muziek

warning: Creating default object from empty value in /home1/kuehlebo/public_html/georgeovermeire/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Trace-CD's.

Ik heb ze!
De Trace CD's!
(Hier net binnen, nog netjes verpakt in het cellofaan)

Eindelijk weer compleet. :-)

In mijn jeugd was ik een Ekseption-fan. Ik schreef hier al eens over bij het overlijden van toetsenist Rick van der Linden op 22 januari 2006.

Ook schreef ik in dat artikeltje over Rick's nieuwe groep Trace. Wat ik niet schreef was dat ik, geheel tegen mijn verzamelwoede en behoefte aan volledigheid ingaand, niet het laatste album van Trace gekocht had, "The White Ladies".
Waarom niet? Tja, ik vond het tweede album al een beetje tegenvallen (het was vooral iets minder progressief dan het eerste album) en Trace was ten tijde van dit derde album al niet meer de "supergroep", zoals de band in den beginne was gelanceerd, met behalve Rick ook Pierre van der Linden en Jaap van Eik. De laatste twee waren er al vrij snel uitgestapt wegens uitblijvend succes, zodat Trace eigenlijk alleen nog bestond uit Rick zelf, aangevuld met drie oude Ekseption-muzikanten: Cor Dekker, Peter de Leeuwe en Dick Remelink. Dat was, op Rein van den Broek na, toevallig wel de bezetting van mijn favoriete Ekseption-album, nl. de vijfde.

Om de een of andere reden was indertijd de rek er bij mij een beetje uit en ik liet het album, lekker eigenwijs en ook een beetje teleurgesteld over de gang van zaken, in de winkel liggen. Stom van me, ik heb daar vaak spijt van gehad. Ik had alles van Ekseption en Trace en nu was mijn collectie incompleet. En in het LP-tijdperk vind je zo'n album niet zo snel meer als-ie eenmaal is uitverkocht. En zelfs niet in ons digitale tijdperk. Te kleine markt.

Maar nu wel dus. Centertainment heeft de albums onlangs opnieuw uitgebracht, alle drie, inclusief Bonusmateriaal.
Trace, Birds, en White Ladies.

De aankondiging kreeg ik al op 23 september, via de Ekseption-mailinglist, maar ik moest twee maanden wachten voor ze echt uitgebracht werden. Gelijk gekocht, alledrie.

Na bestelling en betaling nog twee spannende dagen wachten en toen lagen ze zaterdagmiddag op de deurmat. Gelijk 's avonds gedraaid. Lekker hard. Via de koptelefoon, want denk aan de buren.

White Ladies draaide ik als laatste. Het moest natuurlijk wel in de juiste volgorde.

Behalve de bezetting lijkt ook de muziek van "White Ladies" sterk op Ekseption's 5e album. En, in tegenstelling tot andere muziek uit mijn jeugd, bijvoorbeeld het album "Atlantis" van Earth & Fire, heeft de muziek van Trace nog niets aan kracht verloren.
Hoe heb ik het dertig jaar lang zonder deze muziek kunnen stellen?

Chi Coltrane

Gisterenavond zag ik haar weer bij Opium: Chi Coltrane.

Ooit was ik een fan; nou dat is misschien wat overdreven. Maar wie was er indertijd niet overdonderd door "Go Like Elijah"?
En dan het filmpje - de videoclip alszodanig was nog niet uitgevonden, maar ze wisten hoe ze Chi moesten marketen voor op zijn minst het mannelijke deel van het publiek.

Ja, ik was wel onder de indruk, wellicht zelfs "een beetje verliefd", maar ik was natuurlijk pas 15 jaar oud. Ik kocht de LP - daar moest ik nog behoorlijk voor sparen - en constateerde tot mijn teleurstelling dat de overige nummers nogal tegenvielen. Behalve misschien nog het laatste nummer van kant 2, "The Wheel of Life", dat wel appelleerde aan mijn filosofische inslag. Muzikaal als ik was hoorde ik natuurlijk ook wel dat ze wel erg snel naar haar kopstem doorschakelde als de noten wat hoger werden, maar ik had het geld nu eenmaal uitgegeven en probeerde met die twee nummers en de hoes waarop nog altijd haar foto stond mijzelf wijs te maken dat het een goede koop was.

