Vienna Waits For You

Met Billy Joel's lied kreeg ik voor mijn 50ste verjaardag een reisje naar Wenen van mijn geliefde. Het mooiste cadeau ooit. En het werd gelijk de week daarna bij schitterend weer verzilverd.

Wenen is natuurlijk één groot cultuurpaleis en we hebben de drie dagen dan ook volop rondgelopen en gefietst om zoveel mogelijk te zien.

Natuurlijk moest ik een aantal belangrijke monumenten van belangrijke cultuurmakers bezichtigen en fotograferen: Goethe,

Hier sta ik aan de voeten van de Meester

Schiller, Grillparzer

en niet te vergeten: Albert Lortzing! Zijn huis in Wenen was het enige Lortzing-huis waarvan ik nog geen goede foto had, de foto op mijn Lortzingwebsite is gescand uit een krant. Vooral het monument van Franz Barwig uit 1950 dat Lortzing als "Waffenschmied" voorstelt wilde ik erg graag eens van dichtbij zien.

Over huizen gesproken: wij logeerden in Hotel Tigra (een portmanteau van Tiefer Graben, de straat waar het hotel zich bevond) en in dat hotel heeft Mozart in 1773 ook gelogeerd

Dat was alles bij elkaar al genoeg om een tevreden mens te zijn, maar in Wenen draaide op dat moment vier opera's: Faust (Gounod), Barbier van Seviglia (Rossini), Orfeo (Gluck) en Zauberflöte (Mozart), drie musicals (Mama Mia, Joseph en Rebecca) naast nog wat "verschollenes Mittelgut" zoals twee stukken van Biedermeier-icoon Nestroy. Dan heb je gewoon geen TV meer nodig, dit is extreem live-zappen! Een kaartje voor de opera kost € 190 pp, daar kun je toch een hoop andere leuke dingen van doen. Nou ben Ik gelukkig geen kind van treurnis, dus als niet kan wat moet, dan moet maar wat kan. Mozart's Zauberflöte ging in een marionettenvoorstelling, vlakbij Schönbrun, en dat was een goed en in ieder geval betaalbaar alternatief.

Het was mooi (de uitvoering olv Karl Böhm met o.m. Fritz Wunderlich en Dietrich Fischer-Dieskau werd gebruikt), maar het heeft iets geks de aria van de koningin van de nacht te horen zingen en ondertussen naar een marionet te kijken die, vanzelfsprekend, geen enkele fysieke inspanning laat zien.
Op de Gloriette van Schönbrun maakten wij - traditiegetrouw - ons zelfportret, en aandoenlijk was vooral hoeveel voorbijgangers aanboden het fototoestel voor ons te bedienen, maar dat doen we altijd liever zelf! :-)

Behalve cultuur kom je in Wenen ook niet onder eten en drinken uit. Veel Wiener Schnitzels en koffie, al is koffie drinken in Wenen een vak apart; dat doe je eigenlijk voor de Sacher Torte. Ook weer de bekende plaatjes:

Nou en? Ik vind het gewoon lekker!

Wij vroegen ons nog af waar Wenen mee te vergelijken is. Dat is toch het meest met Rome. We hadden dat net bedacht, toen we Pinocchia zagen: haar neefje hadden we twee jaar geleden in Rome ook gefotografeerd :-)

Ja, het las weuk. :-)
En dat was het.