Surprise-avond

Sinterklaas is weer voorbij - gelukkig wel. Surprises maken vind ik zenuwslopend. Het gedicht is doorgaans geen probleem, maar zo'n knutselwerkje, dat is niks voor mij - ik moet me meestal zelfs door (mijn vrouw) Marit laten bijstaan, die met kunst- en vliegwerk mijn werkstuk ( en daarmee mijn gezicht tegenover de familie) weet te redden. Zelf trekt ze altijd de mooiste surprises op, zoals dit jaar een geweldige staande klok voor (dochter) Marit, met een dertiende uur. Marit heeft af en toe wat moeite met het feit dat tijd een schaars goed is :-)

Toch was ik dit jaar een dag van te voren klaar met fröbelen en mocht ik mijn surprise best geslaagd noemen. Dat gold eigenlijk voor iedere surprise, daarom was de hele avond leuk. Het eten na het uitpakken en tot slot het spelletje Machiavelli (dat Marit in haar klok kreeg en dat ik al heel lang graag eens wilde leren en nu eindelijk mocht spelen - en winnen!) maakten de avond áf.

Zelf had ik Maartje getrokken, ons banketbakkerstalent, zoals blijkt uit deze heerlijke Pietentaart.

Omdat er op haar lijstje enige enge boeken en griezel DVD's stonden, leek het me wel leuk haar baktiviteiten vanuit Sweeney Todd-perspectief te belichten. De voorpret was al leuk.
Hester had mij getrokken en ze had heel wat uurtjes besteed om een fraaie uil voor mij te maken.

Daarbij kreeg ik het boek "The Lost Symbol" van Dan Brown cadeau. Lekker voor de kerstvakantie.
Wij hadden het zo ingericht dat het bij ons thuis gevierd zou worden, zodat we, niet met zijn allen in ons piepkleine autootje naar Aalsmeer hoefden en ons konden richten op de wat groter vormgegeven surprises. Maar ja, nu moest er ook gekookt worden en je wilt toch ook dat het huis weer een beetje toonbaar is. Met al dat voorbereiden van de feestelijkheden, was ik nog niet aan mijn weekendkrant toegekomen. Dat mocht dus eindelijk zondag na het ontbijt - the morning after the night before. Het eigenlijke nieuws lees ik meestal via internet - want korter, zodat je sneller bij bent en meer tijd hebt voor datgene waarvoor je gezellig de krant leest: de achtergrondinfo. Vaste onderdelen zijn de wetenschapsbijlage en de schaak- en dampagina die ik graag lees. Daarbij ook altijd, rechtsonderin, de postzegelrubriek. Postzegels? Nâh, ik spaar ze niet (wat denk je!), maar er valt wel vaak via iets leerzaams of leuks te melden. Dit keer was het onderwerp Sinterklaas! De Volkskrant zal er hoop ik geen bezwaar tegen hebben als ik de afbeelding hier copieer:

De Nederlandse zegel rechts is uit 1961, een postzegel kostte toen 4 cent! Laat ik het hier maar niet hebben over het feit dat de post toen voor dat bedrag ook nog gewoon bezorgd werd, want dat is sinds de PTT "TNT" heet allemaal minder geworden - toen was geluk heel gewoon. De zegel links is van dit jaar van het Isle of Man, uit een serie van vijf met vier keer de kerstman. En één keer de Sint, dus, die kennelijk ook wel eens op Man komt.
Een paar pagina's verder kwam ik echt niet meer bij van het lachen bij de volgende "Even Apeldoorn bellen"-advertentie.

Geniaal.