Sjors de Boekhouder

Het laatste deel uit de "Sjors"-trilogie: Sjors de Boekhouder. Sjors besloot op zijn 18e dat hij geen boekhouder wilde worden, maar nu, old and wise, is hij het toch. Alleen niet met cijfertjes; hij houdt boeken zoals anderen vissen houden. Natuurlijk zijn er bibliotheken, en Sjors is lid van alledrie. Hij leent er soms zelfs wel eens boeken, die hij, meestal ná het verstrijken van de leenperiode, met pijn in het hart moet teruggeven. Ook staan veel boeken op internet, en dat leest Sjors ook. En veel boeken worden ook voorgelezen, of zijn te downloaden als mp3 en dat beluistert Sjors ook - ben bijvoorbeeld aan "Het bureau" bezig. Maar niets kan dat onweerstaanbare gevoel van een boek in de hand vervangen, het zinnestrelende ritselen van het papier dat omgebladerd wordt, het sensationele genot van het strelen van een boekenkaft, en de zalige geur van een vers boek. De geur van een oud boek kan trouwens ook heel aangenaam zijn.
Er zijn dan ook nogal wat boeken in mijn huis. Er zit soms wat tijd tussen aankoop en lezen, maar gelezen worden ze. Soms met vijf tegelijk. Een zaterdagmiddagje winkelen betekent onvermijdelijk dat enige boekhandels worden aangedaan, bij voorkeur antiquariaten, maar ik ben ook niet vies van "nieuwe" boeken. Door al die boekenkasten gaan, de boeken eruit pakken, ze keuren, er stukjes uit lezen en me gewoon op de hoogte houden van wat er is. Er is zelfs een tijd geweest dat ik graag een eigen antiquariaat had willen hebben, maar vrienden hebben me daar gelukkig vanaf weten te praten.
Mijn verstandige echtgenote heeft zich min of meer met mijn hobby verzoend - al nemen de boeken een groot deel van de leefruimte in huis in. Zij realiseert zich dat het jagersinstinct dat bij veel mannen leidt tot flirten met andere vrouwen en vreemdgaan zich bij mij heeft gesublimeerd in de behoefte om min of meer geregeld een ander boek te kopen. Geen reden voor "Help, mijn man heeft een hobby", dus.
Nu heeft ze zelfs een hele mooie boekenkast uitgezocht voor in de woonkamer. Hij is op de plaats gekomen van de kast die ik vorige week zo vakkundig gesloopt heb.

Vol trots kan ik nu in mijn boekenkast kijken, ja het is echt een genot. Er is ruimte voor mijn volledige collectie Hubert Lampo en Goethe, de boeken van Michel Onfray (de filosoof van het Hedonisme), mijn collectie humanistiek en niet te vergeten de volledige reeks van dat prachtige tijdschrift Nexus. Af en toe pak ik er een boek uit, blader erin en zet het weer terug. Op de foto rechts zie je de schouw, die ik twee weken geleden gemaakt heb en bijna af is, en je ziet Marit de laatste hand leggen aan de kleine details, die ons huis, ondanks mijn verzamelwoede, tot een paleis maken.