The Art of Life is dying young...as late as possible!

Guffi Siciliani

Guffi Siciliani

Het zijn geen beauties, deze souvenirs van Sicilië, maar wat moest ik anders? De eerste dag van mijn vakantie vond ik in Erice in de eerste de beste souvenirshop een grote en kitscherige uil met een boek voor € 25. Die had ik achteraf moeten meenemen, maar ik hoopte op wat beters. Uiteindelijk werd het dit koelkastmagneetje, gekocht in Noto voor € 4, en op de Etna deze Guffo Nero, voor € 3. Aan het geld ligt het dus niet, maar ik word voor mijn krenterigheid bestraft met deze foto, die maar niet scherper wil worden.

Dumbing down: Ochtendspits van start.

Kleutertje luister, die herinnering kwam bij me boven toen ik vanochtend tijdens mijn ontbijt het nieuwe "Ochtendspits" mocht aanschouwen, dat in de plaats is gekomen van "Goedemorgen Nederland" . Het is lang geleden dat ik op zo'n debiel niveau ben aangesproken.
Uit de recensie van Eline Besselink in het Parool bleek dat het verzorgd wordt door de nieuwe omroep WNL, die uit de Telegraaf is voortgekomen. Ah, dat verklaart al iets.
Petra Gijzen, "voorheen werkzaam bij BNR radio" - OMG, ik dacht ze net van school was - zat volgens Besselink helemaal op haar plaats. Dat voorspelt niet veel goeds, want kennelijk is dit de uitstraling die het programma moet hebben. Laagdrempelig en vooral: leuk! Eerst even vermelden dat mensen die hun bagage kwijt raken op de luchthaven dat meestal aan zichzelf te wijten hebben: je moet ook een label met naam en bestemming erop hebben! Petra lacht er hartelijk om, alsof ze het nieuws zelf verzonnen heeft. Dan nog even een stukje uit "Boer zoekt vrouw" van gisterenavond om nogmaals te kunnen lachen om de sociaal wat minder bedreven boer die geëmotioneerd raakt als hij het over zijn liefdesleven heeft ("je ziet dat het programma hard nodig is") en daarna een interviewtje van Marleen Dijkhoff met stakende medewerkers van de VU Amsterdam - een interviewtje van niks, met medewerkertjes die eigenlijk niks wisten te zeggen en meisje Dijkhoff dat met haar microfoontje rondliep alsof ze op de braderie leden voor het plaatselijke Bingo-vereniginkje liep te ronselen.

Nog even van de website gepikt zoals hij er op dit moment bijstaat:

Nieuwsprogramma. Compleet, informatief, speels, nieuwsgierig en nieuwsleidend. In de studio, maar ook straat. Met reportages, liveverslaggeving, discussie tussen opiniemakers en een economische update. Iedere werkdag. Presentatie: Petra Grijzen, Alex de Vries.

Nieuwsprogramma. Compleet, informatief, speels, nieuwsgierig en nieuwsleidend. In de studio, maar ook straat. Met reportages, liveverslaggeving, discussie tussen opiniemakers en een economische update. Iedere werkdag. Presentatie: Petra Grijzen, Alex de Vries.

Dat is twee keer dezelfde tekst, een keer dik gedrukt, een keer plain. Met twee keer dezelfde fout: "in de studio, maar ook [op] straat".
Sorry, de redacteur is dyslectisch, moet kunnen. Noem het speels. En twee keer, da's omdat het nu eenmaal kort en begrijpelijk moet voor de 70.000 Nederlanders die zich in WNL denken te herkennen. Zo'n website moet wel vol, natuurlijk. We zijn wel dom, maar niet achterlijk.
Weer van de website, dit keer de qa (questions-answers), voor het gemak naamloze pagina genoemd (cursivering van mij):

