ekseption

warning: Creating default object from empty value in /home1/kuehlebo/public_html/georgeovermeire/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Trace-CD's.

Ik heb ze!
De Trace CD's!
(Hier net binnen, nog netjes verpakt in het cellofaan)

Eindelijk weer compleet. :-)

In mijn jeugd was ik een Ekseption-fan. Ik schreef hier al eens over bij het overlijden van toetsenist Rick van der Linden op 22 januari 2006.

Ook schreef ik in dat artikeltje over Rick's nieuwe groep Trace. Wat ik niet schreef was dat ik, geheel tegen mijn verzamelwoede en behoefte aan volledigheid ingaand, niet het laatste album van Trace gekocht had, "The White Ladies".
Waarom niet? Tja, ik vond het tweede album al een beetje tegenvallen (het was vooral iets minder progressief dan het eerste album) en Trace was ten tijde van dit derde album al niet meer de "supergroep", zoals de band in den beginne was gelanceerd, met behalve Rick ook Pierre van der Linden en Jaap van Eik. De laatste twee waren er al vrij snel uitgestapt wegens uitblijvend succes, zodat Trace eigenlijk alleen nog bestond uit Rick zelf, aangevuld met drie oude Ekseption-muzikanten: Cor Dekker, Peter de Leeuwe en Dick Remelink. Dat was, op Rein van den Broek na, toevallig wel de bezetting van mijn favoriete Ekseption-album, nl. de vijfde.

Om de een of andere reden was indertijd de rek er bij mij een beetje uit en ik liet het album, lekker eigenwijs en ook een beetje teleurgesteld over de gang van zaken, in de winkel liggen. Stom van me, ik heb daar vaak spijt van gehad. Ik had alles van Ekseption en Trace en nu was mijn collectie incompleet. En in het LP-tijdperk vind je zo'n album niet zo snel meer als-ie eenmaal is uitverkocht. En zelfs niet in ons digitale tijdperk. Te kleine markt.

Maar nu wel dus. Centertainment heeft de albums onlangs opnieuw uitgebracht, alle drie, inclusief Bonusmateriaal.
Trace, Birds, en White Ladies.

De aankondiging kreeg ik al op 23 september, via de Ekseption-mailinglist, maar ik moest twee maanden wachten voor ze echt uitgebracht werden. Gelijk gekocht, alledrie.

Na bestelling en betaling nog twee spannende dagen wachten en toen lagen ze zaterdagmiddag op de deurmat. Gelijk 's avonds gedraaid. Lekker hard. Via de koptelefoon, want denk aan de buren.

White Ladies draaide ik als laatste. Het moest natuurlijk wel in de juiste volgorde.

Behalve de bezetting lijkt ook de muziek van "White Ladies" sterk op Ekseption's 5e album. En, in tegenstelling tot andere muziek uit mijn jeugd, bijvoorbeeld het album "Atlantis" van Earth & Fire, heeft de muziek van Trace nog niets aan kracht verloren.
Hoe heb ik het dertig jaar lang zonder deze muziek kunnen stellen?

Rick van der Linden 1946-2006.

Zondag 22 januari overleed Rick van der Linden.

In mijn jeugd was Rick van der Linden mijn grote voorbeeld, mijn held. Terwijl mijn klasgenoten op het VWO luisterden naar popacts als "Slade", "Sweet", "Mud", Alice Cooper, Gary Glitter en David Bowie, was ik fan van Ekseption en natuurlijk vooral van Rick. Hoe meer noten per minuut Rick op zijn toetsen maakte, hoe beter ik het vond. Via Rick leerde ik Bach's 2e Partita en het Italiaans Concert kennen, Mozart's Turkse mars en Rachmaninoff's Prelude in cis klein; stukken die ik als jongen - ik geef het ongaarne toe - vaak playbackte op het elektronische orgeltje dat wij thuis hadden, mij voorstellend dat ik ook ooit zo'n beroemde ster zou worden. Nu ik al die stukken inmiddels zelf kan spelen, heb ik eigenlijk meer waardering gekregen voor de "eigen" stukken van Ekseption, die ik, nu al het Ekseption-werk op CD is uitgebracht, in de week na Rick's dood in een privé-rouwverwerkingsproces weer ben gaan luisteren. De klassieken, het handelsmerk van Ekseption, hoor of speel ik liever in de originele versies.

Nog wat herinneringen aan Rick "Live".

Het Concertgebouworkest schreef in die tijd een soort prijsvraag uit voor scholieren. Ik weet niet meer waar het om ging, maar je moest in ieder geval invullen wie je favoriete componist was. Ik vulde "Rick van de Linden" in; Bach c.s. waren immers toch allang dood? Daar zullen ze bij het Concertgebouworkest wel aardig om geglimlacht hebben. Toen Rick uit Ekseption werd gezet, richtte hij de groep "Trace" op, met Pierrre van der Linden en Jaap van Eijck. Bij de kledingzaak "Foxy Fashion" in Den Haag gaf Ad Visser vrijkaarten weg voor een promotieconcert in het Circustheater. Ik zie Rick nog zijn stapel orgels over het podium sjouwen, terwijl hij "Progression" speelde, een nummer dat de gangbare popstandaard van die tijd verre overtrof. Die eerste LP ("Trace" genaamd) was sensationeel, maar daarna werd het snel minder.

Zeer tegen de zin van mijn ouders ging ik een keer niet mee op scoutingweekend omdat die bewuste zaterdagavond Rick met Trace op TV zou komen; de videorecorder had zijn intrede in de maatschappij nog niet gedaan, dus wat kon ik anders? Die zaterdagavond was de TV voor mij. Terwijl Rick tijdens het nummer "Gagliarde" - gebaseerd op het derde deel uit Bach's Italiaans Concert - zijn toetsen energiek te lijf ging en daarbij zijn weelderige haren woest heen en weer liet wapperen zei mijn moeder: "die wordt niet oud".
Ze heeft helaas gelijk gekregen.

Syndicate content