Dubbel-leven.

"Wie leest, leeft dubbel", belooft de Dordse boekhandel "De Bengel", beetje analoog aan Augustinus' "wie zingt, bidt dubbel". Omdat het winkeltje er van buiten zo gezellig antiquarisch uitzag, stapte ik naar binnen. Niks antiquariaat: ik liep prompt tegen Rüdiger Safranski's nieuwste boek aan, dat gaat over de vriendschap tussen Goethe en Schiller.

Ik heb van Safranski al eerder twee boeken gelezen, "Romantik - Eine deutsche Affäre", een heerlijk boek waarover ik al eerder schreef en zijn nog iets dikkere pil over Schiller, die ik ooit voor nog geen € 10 bij de Selexyz in Den Haag wegsleepte. En Goethe, nou ja, dat is natuurlijk mijn grote voorbeeld. Zoals bijvoorbeeld blijkt uit dit citaat van pag 195

"Ik heb daarom een dossier aangelegd", schrijft hij, "waarin ik alle mogelijke voor een breed lezerspubliek bestemde papieren die ik tegenkom, kranten, weekbladen, excerpten van preken, verordeningen, kaartjes voor toneelvoorstellingen, prijslijsten laat inbinden, en daarbij meteen ook al mijn observaties, notities en spontaan opkomende oordelen. Later praat ik dan in gezelschap over die dingen en breng daarover mijn mening te berde, opdat ik dan snel inzie in hoeverre ik goed geïnformeerd ben en in hoeverre mijn oordeel met dat van goed geïnformeerde mensen overeenkomt. Vervolgens voeg ik deze nieuwe ervaring en wat ik daarover heb opgestoken ook weer toe aan mijn dossier, en zo ontstaat er een berg materiaal dat als geschiedenis van de uiterlijke en innerlijke wereld ook in de toekomst voor mij interessant genoeg moet blijven".

Dat lijkt aardig op mijn eigen LifeLogging. En ik concludeer: je gaat wel dubbel leven, maar komt steeds meer tijd tekort.
Overigens had ik eerder op de dag waarop ik het boek kocht de tentoonstelling van Alex van Warmerdam in het stedelijk museum van Schiedam bezocht.

Daarover heb ik geschreven op mijn ArtBlog, maar 's avonds ging ik ook nog naar "De winter onder de tafel" van Roland Topor (1938-1997), uitgevoerd door de Rijzenspelers, maar ik had helaas geen tijd daarover te documenteren. Het zit in mijn hoofd, want het was een erg leuke voorstelling.
Geen tijd, hoezeer het mij ook spijt. Dat was het motto van de daaropvolgende weken, want ik dacht dat ik na "The Buzz" eindelijk een beetje tijd zou krijgen om weer eens wat te doen aan een van mijn hobbies, maar ik heb daarna hoofdzakelijk zitten vergaderen op school. Daarover log ik liever niet - vergaderen is straf.
Wel een berichtje over het leuke bezoek dat ik in het paasweekend bracht aan Annemarie en Richard, vrienden die we een aantal jaar geleden tijdens een vakantie op Sardinië ontmoet hebben. Dat was gezellig, maar om even het bezoek te doorbreken gingen we een kijkje nemen op de Sfeerboerderij Jan Cees Lont. In eerste instantie leek het een soort mengvorm te zijn van een tuincentrum en Rivièra Maison, dus vroeg Annemarie of ik het niet vervelend vond daar rond te lopen - ja, ik ben mij er eentje. Nou, ik ben eigenlijk een hele flexibele jongen en als je zoveel kunt vergaderen als ik de laatste tijd heb moeten doen dan is rondlopen op een sfeerboerderij een feest. En ik werd dan ook beloond: er bleek een grote collectie roofvogels te zijn met o.a. uilen! Zoveel had ik er zelfs in een dierentuin nog niet bij elkaar gezien:

Europese Oehoe "Pien" Europese Oehoe "Puck"
Kerkuil "Max" Steenuil "Goliath"
Sneeuwuil "Hedwig"

Wat had ik graag zo'n uiltje willen hebben! Maar het zijn geen lieverdjes, daar kwam ik al snel achter. En dus zaten al die roofvogels óf in een kooi, óf aan een ketting. Da's toch sneu - al ben je een rotbeest :-) Weinig tijd is erg, weinig ruimte is vreselijk. Het enige wat dan nog het leven draaglijk maakt is een goed boek. Want weinig ruimte zonder boeken, dat is eigenlijk onverteerbaar. Dan zou je geen dubbelleven moeten willen.