1. WNL is een nieuwe publieke omroep, die is opgericht, omdat veel Nederlanders het gevoel hebben, dat hun mening niet meer terug te vinden is op de Nederlandse televisie. Zij herkennen zich niet meer in de bestaande publieke omroepen.
WNL wil daar wat aan doen. WNL vertaalt de waarden en normen van de grote groep Nederlanders, die 'de ruggengraat van de Nederlandse samenleving' vormt.
2. WNL weet wat er in Nederland leeft. WNL vertaalt de waarden en normen van een grote groep Nederlanders, die in toenemende mate ervaart dat ze niet wordt gehoord in de actualiteitenrubrieken van bestaande publieke omroepen.
WNL is een omroepvereniging die traditionele Nederlandse normen en waarden verdedigt. WNL zal net als het dagblad De Telegraaf op nuchtere en herkenbare wijze de stand van zaken in de samenleving bespreekbaar maken.
3. WNL vertaalt in media de waarden en normen van 'de ruggengraat van de Nederlandse samenleving', een maatschappelijke stroming die in toenemende mate ervaart dat ze niet wordt gehoord in de bestaande actualiteiten rubrieken van de bestaande publieke omroepen.
Het gaat om een grote groep mensen, die waar mogelijk betaald of onbetaald werk verricht, die geen extremisme bedrijft en die een constructieve bijdrage aan de samenleving wil leveren.

Nou, da's drie keer min of meer hetzelfde. Ik zou toch als leraar niet hoeven te proberen in één les drie keer detzelfde stof uit te leggen, of drie keer dezelfde les te geven, maar het publiek van WNL, ook wel de "ruggengraat van de Nederlandse samenleving" genoemd, kan het niet vaak genoeg horen.
Let op: ik heb alleen maar de eerste drie punten gelezen en geciteerd, want daarin staat steeds hetzelfde, nl dat WNL de waarden en normen van een grote groep Nederlanders, de zgn "ruggengraat van de Nederlandse samenleving" probeert te vertalen.
Of had ik dat al gezegd?
Ik weet het niet meer, ik word er simpel van.

Reculer pour mieux sauter: Dante lezen

Dante's "Goddelijke komedie" stond me al jaren stil verwijtend vanuit mijn boekenkast aan te kijken. "Lees mij nou toch eens", vroeg de rug.
Tijdens mijn studie - alweer meer dan 30 jaar geleden - kwam ik door het lezen van Helene Nolthenius' "Duecento" in aanraking met het boek. Ik kocht de driedelige Penguin-editie, verzorgd door Dorothy Sayers, met uitgebreide aantekeningen. Ik kocht in die tijd wel meer; met enig schuldgevoel naar de hedendaagse jeugd in het algemeen en mijn eigen kinderen in het bijzonder realiseer ik mij dat er indertijd een fantastisch studiebeurs-systeem was, dat mij in staat stelde gewoon alles te kopen wat ik nodig had en zoveel te studeren als ik wilde.
Aangezien het er ondanks mijn mooie editie maar niet van kwam, kocht ik tien jaar later tweedehands de Nederlandse vertaling van het werk, iets minder uitgebreid geannoteerd, maar dat maakte de drempel wat minder hoog. :-)
Dertien jaar geleden (om precies te zijn 24 juli 1997 - je LifeLogt of niet) vond ik tijdens een vakantie naar de Hebriden op het eiland Rum aan de noordwestkant van het eiland op het strand aan de Sound of Canna een oude verlaten hut, waar boven de ingang een of andere grapjurk de spreuk: "Abandon hope, all ye who enter here…" geschreven had.

Ik herkende het citaat als komend uit Dante's Hel, het moment waarop Vergilius en onze dichter de hel binnengaan, uit de televisiebewerking door Peter Greenaway, die ik inmiddels had gezien.

Vier jaar geleden in Florence bij het geboortehuis van Dante gestaan.

Het ging nu toch wel jeuken.
Dit jaar op 18 augustus, na mijn vakantie, ben ik er zomaar aan begonnen. Na een aanloop van dertig jaar! Er was volgens mij geen enkele directe aanleiding; ik kwam net terug van Sicilië. Maar, inmiddels halverwege Stephenson's uiterst compact geschreven "Quicksilver", heb ik het boek zomaar uit mijn kast gepakt en ben er gewoon in gaan lezen - Stephenson wacht maar even. Dat heb ik met zijn Cryptonomicon ook meer dan eens gedaan.
Ik lees de Nederlandse uitgave, met de Penguin-editie van Dorothy Sayers ernaast voor de aantekeningen - iedere dag een cantootje of twee, drie soms. Er gaat een wereld voor me open. En, qua synchroniciteit: loop gisteren modern antiquariaat Nayler&Co aan de Haagse Denneweg binnen en zie zomaar "Dante, the poet, the political thinker, the man" van Barbara Reynolds (Reynolds voltooide na de dood van Dorothy Sayers het derde deel van de Penguin uitgave). Voor nog geen tientje, dus gekocht. Prachtige aanvulling bij mijn leeswerk. Met overigens een nieuwe Michel Onfray (de filosoof van het Hedonisme, mijn favoriete filosoof, waarvan ik bijna alles gelezen heb): "Christelijke hedonisten".