Toch heb ik de tweede LP maar niet meer gekocht; de recensent van de Muziek Express constateerde hetzelfde bij Chi's stem in de hoogte als ik bij "The Wheel of Life" al had gehoord, dus ik dacht: "hij zal bij de rest ook wel gelijk hebben". En hij was niet enthousiast.
Daarna werd het stil rond Chi.

In 2009 trad zij op in het Haagse Paard. Natuurlijk heb ik er even over gedacht. 's Morgens was ze op de radio, met "Go Like Elijah". Tenenkrommend vals, eigenlijk onaanvaardbaar. Ik weet als koordirigent natuurlijk dat je stem 's morgens niet is wat-ie later op de dag kan zijn, maar je bent een pro of je bent het niet. Ben niet gegaan; ik hoef allang niet meer te sparen voor een kaartje, maar ik kan mijn geld wel beter besteden.
Weliswaar zong ze het bij VPRO's Vrije Geluiden in dat jaar minder vals, maar het pianoritme klonk als een moeizaam voortsukkelend paard en het maathouden ging haar bij het zingen niet al te best af. Het leek eigenlijk wel of ze ernstig teveel gedronken had.
Sommige fans hebben kennelijk geen filter en schrijven dan enthousiast

Maar oud wil nog niet zeggen versleten. een echte Chi Coltrane stem". (Peter Jansen)

anderen, duidelijk van een latere generatie,

wat is hieraan goed ze kan niet eens zingen. Pouya1115, 4 years ago

En gisteren was ze dus bij Opium; ze opende met "You Were My Friend". Ook zo'n oude hit, ze schijnt sinds 1973 niets van betekenis meer te hebben gemaakt.
Naar aanleiding van haar optreden in 2009 bij Vrije Geluiden stond dit nummer op YouTube.
manga4774 (whoever she may be) schreef in het commentaar 2 jaar geleden terecht:

she was my friend.

Juist; einde oefening.
Voltooid Verleden Tijd.
Ik heb "Opium" uitgezet voor Chi de kans kreeg met de beloofde uitvoering van "Go Like Elijah" het laatste stukje van de illusie aan diggelen te gooien.

Overigens moet ik de plaat nog ergens hebben...

Christina Pluhar - "Improvisations on Purcell"

Sinds enige weken ben ik in de ban van Christina Pluhar.

Ik hoorde via ClassicFM meerdere malen een stuk langskomen, dat na bestudering van de playlist "The Mock Marriage" bleek te heten.

"Wat een vreemd stuk", dacht ik en ging op zoek. Dat is tegenwoordig niet zo moeilijk meer, behalve Google hebben we Spotify (ik kan iedereen van harte een premium account aanraden!) en het intikken van de titel leverde het album "Music for a While - Improvisations on Purcell" op.

Zoals de titel al min of meer zegt: bewerkingen van stukken van Purcell. "The Mock Marriage" kende ik niet uit eerdere uitvoeringen, maar vele andere stukken wel, in wat men zo mooi noemt "authentieke" uitvoeringen, en zo kreeg ik een goed beeld van wat Pluhar er van gemaakt heeft.

Ehhh....heel anders. :-)

Vergelijk bijvoorbeeld "When I am laid in Earth" met hoe dat doorgaans gezongen wordt, of het bijna blasfemisch bruisende "Strike the Viol", met de uitvoering onder leiding van Gardiner, toch een heel goede dirigent, en je snapt wat ik bedoel.

Aanvankelijk dacht ik dat Pluhar een zangeres was uit de hoek van de lichte muziek die, net als bijvoorbeeld Sting met "Songs From the Labyrint" (liederen van Dowland) eens een zijsprongetje gemaakt had, een interessant experiment waar een moderne zanger(es) zijn/haar interpretatie loslaat op Renaissance-muziek ("Music or a While" is behoorlijk Jazzy), maar niets is minder waar: Pluhar is een specialiste oude muziek!(de Engelse Wikipedia-pagina over Pluhar is aanzienlijk schaarser met informatie!). Het is ook niet Pluhar die je hoort zingen op dit album, dat zijn Philippe Jaroussky (counter-tenor), Raquel Andueza (sopraan), Vincenzo Capezzuto (alt) en Dominique Visse (counter-tenor).

