Family Man

Omdat ik een hekel aan het woord "sociale verplichting" (en meer in het algemeen aan het woord "verplichting") heb, heb ik mij ooit voorgenomen maximaal één feestje per weekend te doen. Zo'n feestneus ben ik nu eenmaal niet (en sociaal ben ik eigenlijk ook niet), dus laat het dan ook geen verplichting worden. Maar het afgelopen weekend lukte het me toch niet me aan mijn eigen norm te houden: eerst zouden we met Diny & Ron naar "Kopmannen" gaan, een cadeautje dat ze nog van ons te goed hadden voor Ron's verjaardag en hun trouwdag. Dat was vrijdagavond, na een lange dag op school - zeven lesuren en aansluitend orkestrepetitie voor "The Buzz", de werktitel van de lustrummusical. Daar ik van een tevreden ouder een klein aardigheidje gekregen had als blijk van waardering voor wat ik zoal doe, ging ik met een tevreden gevoel naar huis.
Kopmannen, een voorstelling door de Wereldband, was ook steengoed, maar daar heb ik op mijn Cultuurblog al over geschreven.
Zaterdag werd Hester 14, een mooie leeftijd. Aangezien ik al een tijdje bezig ben mijn enthousiasme voor het gitaarspel op Hester over te brengen, en ze tegenwoordig ook via school in een bandje speelt, lag het voor de hand dat we haar een eigen gitaar zouden geven:

Een beetje eigenbelang zat er wel bij: hoef ik niet steeds mijn eigen lesgitaar van school mee te slepen bij al het andere dat ik dagelijks meezeul. 's Avonds een feestmaal met vrienden en gril en kijk mij eens gelukkig zijn tussen twee dochters:

Erg gezellig, maar zondag was er nog een feestje - we gingen gewoon door. Housewarming bij Jasmijn, die net haar eerste eigen huisje heeft, in Amsterdam. Ik had het al eens gezien, maar nu kwam ook de rest van de familie het officieel goedkeuren.