LifeLogging

Da's niet zomaar een dagboekje bijhouden. En ook niet een beetje bloggen, want dat doen we allemaal wel zo ongeveer ten naaste bij. Ik kwam op deze link die verwijst naar het MyLifeBits -project van Gordon Bell:

The experiment:Gordon Bell has captured a lifetime's worth of articles, books, cards, CDs, letters, memos, papers, photos, pictures, presentations, home movies, videotaped lectures, and voice recordings and stored them digitally. He is now paperless, and is beginning to capture phone calls, IM transcripts, television, and radio.

Er is nu een boekje uit, dat heet "Total Recall". Een gevaarlijk boekje, zei mijn slijter ooit eens toen ik hem vroeg naar een gezellig boekje over Schotse Whisky's dat bij Gall & Gall op de toonbank lag. "Als je het boekje leest, wil je ook al die whisky's proeven". Het heeft me niet weerhouden en ik wist gelukkig maat te houden.
Zo lijkt het me ook met Total Recall, want ik boekhoud sowieso al heel wat af. Als kleine jongen al hield ik bij welke boeken ik bezat en wanneer ik ze gekocht had. Ook mijn LP's moesten er aan geloven: op de witte papieren binnenhoes kwam de noodzakelijke informatie te staan. Ik heb ook een tijd serieus dagboeken bijgehouden, maar daar ben ik mee gestopt - een dagboek doe je als je depri bent en dat wordt bevestigd door mijn eigen dagboekschrijfsels uit die tijd: echt vrolijk was ik toen niet als ik erop terugkijk. Maar ik heb ze nog wel - drie delen - en doe ze niet weg. Archivaris zou wellicht een mooi beroep voor mij zijn geweest.
Maar lifelogging is iets heel anders: met het steeds goedkoper worden van digitale opslagruimte is er eigenlijk niets dat je weerhoudt om vrijwel ieder aspect van je leven op te slaan en te catalogiseren. Ik heb mijn hoop dan ook gevestigd op Gordon Bell, die bezig is één centraal opslagsysteem te ontwikkelen, want mijn eigen LifeBits staan nog altijd her en der verspreid.
Allereerst heb ik deze website natuurlijk, voor wat kleinburgerlijk gekeuvel over de gewone jongen die ik, ondanks alles, uiteindelijk ben gebleven. Mijn "Kuehleborn"-website (b)logt over alles wat ik op digitaal gebied presteer - computermuziek, wetenschap, het systematiseren, archiveren en distribueren van kennis en natuurlijk Second Life (al ligt dat momenteel wat stil, te druk met First Life). Verder spuit de eigenwijze bemoeial die ik ben ongegeneerd zijn mening over van alles op diverse websites, die in de kolom rechts van deze website geaggregeerd worden. En natuurlijk houd ik bij wat ik gelezen heb (sinds 1992, maar vanaf 1994 digitaal), wat ik in mijn boekenkast heb staan (en wanneer ik het gekocht en gelezen heb), welke films ik gezien heb (en wanneer). Via GeekChart heb ik een dagoverzicht van mijn SocialWeb-activiteiten.
Dit betreft dan de zaken die ik rustig aan de buitenwereld durf te etaleren - ik share me suf en via Friendfeed en Twitter worden al mijn nieuwe entries geautomatiseerd doorgespeeld aan mijn "followers", al begrijp ik niet wat ze met de informatie moeten - je moet zelf wel een vreselijk oninteressant leven hebben om het mijne er digitaal even bij te willen en kunnen doen. Maar er zijn ook enige zaken die ik meer voor mezelf houd, hoewel ik er geen moeite mee zou hebben wie dan ook er inzage in te verlenen. Zo houd ik een "MoodChart" bij op "Joe's Goals" (de widget zit in de linkerkolom, je kunt wel zien of ik tevreden over mezelf ben, maar niet mijn targets waarop ik dat baseer) en doe ik iets vergelijkbaars als beta-tester van het PersonalStats project. Als ik een bijzondere droom heb gehad - een droom is de "verbrandingsoven van de persoonlijke herinnering en een stuwmeer van het onderbewuste" om met Frits van Oostrom ("Maerlants Wereld" pag 164) te spreken - gaat-ie keurig "getagd" in een van mijn TiddlyWiki's (een niet-lineair digitaal notebook, die vanaf een USB-stick draait; ik heb daarover geregeld op "Kuehleborn's World" geschreven), datzelfde doe ik met losse inspirerende ideeën die ik zo hier en daar tegenkom - een stuk of vier TW's - per onderwerp gereserveerd - heb ik zo in gebruik.
Andere zaken die ik "on the go" registreer gaan doorgaans naar mijn "Evernote"-notebook (m.n. interessante artikelen op het Web) of naar mijn Delicious-Social Bookmarkaccount.
Wat overblijft Blog ik ter plekke via ScribeFire (een handige Firefox add-on) naar een van mijn WeBlogs, of, als ik echt in tijdnood zit, via mijn MetaBlog - maar, toegegeven, dan is de nood zo hoog dat ik er nog maar zelden iets mee doe.
Onnodig te zeggen dat ik alles bewaar en recycle - dus een portable externe harde schijf van 350 Gig heb ik ook permanent op zak. O.m. heb ik mijn hele e-mail archief vanaf mijn allereerste schreden in het WWW nog - een enkele per ongeluk gedeletete e-mail (ik krijg daar soms nog wel eens de pest over in) daargelaten. Sinds een paar jaar heb ik mijn websites voor $ 80 per jaar gehost bij Bluehost in Amerika en hoef ik niet op een paar GB's meer of minder te kijken, dus staat alles daar nog eens zorgvuldig gearchiveerd; mijn blogs staan allemaal ook nog eens gemirrored bij Wordpress en natuurlijk maak ik wekelijks zorgvuldig een back-up van al mijn data! Redundancy Rulez! :-)
Ik heb altijd een camera (zo een waarmee je ook kunt telefoneren) al staat hij zeker niet permanent te draaien, zoals bij Gordon Bell) en een memorecorder bij me, en een moleskine notitieboek, schrijfboekjes en -gerei (4-kleurenpen, kleurpotloden) om ideeën, tips van anderen en aantekeningen uit boeken/tijdschriften of websites in op te schrijven. Als "Razende Reporter" documenteer ik ieder aspect van mijn dagelijkse doen en denken. Ik ben helaas nog niet "paperless" - en heb ook die behoefte niet zo, al zou dat aardig wat troep schelen; opruimen is helaas niet mijn sterkste kant.
Zo rommelig als mijn papierwinkel is, zo helder georganiseerd is mijn digitale opslag. Als jongen van twaalf keek ik al uit naar zoiets als een computer en nu die er is - we schrijven inmiddels zo'n veertig jaar later - weet ik zeker dat de computer helemaal mijn "ding" is. Mijn digitaal archief is een perfect ingericht museum van alles waar ik de afgelopen tien a vijftien jaar mee bezig ben geweest en ik dwaal er geregeld met plezier doorheen; vooral als ik mijn boekenschriftje (ik noem het zo, maar het is eigenlijk een word-bestand; mijn eerste consequente digitale life-logboek) nog eens doorkijk kan ik mijn eigen ontwikkeling overzien.

The fatal metaphor of progress, which means leaving things behind us, has utterly obscured the real idea of growth, which means leaving things inside us. - Gilbert Chesterton

Ik ga dat boek "Total Recall" snel lezen en kijken wat ik nog vergeten ben bij te houden!