Hoe ik mijn verjaardag vierde...

is de titel van een boek van Remco Campert. Dat ik overigens niet gelezen heb.
Het is ook de titel van deze blogpost. Vlag en lading dekken elkaar niet helemaal, want het verjaardagsfeestje voor het bereiken van de eerbiedwaardige leeftijd van 50 jaar wérd niet door mij, maar voor mij georganiseerd, en hoe! Ik was slechts Lijdend Voorwerp.
Marit had het allemaal bedacht en de nodige vrienden en familie aangeschreven, aangespoord, opgepept, geïnspireerd, gesuggereerd, geïnstrueerd - en ook gecontroleerd of het allemaal zo onvergetelijk voor mij zou worden als zij bedacht had.
Ze zei wel dat ze het gewoon leuk vond om te doen - wat ik niet in twijfel trek - maar ze moet er de laatste weken een dagtaak aan gehad hebben.

Okay, op de dag zelf moest ik, voor de gasten kwamen, nog wel helpen tafels dekken, maar daarna werd ik weggestuurd en ging het buiten mij om. Eerst werd de finishing touch aangebracht qua versiering: een slinger met quotes op uit mijn eigen dagelijks taalgebruik.

Ik citeer er maar niet uit; daarvoor zitten er teveel flauwe grappen bij. Gelukkig kon ik hier en daar vaststellen dat er nog wel eens al te versleten uitspraken het veld ruimen en vervangen worden door nieuwere - als dat niet meer gebeurd begin ik echt oud te worden.

Terwijl ik bij de buren met een kop koffie de krant zat te lezen, begonnen de gasten zich in vast een beetje in te drinken.

Een uurtje later werd ik gehaald en werd ik toegezongen met "That's What Friends Are For". Aandacht is leuk, maar hier springen zelfs bij een Leeuw de tranen spontaan in de ogen!
Daarna gingen mijn dochters een minder sterke eigenschap van mij naar buiten brengen: het brillenlied:

Daar hadden ze net iets te veel plezier in, maar het leverde me wel 5 brilen op voor mijn verzameling :-)
Het hield niet op. Veel creativiteit, veel muziek, maar ook gedichten en kunst.
Marit zelf bood haar cadeau (een reis met verblijf naar Wenen) aan in de vorm van het lied "Vienna" van Billy Joel, waarvoor ze - en dat wil wat zeggen - Diny zo gek had gekregen de pianobegeleiding te verzorgen.

De crea-trein begon nu echt door te denderen: in willekeurige volgorde hoorden we:

  • Evert accordeon spelen - wat is hij vooruit gegaan!
  • Martha (mijn favoriete schoonmoeder) twee gedichten voordragen, één voor mij, één voor de kinderen over een koe die op vakantie ging. De kinderen luisterden ademloos.
  • Nogmaals onze dochters, die weer zonodig een zwakke eigenschap moesten belichten, dit keer mijn voorkeur voor faute TV-programma's als Spongebob SQPs en ATWT. Op de melodie van "Ademnood"".
  • Peter en José Lentjes "De nozem en de non" van Cornelis Vreeswijk - een van mijn jeugdhelden - zingen, met de mededeling dat hij op dezelfde dag geboren is als ik (wat ik niet wist) en dat hij, op mijn leeftijd aangekomen stierf aan een overdaad hedonisme. Een gewaarschuwd mens...
  • Een Tafelmusik "Cantabile" voor fluit en cello van G.Ph Telemann, gespeeld door Erica en Quinten.
  • Een handjeklaprijm op mij, uitgevoerd door mijn buurmeisje Kyra met haar vader.
  • Maartje, die mij nog een drietal alternatieve hobby-suggesties bood. Inclusief suggestieve foto's. Hm, dat paaldansen lijkt mij wel wat...
  • Een duet over mijn ouder - en inwisselbaar (NotaBene) - worden op de melodie van "SOS", door Marit en Martin.
  • Een zangvoordracht door Erica, met begeleiding van Quinten en Evert.
  • Herman las zijn gedicht "Breedman" voor. De bescheidenheid gebiedt mij hier niet uit te citeren, want het gaat over mijzelf. :-)
  • Ron bood mij een door hemzelf vervaardigd schilderij aan met mij achter de piano, terwijl mijn muze door de noten heen kijkt.

    Velen hadden een eigen bijdrage aan het buffet geleverd, en er was een Liber Amicorum met tips voor meer praktizerend hedonisme - slechts waar ik de tijd vandaan moest halen werd er niet bijverteld...:-).
    De cadeaux? Was het nog nodig dan? Eigenlijk had ik al zoveel gekregen! Behalve het eerder genoemde reisje, de leesbrillen en het schilderij was het drank, boeken, geld, bonnen. Allemaal zaken die de komende winter niet door zullen overleven.

    Eén avond met 30 mensen om mij heen die van alles voor mij georganiseerd hadden. Als het waar is dat, om een gelukkig mens te zijn, het genoeg is om ca tien mensen die de moeite waard zijn in je leven te hebben, dan ben ik superrijk.

    Maar nu: Af, terug in je mand! Je hebt weer voor jaren genoeg aandacht gekregen!