Op naar Kerst

Druk met de kerstvoorbereidselen. Op school met de kerstviering bezig - traditioneel wordt er een brugklas-kerstkoor uit de grond gestampt. Hoe dat zal gaan blijft tot het laatste moment onzeker. Zo was afgesproken dat we het liedje "What Would Christmas Be Like" van Mia Rose zouden doen. De gitaarbegeleiding is regelrecht van Jason Mraz' "I'm Yours" gepikt en dat kunnen mijn tweedeklassertjes spelen, dus ik dacht "Doen". Verder is het een dom nummer, natuurlijk, met een meisje die een gitaar en een hondje heeft, en een stem waarvan ik er op mijn school minstens vijftig heb rondlopen. De clip laat bij de tekst "We walk in the snow" een paar blote voeten die door laag water lopen zien. Is natuurlijk in Australië opgenomen, want daar is het nu zomer.:-)

Te elfder uren werd bedacht dat "The Twelve Days of Christmas" ook leuk zou zijn. Met de mij eigen flexibiliteit (van een eikenhouten deur) liet ik mijn jasje de andere kant opwaaien en studeerde dit nummer in - no problemibo.

Afgelopen weekend begon het kerstgebeuren al wat profiel te krijgen - zaterdag zong Kwasi Kloos op de Haagsche Bluf kerstliederen.

Zondag voor het eerst sinds een jaar of tien weer eens in een kerk orgel gespeeld, met het Hillegersbergs Mannenkoor voerden we een mis van Gounod uit en nog wat gezangen tussendoor van Poulenc, Hassler en Cherubini. Het geheel moest in het kader van de derde zondag van de advent. Ik was het orgelspelen nog niet verleerd - en ook de "misroutine" zat er nog goed in, maar de kou die in zo'n kerk heerst en die maakt dat je met tintelende vingertoppen de juiste noten moet zien te raken was ik wel wat ontwend.
Nu dat optreden achter de rug is kunnen we beginnen aan het nieuwe repertoire. Het programma zal opgebouwd worden rond "Das Berliner Requiem" van Kurt Weill. Daar heb ik echt zin in, maar er moeten nog wat stukken omheen gezocht die met dit thema te combineren zijn en - vooral - wat tegenwicht bieden aan de toch wel rauwe klanken en teksten die Weill en Brecht in 1929 bij elkaar schreven. Even naar de muziekbibliotheek dus (voorafgaand aan het Kwasi Kloosoptreden) en graai daar achteloos wat in de bak met afgeschreven boeken. Doe dat nou niet, zei een stemmetje in mijn hoofd nog, maar ach, meestal zit er toch niks bij. Dit keer wel - een boek dat ik acht jaar geleden weg gedaan heb om ruimte in mijn boekenkast vrij te maken: Gertrud Meyer-Denkmann's "Struktur und Praxis neuer Musik im Unterricht". Voor € 2,- ; kat in't bakkie. Mijn lessen in 5V gaan op dit moment over de 20ste eeuwse Avant Garde, afgelopen week Steve Reich's "Desert Music" behandeld - heerlijk stuk -, dus dat is wat men synchroniciteit noemt. Raakte al bladerend gefascineerd door ideeen en analyses die ik al jaren niet meer gelezen had en kon 's nachts weer eens niet slapen van enthousiasme. De stapel boeken naast mijn bed - graadmeter van alles wat er op het moment in mij omgaat - groeide weer exponentieel: Adorno's "Filosofie van de nieuwe muziek", Ton de Leeuw's "Muziek van de Twintigste Eeuw" en de beide delen van Perle's analyses van de opera's van Alban Berg gingen er gelijk bij. Wanneer is het ook al weer vakantie. (en hoelang duurt-ie eigenlijk? Er moet ook nog geprogrammeerd, gecomponeerd en gearrangeerd worden - om het over het tijdrovende feest-deel maar niet te hebben).
Ik werd vanmorgen wakker met het prachtige uitzicht van besneeuwde bomen in mijn straat. Erg veel tijd om ervan te genieten had ik niet, maar mijn tussenuur gaf mij de gelegenheid van uit het raam een foto van de sneeuw op de Haagse Van Stolkweg te maken, met - ik kan het niet laten - het schitterende tableau van Escher (mijn vaste uitzicht - een van de redenen dat ik het zo naar mijn zin heb in mijn baan) op de achtergrond.

Morgen is het eindelijk zover: 's ochtends nog drie kerstvieringen met mijn scholieren, 's avonds nog een kerstconcert met Operakoor Maasstad en dan vakantie.