!

Ik hield mij groot, wat kon ik anders temidden van mijn medeleerlingen, en grapte dat ik zoiets later niet nodig zou hebben: welke concertpianist zou nu opkomen met een driedubbele sprong vanaf een trampoline om zo op zijn pianokruk te belanden? De leraar hield echter moedig vol en dat kun je bij mij beter niet proberen; vanaf dat moment heb ik de gymles met enige regelmaat gespijbeld - wat ik nooit bij een ander vak gedaan heb. Na mijn eindexamen in 1977 heb ik nog wel eens met mijn kinderen in het zwembad gelegen, maar ik heb nooit meer gesport.
En ik ben ook nooit concertpianist geworden.
Terug naar Donar: Merel turnt daar dus en dat doet ze volgens mij heel goed. Ze zit in een selectiegroep en dat klinkt toch beter dan wanneer je alleen voor je plezier turnt en door de spreekstalmeesters bij de "recreatiemeisjes" wordt ingedeeld. Wij dus daar naar toe om Merel aan te moedigen.

Maar er zijn veel leden, veel onderdelen en alle oefeningen aan de verschillende toestellen te bewonderen - knap is het zeker - duurde dus wel een middagje.
Als goedmakertje daarna eten bij de Mac - veel calorieën.
Op school weer rapport vergaderingen - dus de hele week ingekorte uren. Maar dat gaf me de kans om dinsdag naar de presentatie van de theaterklas van Hester en Roosmarijn te gaan kijken, die scènes gebaseerd op "Krijg nou Titus" speelden.

Knap hoor, zulke toch wel zware teksten door die jonge kids. Da's wel wat anders dan "The Buzz" "- de musical die ik op school aan het doen ben. Vrijdag de eerste orkestrepetitie gehad - viel niet echt mee, en zaterdagochtend een doorloop van de eerste vier scènes. Beetje een opoffering, zo'n zaterdag, maar het is wel goed dat er dan een idee ontstaat van hoe het totaal moet gaan worden - hartstikke leuk. Op de terugweg zag ik op de "Fred" een orkestje met zeer jonge kinderen, allemaal violistjes in den dop.

Ze speelden "Kortjakje", maar het was duidelijk voor de Sint, die tenslotte vandaag weer in het land kwam. Mijn muziekdocenten-hart sprong op van vreugde en met mijn Nokia kon ik snel een plaatje schieten.
's Middags naar het filmhuis: "Partir". Niet zo'n sterke film als gehoopt, vooral een te gezocht scenario.
Als gebruikelijk koppelden wij het aan een etentje, dit keer was de Paraplu weer eens aan de beurt en ze stelden niet teleur.
Zondag maar thuis gebleven; beetje op adem komen. Veel te kort, eigenlijk zo'n weekend. Net als het hele leven - veel te kort.