Tijdschrijven

Het feestweekend was om voor ik er erg in had, maar maandag wachtte mij op school toch weer een verrassing: nadat vrijdag al een ouder haar waardering voor mijn werk had kenbaar gemaakt, vond ik in mijn mailbox nog een e-mail van een ouder die mij bedankte voor mijn lessen, die als "inspirerend" worden ervaren. Da's weer een opsteker; ik heb de mail gelijk doorgestuurd naar de rector, met het verzoek de mail in mijn dossier op te bergen. Je weet tenslotte maar nooit, zeker met de onlangs opgelaaide discussie over de toekomst van ons onderwijssysteem. Volgens de nieuwste inzichten van de onderwijsraad moet de docent vooral zijn mond houden en de kinderen alleen maar in de gaten houden terwijl zij "zelfstandig" werken. Hier en daar een aanmoediging - klaar met opdracht 14a? Probeer nu 14b af te krijgen. Leuk bedacht. Ik had vroeger ook zo mijn idealen over leerlingen die vol enthousiasme uit zichzelf op de leerstof afduiken, en heb het experiment precies drie weken volgehouden - ik verwijt mijzelf achteraf dat dat vier weken te lang is geweest. Je hoeft maar aan je eigen schooltijd terug te denken (en ik was een gemotiveerde leerling) om te beseffen dat je als leraar gewoon les moet geven, anders komt er niets van terecht.

Met hernieuwde gedrevenheid stortte ik mij op mijn rol als ideale docent, maar ik ben natuurlijk geen twintig meer en met een weekend van feesten en fuiven achter mij was ik woensdag al aardig door mijn energievoorraad heen. En bedacht mij dat als ik zou gaan "tijdschrijven", zoals de onderwijsverbeteraars graag zouden willen, ik wel eens een stuk minder zou doen! Over de andere punten uit het voorstel (om met twee a drie docenten voor een klas van 50 tot 75 leerlingen te gaan staan en zo elkaar te kunnen controleren) hier geen woord; anderen hebben het in de pers al voldoende afgekraakt. Maar alleen al het feit dat het voorstel überhaupt bedacht is geeft al aan door wat voor mensen wij geregeerd worden! "Albatros-management" bedacht NRC-next in de krant van 5 november 2008 voor dit soort plannenmakers: aan komen vliegen en de boel onderschijten.
"Those who can, do; those who can’t, teach", luidt een uitspraak van George Bernard Shaw. Ik geloof het. Ooit de ambitie gehad dirigent te worden van de Berliner Philharmoniker, maar er zit in mij helaas geen Edo de Waard of Daniel Barenboim - hoe graag ik het ook gewild zou hebben. Dus geef ik les en probeer zo het verschil te maken. Zoals een slimme internetondernemer eraan toevoegde: "Those who can, do. Those who CARE, teach". Ja, dat klinkt beter. Enige jaren geleden organiseerde ik voor de school een workshop met de Young Americans. Als dank kreeg ik een leuk aandenken in de vorm van een ingelijste foto van de deelnemers, met daaronder de tekst "To teach is to touch a life forever".

Daarom zeg ik met Shelley J.: "Those who can, do; those who can’t, teach. Those who cannot do either, manage the people who can". En dank en passant onze regering op mijn blote knietjes dat ik tot die gelukkige groep behoor die nog twee jaar extra lang mag doorgaan!