As the World Turns

Ik denk er al heel lang over om eens een stukje te schrijven over deze soap. Onder andere omdat ik tot verbazing van mijzelf en mijn hele omgeving geen aflevering oversla. Al loop ik behoorlijk achter, maar daar zijn DVD recorders voor. En dat scheelt dan ook weer wat tijd omdat je de stomme reclames kunt skippen. Dat laatste is erg nodig, want een firewall tegen al die debiliserende bagger die je ziet langskomen kun je wel gebruiken.
Van nature kijk ik niet graag TV. Ik zit nu eenmaal liever met een goed boek op de bank of lekker achter mijn computer. Ik geef mij, zoals ik het op een door mij gelezen weblog eens las, niet graag over aan de

"deceptive habit of using television as convenient entertainment, rather than participating in life".

Maar ja, het begon met gezellig, na het werk, meekijken met mijn vrouw tijdens een kop koffie. Voor ik het wist hoorden Carly, Jack, Dusty, Barbara, Gwen, Will, Lucinda, Lily, Holden, Bob, Meg en wie nog meer tot mijn inner circle. Ik kan mij er echt op verheugen, vooral als het er een paar dagen niet van gekomen is door druk, druk, druk. Tijd is prioriteit, maar in het weekend worden de achterstallige afleveringen gauw bijgewerkt.

Mijn favoriete karakter is, natuurlijk, Lucinda, die het bij Ayn Rand ook goed zou doen. Maar ik heb ook wel iets met Dusty en Henry.
Mijn mooiste scene is de dood van Jennifer:

Ik zou niet graag door een buitenstaander zijn gezien toen ik deze scene voor het eerst zag. Hij staat op mijn USB-stick en ik bekijk hem stiekem nog wel eens.
Alleen.:-)
Na deze scene is de serie lange tijd niet meer geweest wat het was.

Iets wat ik ook erg mooi vind aan de serie is het taalgebruik. Vooral Craig - ik mis de oorspronkelijke acteur nog wel eens - krijgt vaak de mooiste zinnen te zeggen. Gisteren hoorde ik Henry tegen Katie zeggen:

"Denial is not a river in Egypt".

Vertaald als: je moet je kop niet in het zand steken. Je moet de zin even hardop zeggen om 'um te vatten - maar dan heb je ook wat. Candy for the Mind.
Nee, ATWT is niet zomaar een soap, het is geen "convenient entertainment". Er spelen gewoon goede acteurs in mee en hoewel er ook wel eens mindere verhaallijnen inzitten - of verhaallijnen die gewoon iets te lang uitgemolken worden - kan ik in het algemeen goed meeleven met wat er gebeurt. Na de cliffhanger discussieren Marit en ik over hoe het verder zal gaan en ik moet me echt bedwingen, omdat ik altijd ongeveer een weekje achterloop, om niet op de ATWT-hyves of de Nederlandse fanwebsite te kijken - dan is de spanning eraf. Alvast een klein stukje van de op DVD recorder gereedstaande volgende aflevering bekijken - wie wat bewaart die heeft wat - proberen we ook niet aan toe te geven. Het leven biedt toch meer dan ATWT, niet dan?
Op dit moment moet ik erg wennen aan de nieuwe leader - ik heb de oude voorlopig ook op mijn USB stickje gezet - kan ik hem af en toe nog eens beluisteren om langzaam af te kicken. Heeft iemand trouwens misschien de bladmuziek van de tune?
Ja, ATWT beheerst mijn leven. Tot op zekere hoogte, natuurlijk.:-)