't Was een klus

The Buzz. En het werd uitgevoerd op het VCL, "mijn" school. De school waar ik les geef, dan. Onze vijfjaarlijkse musical tgv het 80jarig bestaan van de school. Lang voorbereiden, audities afnemen, het stuk schrijven en veel, héél veel repeteren.
Collega Pascal Oevering schreef de teksten, losjes gebaseerd op eerdere versies van de Wizard of Oz vermengd met eigen ideeën. Anderen bouwden decors, maakten kleding en rekwisieten. Zelf mocht ik de orkestmuziek vanuit het klavieruittreksel orkestreren en arrangeren. Een taak die me wel wat in de stress heeft gebracht - het moet toch op tijd klaar, hè - maar uiteindelijk ook veel bevrediging; ik heb nog nooit zo'n leuk en goed orkest op het VCL gehad. Ik wist opeens weer waarom ik op mijn 18e muziekleraar wilde worden. Vanachter de piano mocht ik de uitvoeringen leiden en begeleiden.

(Foto: Pim Markering)

Na de première van woensdag 10 maart schreef collega Cees van Breukelen een recensie, die op de website van de school staat, maar helaas geen permalink. Dus reproduceer ik hem hieronder:
Buzz: aantrekkelijke musical smaakt naar meer
Na maanden van voorbereiding en spanning was het op 10 maart zover: de première van de BUZZ, de lustrummusical van het VCL. Een productie waar we lang naar hebben uitgezien en waar veel van verwacht werd. Een groep van in totaal zo'n tachtig man en vrouw sterk had er immers keihard aan gewerkt om het bekende verhaal van de Tovenaar van Oz van de Amerikaanse schrijver L(ymen) Frank Baum VCL-fähig te maken. En zoals iedereen die geweest is zelf heeft kunnen vaststellen: wat werd ons een ongelooflijk aantrekkelijke voorstelling voorgeschoteld!

De voorstelling begon in een rustig tempo in een huiskamer waarin een aantal VCL'ers ons een realistisch beeld van hun wijze van converseren gaven en Bianca (knap gespeeld door Sanya) een overtuigende bitch neerzette. Maar het waren vooral de songs die het enthousiasme in de zaal tot grote hoogte lieten exploderen. Het eerste lied was meteen al een voltreffer. Ondersteund door het soepel begeleidende schoolmusicalorkest o.l.v. onze muziekleraar zong Dorien (Maxine) dit nummer zuiver en met veel overtuiging en gevoel. Niet alleen haar zangkunst stond gedurende de hele voorstelling op hoog niveau. Knap was ook hoe zij, het sukkeltje van de VCL'ers in de kamer waar de voorstelling begon, uitgroeide tot de heldin van het stuk en tegelijk een onbevangen kind bleef: chapeau Maxine!

Na dit eerste zangnummer ontstond een wervelende show waarin koor en dansers samen met de protagonisten dansten, zongen en de toeschouwers lieten genieten. Het applaus dat voortdurend opklaterde, was dan ook meer dan terecht.

En er viel nóg meer te genieten: denk aan de fraaie en soms geestige wijze waarop het buitengebeuren via videoschermen werd getoond. Denk aan Mees als boom: zelfs zonder goed geluid nog de moeite waard. Denk aan de manier waarop Tarik met veel begrip de begriploze Volkan neerzette. Denk aan de zelfspot rond de dolfijn van Dorien, die Vis werd genoemd: 'Hij doet me denken aan een plek waar je kunt leren, maar toch niet iedereen even slim is." Denk ook aan de opzienbarende opkomst van Leonie de leeuw (Suzanne), zo mooi dat je voor haar inderdaad nauwelijks bang kon zijn.

Mooi ook dat de zaal enthousiast mee kón en mee wílde klappen en zingen: "We love to see the wizard, the wonderfull wizard of Oz." Als zoiets gebeurt, dan is er sprake van echte magie: dromen worden voor even werkelijkheid.
En al denkt de boze heks Bianca in het Gouden Paleis van de tovenaar (het Casino in Scheveningen) nog haar slag te kunnen slaan, dat zal niet meer lukken, hoe wanhopig ze ook het "Money, money, money" uitzingt. De hele casino-scène was er trouwens een om niet te vergeten, een met veel dynamiek en een prachtig toneelbeeld door decor en kleding. De allermooiste scène vond ik zelf overigens de laatste voor de pauze waarin de goudgeklede Mees (Jim/Wizz) zijn lied zingt, omzwermd door de bevallige meisjes van de zang- en dansgroep: "Always believe in love". Bij deze tovenaar leek er in dit opzicht geen sprake van twijfel aan zijn toverkunsten te zijn.

Uiteindelijk ontwaken onze VCL'ers ieder uit de droom waarin de speciale cake ze had verstrikt en ook het publiek begrijpt dat aan alles een eind komt, wanneer alle deelnemers de 'brand new day' bezingen.

Mees, tenslotte, kweet zich voortreffelijk van zijn taak eenieder die meegewerkt had aan de voorstelling in het zonnetje te zetten. Hij noemde vele, vele namen van personeelsleden, leerlingen, ouders en ik zou ze graag allemaal willen herhalen, want ze hebben het verdiend. In het kader van een recensie kan dit niet. Onze dankbaarheid is er echter niet minder om. Wel wil ik hier nog even stil staan bij de rol van de aankleding (kostuums, decor, make up, programmaboekje enz.) en van de technische commissie. Al dit werk achter de schermen kost deze mensen heel veel tijd, maar het is dankzij hun inbreng dat we konden we genieten van zo'n mooi aangeklede voorstelling en goed verstaanbare spelers. Dank hiervoor. Koor, orkest en dansgroep heb ik natuurlijk eerder al genoemd en geroemd. Twee personen wil ik toch even apart noemen. Maurits die op het allerlaatste moment de rol van Tim op zich moest nemen en dat voortreffelijk deed. En de regisseuse die deze prachtvoorstelling heeft gemaakt en die het hele schooljaar de leidende kracht achter deze voorstelling was. Wat een grandioos debuut

Na drie uitvoeringen is alles weer achter de rug en zit ik weer in rustiger vaarwater. Het was leuk, maar alweer te lang geen aandacht kunnen geven aan andere zaken.