Klassieke, of in dit geval, oude muziek in een modern jasje is altijd goed voor tegenstrijdige opvattingen; Ekseption wist er al van mee te praten. Zo ook Nicholas Kenyon die op zondag 23 maart jl in The Observer schrijft:

From a group whose flair and inventiveness I have very much admired in a variety of baroque repertoire comes a real horror — an attempt to update Purcell to a classic of the jazz era. Turning Dido's Lament into lounge-bar smooch, and Music for a While into a lazy clarinet-dominated improv is just unbearable. The vigour of Wondrous Machine is completely dissipated; In vain the Am'rous Flute survives unscathed, all the odder in this context. They say great music can withstand anything, but now I'm not so sure.

Tja, kwestie van smaak. Hoewel ik mij af durf te vragen hoe saai Kenyon's smaak is. Ik denk dat het interessant is af en toe te spelen met de gedachte dat Purcell en andere grootheden uit de muziekgeschiedenis hun muziek anders geschreven zouden hebben als ze indertijd de beschikking hadden gehad over "onze" instrumenten als bijvoorbeeld de saxofoon.

"Music for a While" vind ik zo'n fascinerend album, dat ik er over gedacht heb het te kopen en dat wil wat zeggen; sinds het internet er is koop ik eigenlijk nooit meer CD's!

Rick van der Linden 1946-2006.

Zondag 22 januari overleed Rick van der Linden.

In mijn jeugd was Rick van der Linden mijn grote voorbeeld, mijn held. Terwijl mijn klasgenoten op het VWO luisterden naar popacts als "Slade", "Sweet", "Mud", Alice Cooper, Gary Glitter en David Bowie, was ik fan van Ekseption en natuurlijk vooral van Rick. Hoe meer noten per minuut Rick op zijn toetsen maakte, hoe beter ik het vond. Via Rick leerde ik Bach's 2e Partita en het Italiaans Concert kennen, Mozart's Turkse mars en Rachmaninoff's Prelude in cis klein; stukken die ik als jongen - ik geef het ongaarne toe - vaak playbackte op het elektronische orgeltje dat wij thuis hadden, mij voorstellend dat ik ook ooit zo'n beroemde ster zou worden. Nu ik al die stukken inmiddels zelf kan spelen, heb ik eigenlijk meer waardering gekregen voor de "eigen" stukken van Ekseption, die ik, nu al het Ekseption-werk op CD is uitgebracht, in de week na Rick's dood in een privé-rouwverwerkingsproces weer ben gaan luisteren. De klassieken, het handelsmerk van Ekseption, hoor of speel ik liever in de originele versies.

Nog wat herinneringen aan Rick "Live".

Het Concertgebouworkest schreef in die tijd een soort prijsvraag uit voor scholieren. Ik weet niet meer waar het om ging, maar je moest in ieder geval invullen wie je favoriete componist was. Ik vulde "Rick van de Linden" in; Bach c.s. waren immers toch allang dood? Daar zullen ze bij het Concertgebouworkest wel aardig om geglimlacht hebben. Toen Rick uit Ekseption werd gezet, richtte hij de groep "Trace" op, met Pierrre van der Linden en Jaap van Eijck. Bij de kledingzaak "Foxy Fashion" in Den Haag gaf Ad Visser vrijkaarten weg voor een promotieconcert in het Circustheater. Ik zie Rick nog zijn stapel orgels over het podium sjouwen, terwijl hij "Progression" speelde, een nummer dat de gangbare popstandaard van die tijd verre overtrof. Die eerste LP ("Trace" genaamd) was sensationeel, maar daarna werd het snel minder.

Zeer tegen de zin van mijn ouders ging ik een keer niet mee op scoutingweekend omdat die bewuste zaterdagavond Rick met Trace op TV zou komen; de videorecorder had zijn intrede in de maatschappij nog niet gedaan, dus wat kon ik anders? Die zaterdagavond was de TV voor mij. Terwijl Rick tijdens het nummer "Gagliarde" - gebaseerd op het derde deel uit Bach's Italiaans Concert - zijn toetsen energiek te lijf ging en daarbij zijn weelderige haren woest heen en weer liet wapperen zei mijn moeder: "die wordt niet oud".
Ze heeft helaas gelijk gekregen.

Syndicate content