concert

warning: Creating default object from empty value in /home1/kuehlebo/public_html/georgeovermeire/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Gek van jou - een LHTB-koren tripelconcert.

Op zaterdag 31 oktober jl zag ik in het Spuitheater vrouwenkoor "De Heksenketel", homomannenkoor Vox Rosa en herendubbelkwartet Mannenkoorts een tripelconcert verzorgen met als thema "Gek van jou".

Er zijn waarschijnlijk veel redenen te verzinnen om zo'n gezamenlijk concert te geven, zoals ruimere financiële middelen, waardoor je zo'n mooie zaal kunt huren en hem met je gezamenlijke publiek ook redelijk gevuld kunt krijgen, of de oorspronkelijke achtergrond van de koren, die voor alle drie - hoewel niet meer heel orthodox - in de LHBT (LHTB = Lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender mensen)-sfeer ligt. De reden die in het voorwoord van het programmaboekje werd opgegeven is:

(...)Daarnaast vinden we het moeilijk om mensen van andere culturen, religies of seksuele geaardheid te accepteren: hoe stel je je op tegenover mensen die anders denken, voelen en zijn?

Een mooie vraagstelling, die wat gewicht werd meegegeven door het vertonen van een kort filmfragment over de LHBTI-activist (de "I" staat voor interseksueel) Diadji uit Senegal, die in het kader van het project Shelter City afgelopen zomer in Den Haag verbleef.
Maar uiteindelijk was het thema "Gek van jou" natuurlijk gewoon een excuus om vele liederen over vriendschap en liefde te zingen en daar zijn er gelukkig nogal wat van.

Ik moet omwille van de objectiviteit bekennen dat ik enige jaren dirigent ben geweest van Vox Rosa. Dat was een ontzettend leuke tijd en ik heb in die tijd ook nog wat arrangementen voor ze gemaakt. Mijn arrangement van de Queen-klassieker "Too Much Love Will Kill You" (door Brain May geschreven) werd tijdens dit concert uitgevoerd. Leuk om dat weer eens terug te horen en het werd ook goed gezongen, hoewel de hoge noten op het eind niet zo goed uit de verf kwamen als de bedoeling was; de tenoren die ik bij Vox Rosa beschikbaar had toen ik het arrangement schreef zaten nu in de zaal (het was eigenlijk ook een soort reünie!) en helaas zijn er niet voldoende verse eerste tenoren voor in de plaats gekomen - een veel voorkomend probleem. Vox Rosa maakte dat echter ruimschoots goed met hun versie van "Rise Like a Phoenix", waarmee Conchita Wurst (alias van Thomas Neuwirth) in 2014 het Eurovisie Songfestival won. Het arrangement van dirigente Nicolette Heerema was op maat van de vocale mogelijkheden van Vox anno 2015 geschreven en de geweldige aankleding liet iedereen hopelijk weer inzien dat het Engelse woord "gay" - tegenwoordig vrijwel steeds in de betekenis van "homoseksueel" gebruikt - oorspronkelijk (en eigenlijk nog steeds) "vrolijk", "levenslustig" betekent.

En dat was nodig, want dat laatste aspect ontbrak een beetje tijdens dit concert, waarbij Mannenkoorts als vertrouwd de sterren van de hemel zong, maar wel íetsje te netjes, al wisten ze aan "Ich will keine Chocolade" van Trude Herr - ook een arrangement van mij - een leuke vormgeving mee te geven. Heksenketel zong in ieder geval veel zuiverder dan toen ik ze jaren geleden voor het laatst hoorde (in een kleine samenwerking met Vox Rosa), maar was nog wat weinig flexibel in ritme en dynamiek. En Vox Rosa, nou ja, die heb ik in dit stukje al iets meer aandacht gegeven dan de andere twee koren omdat het nu eenmaal een oude liefde betreft.

Bram Meijer, oud-lid van de beide mannenkoren en tegenwoordig gewaardeerd zanger in één van mijn huidige koren (Kwasi Kloos) deed de presentatie improviserend, waardoor het speels en ontspannen bleef.

Het slagen van het concert was niet in het minst te danken aan het geweldige combo met zonder uitzondering voortreffelijke musici: pianiste Luba Podgayskaya (vaste pianiste van Heksenketel) en contrabassist James Oesi (die af en toe de ontbrekende 2e bas van Mannenkoorts - het octet heeft een vacature en is op dit moment dus een septet - op zijn contrabas invulde) speelden hun partijen met absolute verve. Olaf Tarenskeen verdient een compliment omdat hij op het allerlaatste moment Simon Sawai verving. Maar mijn grootste respect is voor slagwerker Emil Emilsson, die met een vrij klein drumstel steeds een interessante slagwerkpartij wist te realiseren, met precies het juiste volume, zonder de koorzang weg te drukken.

Syndicate content