Achterin een lijst met filosofen door de eeuwen heen die onder het hedonistisch gesternte vallen en hun meer idealistische tegenhanger. Dante valt bij Onfray in de laatste categorie; ik denk dat Onfray niet erg van Dante houdt - te moralistisch. Nou ja, dat is dan zijn mening, ik ben het natuurlijk niet altijd met hem eens. Dat wil zeggen: hij heeft waarschijnlijk wel gelijk, maar ik trek me er niks van aan.
Noem mij saai, maar hedonisme is voor mij: tijd hebben om een goed boek te lezen. En na dertig jaar wachten is mijn leeshonger groot genoeg en de Dante-maaltijd klaar om te worden opgediend.

Quotes

Ik ben altijd op zoek naar prikkelende quotes, uitspraken van mensen die het zo goed, sterk, raak weten te zeggen. Een goede quote vat soms samen waar je anders een heel boek voor nodig hebt.
Hieronder volgen er een paar van mijn favorieten, dus zet je therapeut aan de kant en draag iedere dag een van deze quotes in je hart:

Levenskunst.

  • The Art of Life is dying young - as late as possible!
  • Shoot for the moon and if you miss you will still be among the stars. - Les Brown
  • You don't stop laughing because you're growing old, you grow old because you stopped laughing! - Anonymous.
  • You’re only as young as the last time you changed your mind. - Timothy Leary
  • Meer componisten, minder dirigenten - Loesje
  • Life isn't about finding yourself. Life is about creating yourself. - George Bernard Shaw (1856-1950)
  • Life isn't about waiting for the storm to end, but about learning to dance in the rain! (via Marianne Rugard Jarvstrat).
  • Luck is where opportunity meets preparation. [Robert Evans]
  • You were born an original. Don't die a copy. - John Mason.
  • Mijn hedonistisch dagboek

    Dat is de titel van het Blog dat ik bij deze website ga bijhouden. Nog een Blog? Ik heb er al zeven! Jawel, maar dit keer persoonlijker - geen diepgaande discussies over politiek en technologie, maar een journaal van mijn dagelijkse beoefening van de Levenskunst.

    Hedonisme: de kunst van het genieten. Zo leven dat je opnieuw zou willen leven. (Nietzsche). Hedonisme heeft daarbij misschien een wat negatieve connotatie van grijpen en graaien, maar zo zit ik niet in elkaar - ik wilde gewoon een pakkende titel in plaats van de Default: "My Blog". "Hedonistisch dagboek" ïs trouwens de ondertitel van het boek "Vulkanisch verlangen" van Michel d'Onfray", een van mijn favoriete filosofen.

    “If you are not living on the edge, you are taking up too much room.” Jayne Howard.

    Juist. De Cyberpunk-leus. Maar er is ook plaats voor humor:

    You don't stop laughing because you're growing old, you grow old because you stopped laughing! - Anonymous.

    Nodig om af en toe wat te relativeren, vooral als anderen je voor de voeten lopen.

    Het leven is een bron van vreugde; doch daar, waar het gepeupel meedrinkt, zijn alle bronnen vergiftigd. - Nietzsche

    Ah! Wat had die ouwe chagrijn daar gelijk in. Maar het liep slecht met hem af, wellicht door zijn misantropie. Dan hier en daar een scheutje ironie en cynisme. Ik voel mij dan ook het meest thuis bij de uitspraak van Biedermeier-schrijver Carl Herloßsohn:

    “Noch einmal, sage ich, denkt an die Ironie und schweigt! Denkt! Aus der Ironie erfolgt die Wehmuth, wie aus der Narrheit die Weisheit erwächst. Die schwarze bittere Erde trägt bunte Blumen und süße Früchte; der schwarze Bergschacht, der giftig geschwangerte Erdkern, birgt Gold und Diamanten; der schlammige Grund des Meeres, wo Ungeheuer wohnen, hat die Perlen; das Menschenherz hat Blut und Liebe - : findet Ihr auch von Alle dem in meiner Rede nichts: so denkt an die Narrheit, denkt an die Ironie; nennet auch einen Weisen, und es gesellt sich jetzt schon die Wehmut in meinen Scherz. Amen!”
    - Faust der Auerbachshöfling (Dr. Carl Herloßsohn) Rede im “Tunnel über der Pleiße”.

