Uilenworkshop - zonder Moonlight.

Ooit kocht ik een knuffel-uil.

Het had wat mij betreft bij die ene mogen blijven, maar de hobby - want laat ik het toegeven, dat is het inmiddels - zette zich voort zonder dat ik er iets voor hoefde te doen. Van alle kanten werden en worden mij uilen, kaarten van uilen, sleutelhangers van uilen, thee-mokken met uilen-print en wat heb je nog meer aangeboden. Mijn meest recente aanwinst is een paraplu met uilenprint.

En zo kreeg ik dit jaar van mijn dochters, uitgekeken op het kopen van wéér een boek of nóg een fles whisky, een uilenworkshop voor mijn 57-ste verjaardag cadeau. Dát is nog eens een origineel idee!

Dus op 16 oktober trok ik met Marit - die als toeschouwer en huisfotograaf meemocht - naar de Valkerij Manege in Berkel en Rodenrijs voor de "Moonlight Workshop met Uilen". Het maanlicht moesten we er zelf bij denken, want dat was er niet, maar wel mocht ik vijf verschillende uilen vasthouden. Nou ja, het zijn in het echt natuurlijk géén knuffeldieren, dus je mocht hem op de handschoen hebben en van dichtbij in de ogen kijken.

Zoals je kunt zien zat de uil vast en kon er niet veel gebeuren. Maar van zo dichtbij zie je ze normaal natuurlijk nooit en het waren vijf verschillende typen uilen, variérend van de vrij grote (en zware) Melk Oehoe (bijna twee kilo, dat lijkt niet veel, maar je mocht er een behoorlijke tijd mee staan en dan gaat-ie toch aardig doorwegen), een Europese Oehoe, een Bengaalse Oehoe, een Kerkuil tot een héél klein uiltje, de Braziliaanse Dwerguil.

Hoogtepunt van de avond was het "vliegen" met uilen.
De uil vloog van de een naar de ander, gelokt door een stukje vlees dat hij na landing op de handschoen krijgt. Bij de eerste uil (dezelfde oehoe die ik hierboven op de handschoen heb) mocht je dat zelf tussen zijn snavels duwen - dát vond ik wel spannend, altijd bang voor mijn vingers! Maar #2, de Afrikaanse Melk Oehoe - wellicht nog iets minder getraind (of te gevaarlijk, dat weet ik niet), werd gelokt met een stukje vlees ín de handschoen.

Hier zie je de foto met mij (let op de lichtgevende laarsjes; net die middag gekocht om in het drassige grasveld te kunnen staan. Flitsen terug bij fotograferen ;-) als een echte valkenier in actie:

Milky komt aanvliegen, uiteraard totaal niet in mij geïnteresseerd, maar in dat stukje vlees, dat - heb ik weer - iets te diep was weggezakt in mijn handschoen, zodat het dier nerveus met zijn snavel in mijn handschoen moest gaan zitten wroeten. "Waar is dat rotstukkie vlees nou", zal hij gedacht hebben, ondertussen hitsig met zijn vleugels in mijn gezicht slaan en driftig kopjes geven in de ruimte tussen duim en wijsvinger.

Heerlijk! Zo intiem ben ik nog nooit met een uil geweest! :-)

De valkenier die de workshop leidde bracht uitkomst en viste het vleesje uit mijn handschoen en stopte het handmatig in de bek van de uil. Die vervolgens nog lekker lang op mijn hand bleef zitten voor hij weer terugvloog naar de deelnemer aan de andere kant van het veld.

De avond was gepland tot 21.30 uur, maar voor we het wisten was het 22.00 uur. Wat een fantastische avond!