    Mijn logo

    Mijn logo

    Sinds 2008 is dit mijn logo. Omdat ik grafisch niet zo sterk ben, heb ik het ontworpen met behulp van Dmitry Brant's Hyperbolic Tessellation-program.
    Een tessellation is een gelijkmatige vlakverdeling, zo'n beetje in de stijl van Escher, maar dan abstracter. Op zijn website legt Brant uit hoe het allemaal werkt, very interesting, maar voor nu ging ik recht op mijn doel af en voerde de drie magische getallen die mijn geboortedatum representeren in voor p, q en Max. Vertices. Na nog wat gesleutel aan de kleuren kwam Mijn Logo eruit. Absoluut wat ik gehoopt had dat het zou worden.

    Rick van der Linden 1946-2006.

    Zondag 22 januari overleed Rick van der Linden.

    In mijn jeugd was Rick van der Linden mijn grote voorbeeld, mijn held. Terwijl mijn klasgenoten op het VWO luisterden naar popacts als "Slade", "Sweet", "Mud", Alice Cooper, Gary Glitter en David Bowie, was ik fan van Ekseption en natuurlijk vooral van Rick. Hoe meer noten per minuut Rick op zijn toetsen maakte, hoe beter ik het vond. Via Rick leerde ik Bach's 2e Partita en het Italiaans Concert kennen, Mozart's Turkse mars en Rachmaninoff's Prelude in cis klein; stukken die ik als jongen - ik geef het ongaarne toe - vaak playbackte op het elektronische orgeltje dat wij thuis hadden, mij voorstellend dat ik ook ooit zo'n beroemde ster zou worden. Nu ik al die stukken inmiddels zelf kan spelen, heb ik eigenlijk meer waardering gekregen voor de "eigen" stukken van Ekseption, die ik, nu al het Ekseption-werk op CD is uitgebracht, in de week na Rick's dood in een privé-rouwverwerkingsproces weer ben gaan luisteren. De klassieken, het handelsmerk van Ekseption, hoor of speel ik liever in de originele versies.

    Nog wat herinneringen aan Rick "Live".

    Het Concertgebouworkest schreef in die tijd een soort prijsvraag uit voor scholieren. Ik weet niet meer waar het om ging, maar je moest in ieder geval invullen wie je favoriete componist was. Ik vulde "Rick van de Linden" in; Bach c.s. waren immers toch allang dood? Daar zullen ze bij het Concertgebouworkest wel aardig om geglimlacht hebben. Toen Rick uit Ekseption werd gezet, richtte hij de groep "Trace" op, met Pierrre van der Linden en Jaap van Eijck. Bij de kledingzaak "Foxy Fashion" in Den Haag gaf Ad Visser vrijkaarten weg voor een promotieconcert in het Circustheater. Ik zie Rick nog zijn stapel orgels over het podium sjouwen, terwijl hij "Progression" speelde, een nummer dat de gangbare popstandaard van die tijd verre overtrof. Die eerste LP ("Trace" genaamd) was sensationeel, maar daarna werd het snel minder.

    Zeer tegen de zin van mijn ouders ging ik een keer niet mee op scoutingweekend omdat die bewuste zaterdagavond Rick met Trace op TV zou komen; de videorecorder had zijn intrede in de maatschappij nog niet gedaan, dus wat kon ik anders? Die zaterdagavond was de TV voor mij. Terwijl Rick tijdens het nummer "Gagliarde" - gebaseerd op het derde deel uit Bach's Italiaans Concert - zijn toetsen energiek te lijf ging en daarbij zijn weelderige haren woest heen en weer liet wapperen zei mijn moeder: "die wordt niet oud".
    Ze heeft helaas gelijk gekregen.

    Syndicate content